Jarosław Mianowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jarosław Mianowski (ur. 31 lipca 1966 w Toruniu, zm. 23 lutego 2009 we Wrocławiu) – polski muzykolog, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Prof. Jarosław Mianowski

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Syn Joanny i Ryszarda Mianowskich. W latach 1981-1985 był uczniem IV LO im. Tadeusza Kościuszki w Toruniu[1]. Studia muzykologiczne ukończył na Wydziale Historycznym UAM w Poznaniu w 1990. Pracę magisterską Tonalny ethos w pieśniach i symfoniach Gustava Mahlera napisał pod kierunkiem prof. dr. hab. Jana Stęszewskiego. Jeszcze w okresie studiów pracował w Zespole Szkół Muzycznych w Toruniu. Po uzyskaniu tytułu magistra pracował na Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy, następnie w 1992 podjął pracę naukowo-dydaktyczną jako asystent w Katedrze Muzykologii UAM oraz równolegle na Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu (Wydział Kompozycji, Dyrygentury, Teorii Muzyki i Rytmiki). 17 listopada 1997 uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych na podstawie dysertacji Semantyka tonacji w niemieckich dziełach operowych XVIII i XIX wieku, której promotorem była prof. dr hab. Irena Poniatowska i w 1998 objął stanowisko adiunkta. W 2005 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy Afekt w operach Mozarta i Rossiniego, wyróżniającej się nowoczesnym i konsekwentnym ujęciem metodologicznym i podejściem interdyscyplinarnym. Stanowisko profesora uzyskał w styczniu 2009.

Ceniony jako wykładowca. Uczestniczył w wielu konferencjach naukowych w kraju i zagranicą. Opublikował dwie książki, ponad 30 artykułów naukowych, około 50 tekstów popularnonaukowych i recenzji. Od 2001 był konsultantem programowym Teatru Wielkiego w Poznaniu. Prowadził zajęcia w poznańskim Prywatnym Policealnym Studium Sztuki Wokalnej[2]. Stypendysta DAAD w Berlinie w 2001. W latach 1997-1998 był redaktorem miesięcznika płytowego "Klasyka", a od 2001 redaktorem naczelnym czasopisma "Operomania" o charakterze popularyzatorskim, wydawanego przez Teatr Wielki w Poznaniu[3], w którym zamieszczał artykuły wstępne i inne teksty.

Główne obszary badawcze, to historia i teoria opery w XVIII i XIX w., dziewiętnastowieczna muzyka programowa, socjologia opery i muzyki w środkach masowego przekazu.

Był miłośnikiem egzotycznych podróży, współczesnej poezji i filmu, szczególnie kinematografii hiszpańskiej.

Zmarł na malarię. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 4 marca 2009 w bazylice katedralnej i na Centralnym Cmentarzu Komunalnym przy ul. Grudziądzkiej 192 w Toruniu[4].

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Informacja z portalu nasza-klasa.pl
  2. vocalart.pl – Prywatne Policealne Studium Sztuki Wokalnej – Pedagodzy
  3. "Operomania. Pismo o tematyce operowej", ISSN 1642-8463, łącznie 32 numery do początku sezonu 2008/2009.
  4. "Nowości" (Toruń), ISSN 0137-9259, 27.02.2009, s. XII; "Gazeta Pomorska" (Bydgoszcz), ISSN 0867-4965, 27.02.2009 – http://nekrologi.net/1803373 ;"Gazeta Wyborcza Poznań", ISSN 0860-908x, 7-8.03.2009, s.10. Miejsce pochówku: grób urnowy, pole grzebalne VII U1, kwatera 2, rząd 1, grób 7/8/9/10.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Magdalena Dziadek, Opera Poznańska 1919-2005. Dzieje sceny i myśli = Poznań Opera House 1919-2005 , Poznań, Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, 2007, ISBN 978-83-7063-482-7
  • Ryszard Wieczorek, Pożegnanie Prof. dr. hab. Jarosława Mianowskiego, "Życie Uniwersyteckie", UAM Poznań, ISSN 1231-8825, 2009, nr 3
  • Jarek Mianowski 1966-2009, "Operomania", ISSN 1642-8463, 2008/2009, nr 2 (33)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]