Język manipuri
| 'মনিপুরি' (manipuri) | |
| Obszar | Indie, Bangladesz, Birma |
| Liczba mówiących | ok. 1,4 miliona [1] |
| Klasyfikacja genetyczna | Chińsko-tybetańska • Języki tybetańskie ••Języki tybeto-birmańskie •••Język manipuri |
| Pismo | bengalskie |
| Status oficjalny | |
| język urzędowy | Indie (stan Manipur) |
| Kody języka | |
| ISO 639-1 | brak |
| ISO 639-2 | mni |
| SIL | MNI |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata |
|
Manipuri (মনিপুরি), zwany również meitei-lon (মেইতেই লোন্), meitei-lol (মেইতেই লোল্) – główny język w indyjskim stanie Manipur, używany jako lingua franca do komunikacji pomiędzy różnymi grupami etnicznymi. Od 1992 język urzędowy (pod nazwą "manipuri") w stanie Manipur, używany jest także w stanach Asam i Tripura, oraz w Bangladeszu i Birmie.
Manipuri należy do grupy tybeto-birmańskiej sino-tybetańskiej rodziny językowej. Jest językiem tonalnym, nie należy go mylić z bishnupriya-manipuri, innym językiem używanym w Manipurze, należącym do rodziny języków indoeuropejskich.
Do XVIII w. manipuri posiadał własny system pisma (pismo meitei), obecnie jest najczęściej zapisywany alfabetem bengalskim, chociaż dawne pismo ostatnio przeżywa pewien renesans[2].
Spis treści |
Przypisy
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ISBN 83-01-08163-5
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
||||||||
