Jarmark irbicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jarmark Irbicki (ros. Ирбитская ярмарка) – drugi co do wielkości jarmark (po Makariewskim Jarmarku organizowanym w rejonie Niżnego Nowogrodu), odbywający się na terenie Imperium Rosyjskiego w mieście Irbit (obecnie obwód swierdłowski) od pierwszej połowy XVII wieku do roku 1929[1]. Do dawnych tradycji powrócono po rozpadzie Związku Radzieckiego[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Od 1632 roku na terenie dzisiejszego Irbitu odbywała się wymiana handlowa pomiędzy Tatarami Syberyjskimi i ugrofińskimi ludami zamieszkującymi ten obszar[3]. Korzystne położenie geograficzne tego miejsca sprawiło, że stało się ono wyśmienitą lokacją pod punkt handlowy[4]. W 1643 roku decyzją cara Michała I Romanowa ustanowiono tutaj tzw. Irbicki Jarmark[3]. Każdego roku otwierał on swe podwoje od 25 stycznia do 1 marca[4]. W 1686 roku wybudowano rodzaj domu towarowego, w którym swe miejsca mogło znaleźć 45 punktów wystawowych i 52 kioski[3]. To jednak nie zaspokajało zapotrzebowania i kupcy rozkładali swe towary na ulicach, a nawet w przy lokalnych cerkwiach[3]. Handlowano przede wszystkim towarami pochodzącymi z Syberii, skórami zwierząt, wytworami z drewna, ale także dobrami pochodzącymi z Chin czy Persji[4]. W XVIII wieku władze większych ośrodków podjęły próby by przejąć jarmarki i przenieść je do Jekaterynburga czy Tiumeni, ale próby te nie powiodły się[5]. Szczyt powodzenia jarmarki organizowane w Irbicie osiągają w XIX wieku, gdy stają się jednym z najważniejszych centrów handlu w całym Imperium Rosyjskim[6].

W latach 1817–1863 dochody jakie osiągali kupcy na Irbickim Jarmarku wzrosły aż szesnastokrotnie[6]. To tutaj spotykali się kupcy podążający z europejskiej części Rosji na wschód, gdzie nabywali towary pochodzenia syberyjskiego, ale miasto zyskało także na znaczeniu zdobywając kupców z Azji Centralnej i z Cesarstwa Chińskiego[4]. W 1838 roku jarmark w Irbicie został odwiedzony przez 850 kupców pochodzenia rosyjskiego, 270 pochodzących z Buchary i Chiwy oraz 24 innej narodowości[4]. W tym okresie Jarmark Irbicki staje się głównym miejscem wymiany towarowej i swoistym pośrednikiem handlowym dla większości towarów pochodzących z Azji Centralnej[4]. Przez targi te potrafiło przewinąć się każdego roku ponad sto tysięcy ludzi[3]. Stąd towary były przesyłane dalej, do Moskwy, Petersburga, Niżnego Nowogrodu, Polski, a także do Ameryki[6]. Irbicki Jarmark został przedstawiony w powieści Borysa Pasternaka Doktor Żywago[7]. I wojna światowa, a następnie przewrót bolszewicki i wojna domowa doprowadziły do spadku znaczenia jarmarku. Ostatni raz, po raz 279, odbył się on w 1929 roku[3]. Do dawnych tradycji, już w postaci nowoczesnych targów, nawiązano po rozpadzie Związku Radzieckiego[2].

Przypisy

  1. Dic.academic.ru: Ирбитская ярмарка (ros.). [dostęp 2012-07-07].
  2. 2,0 2,1 Uralcci.com: Ирбитская ярмарка 2012 (ros.). [dostęp 2012-07-07].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Semantic.uraic.ru: Ирбитская ярмарка (ros.). [dostęp 2012-07-07].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Statehistory.ru: Торговля через Ирбитскую ярмарку (ros.). [dostęp 2012-07-07].
  5. Irbit.info: Ирбит (ros.). [dostęp 2012-07-07].
  6. 6,0 6,1 6,2 Irbit.info: О Ирбитской ярмарке (ros.). [dostęp 2012-07-07].
  7. Mion.isu.ru: Опыт концептуализации Сибири: от представления к образу. Сибирь в творчестве Пастернака и Алексеева (ros.). [dostęp 2012-07-07].