Janusz Czapiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janusz Czapiński
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1951
Pabianice
Zawód psycholog, wykładowca akademicki
Tytuł naukowy doktor habilitowany
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Profesor Janusz Czapiński i Edwin Bendyk podczas debaty „Dzieci Sieci”, zorganizowanej na Uniwersytecie Warszawskim (wrzesień 2010)

Janusz Czapiński (ur. 25 stycznia 1951 w Pabianicach[1]) – polski psycholog społeczny, wykładowca akademicki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1975 ukończył studia w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. W tej samej jednostce uzyskiwał stopnie doktora (1983) i doktora habilitowanego (1988)[2]. Zawodowo związany z Katedrą Psychologii Społecznej na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, na UW objął stanowisko profesora nadzwyczajnego. Został także profesorem i prorektorem ds. nauki Wyższej Szkoły Finansów i Zarządzania w Warszawie[3], a także członkiem Komitetu Psychologii Polskiej Akademii Nauk[4]. Specjalizuje się w zakresie psychologii społecznej[4]. Jest autorem publikacji naukowych poświęconych psychologii, m.in.[5]:

  • Psychologia szczęścia. Przegląd badań i zarys teorii cebulowej (Wyd. Akademos, Poznań 1992 oraz Pracownia Testów Psychologicznych, Warszawa 1994),
  • Szczęście – złudzenie czy konieczność? Cebulowa teoria szczęścia w świetle nowych danych empirycznych, w: Mirosława Kofta, Teresa Szustrowa (red.), Złudzenia, które pozwalają żyć (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001),
  • Psychologiczne teorie szczęścia, w: Janusz Czapiński (red.), Psychologia pozytywna. Nauka o szczęściu, zdrowiu, sile i cnotach człowieka (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, s. 51–102),
  • Spotkanie dwóch tradycji: hedonizmu i eudajmonizmu, w: Janusz Czapiński (red.), Psychologia pozytywna. Nauka o szczęściu, zdrowiu, sile i cnotach człowieka (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, s. 13–17),

a także promotorem prac doktorskich, m.in.[4]:

  • Radzenie sobie ze stresem u progu samodzielności życiowej osób kończących studia wyższe, Anna Turowska, 2013,
  • Wykorzystanie teorii zrównoważonej perspektywy temporalnej do badania satysfakcji z pracy, Paweł Błaszkiewicz, 2011,
  • Jakość życia a doświadczenia wewnętrzne, Maria Owczarek 2004,
  • Social Structure and Psychological Well-being in Semi-urban Gharian Libya, Khalifa Baiej, 1999.

W wyborach w 2001 bez powodzenia ubiegał się o mandat senatora jako bezpartyjny kandydat z ramienia SLD-UP[6]. Dwukrotnie żonaty, ma troje dzieci[1].

Diagnoza Społeczna[edytuj | edytuj kod]

Janusz Czapiński jest wieloletnim kierownikiem badań panelowych „Diagnoza Społeczna”[2], projektu zajmującego się od 2000 analizą warunków i jakości życia Polaków. Badanie obejmuje określone grupy wskaźników społecznych, do których należą struktura demograficzno-społeczna gospodarstw domowych, warunki życia gospodarstw domowych związane z ich kondycją materialną, dostępem do rynku pracy, świadczeń medycznych, kultury i wypoczynku, edukacja i nowoczesne technologie komunikacyjne, jakość i styl życia oraz cechy indywidualne obywateli. Wyniki badań mają pokazywać zarówno aktualny obraz polskiego społeczeństwa, jak również dawać możliwość prześledzenia jego zmiany w okresie ponad dziesięciu lat. Projekt ma charakter publiczny, wszystkie wyniki łącznie z bazami danych są dostępne nieodpłatnie. Janusz Czapiński jako redaktor opracowywał okresowe raporty związane z prowadzonym projektem[7].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Grażyna Grabowska: Profesor na trzepaku. zyciepabianic.pl, 26 listopada 2007. [dostęp 2011-10-26].
  2. 2,0 2,1 Prof. UW, dr hab. Janusz Czapiński. psych.uw.edu.pl. [dostęp 2011-10-25].
  3. Władze Wyższej Szkoły Finansów i Zarządzania w Warszawie. vizja.pl. [dostęp 2014-08-31].
  4. 4,0 4,1 4,2 Janusz Czapiński w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2011-10-26].
  5. Mariusz Trejtowicz. Dynamika dobrostanu psychicznego. Eksploracja danych z badań. „Psychologia Społeczna”. 2 (01 (03)), s. 66–81, 2007. ISSN 1896-1800. [dostęp 2015-03-31]. 
  6. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 2011-10-26].
  7. Diagnoza Społeczna. diagnoza.com. [dostęp 2011-10-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]