Jerzy Regulski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jerzy Regulski
Jerzy Regulski.jpg
Data i miejsce urodzenia 9 lipca 1924
Podkowa Leśna
Senator I kadencji
Przynależność polityczna Unia Demokratyczna
Okres urzędowania od 18 czerwca 1989
do 25 listopada 1991
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Marek Ziółkowski, Bogdan Borusewicz i Jerzy Regulski na konferencji Szanse i wyzwania samorządu terytorialnego w Polsce w Senacie RP (2010)

Jerzy Regulski (ur. 9 lipca 1924 w Zarybiu) – polski ekonomista, doradca społeczny Prezydenta RP ds. samorządu, ekspert z zakresu samorządu terytorialnego, senator I kadencji. Kawaler Orderu Orła Białego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest praprawnukiem pułkownika Józefa Regulskiego, synem Janusza i Haliny z Maciejowskich. W czasie II wojny światowej był żołnierzem Narodowych Sił Zbrojnych. Po wojnie więziony do 1946 za działalność w niepodległościowych organizacjach studenckich związanych z NSZ.

Ukończył studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej i w paryskim Centre de Recherche d'Urbanisme. Obejmował stanowiska profesora nadzwyczajnego nauk technicznych oraz profesora zwyczajnego nauk ekonomicznych. W 1985 otrzymał tytuł naukowy profesora. Opublikował ponad 200 książek i rozpraw, wykładał na 78 uniwersytetach. Jest doktorem honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego[1] oraz duńskiego Uniwersytetu w Roskilde.

Od lat 80. organizował badania nad odtworzeniem samorządu terytorialnego. Podczas rozmów Okrągłego Stołu w 1989 był jednym ze współprzewodniczących zespołu ds. samorządowych. W tym samym roku został senatorem I kadencji z województwa jeleniogórskiego z ramienia Komitetu Obywatelskiego i następnie Unii Demokratycznej. Kierował pracami parlamentarnymi nad pakietem reformy samorządowej, by następnie, jako pełnomocnik rządu ds. reformy samorządu terytorialnego, koordynować od 1990 wprowadzanie jej w życie. W latach 1992–1997 pełnił funkcję ambasadora, stałego przedstawicielem RP przy Radzie Europy w Strasburgu. Był także przewodniczącym Rady ds. Reform Ustrojowych Państwa przy Prezesie Rady Ministrów w okresie rządu Jerzego Buzka.

W 1989 należał do inicjatorów powołania Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej, w której nieprzerwanie zajmuje stanowisko prezesa. W 2007 zasiadł w radzie programowej reaktywowanego przez Stefana Bratkowskiego Konwersatorium Doświadczenie i Przyszłość. 7 października 2010 został powołany na stanowisko doradcy społecznego prezydenta Bronisława Komorowskiego ds. samorządu.

Ordery i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem z 16 kwietnia 2012 został, w uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej, za wybitne osiągnięcia w transformacji politycznej i ustrojowej kraju, za konstruktywne działania na rzecz rozwoju demokracji lokalnej i reformy samorządu terytorialnego, odznaczony Orderem Orła Białego[2], którym został uhonorowany 3 maja 2012[3].

W 1999, za wybitne zasługi w działalności państwowej i publicznej, postanowieniem z 15 lipca miał otrzymać Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[4], ale postanowieniem z 5 listopada prezydent Aleksander Kwaśniewski zmienił to postanowienie, nadając mu Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski[5].

Został wyróżniony także medalem Krajowego Sejmiku Samorządu Terytorialnego (1994). Otrzymał Nagrodę im. Grzegorza Palki za zasługi dla samorządu oraz nagrodę polskich stowarzyszeń samorządowych za przeprowadzenie reformy ustrojowej państwa (2000).

W 2012 został Honorowym Obywatelem miasta stołecznego Warszawy.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]