Bronisław Komorowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: inne osoby o tym samym imieniu i nazwisku.
Bronisław Komorowski
Bronisław Komorowski (2013).jpg
Data i miejsce urodzenia 4 czerwca 1952
Oborniki Śląskie
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Okres urzędowania od 6 sierpnia 2010
Pierwsza dama Anna Komorowska
Poprzednik Lech Kaczyński
Tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta RP
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 10 kwietnia 2010
do 8 lipca 2010
Następca Bogdan Borusewicz
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 5 listopada 2007
do 8 lipca 2010
Poprzednik Ludwik Dorn
Następca Grzegorz Schetyna
Minister obrony narodowej
Przynależność polityczna Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe
Okres urzędowania od 16 czerwca 2000
do 19 października 2001
Poprzednik Janusz Onyszkiewicz
Następca Jerzy Szmajdziński
Bronisław Komorowski Signature.svg
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Komandoria Missio Reconciliationis Krzyż „Pro Mari Nostro” Wielki Order Króla Tomisława (Chorwacja) Kollana Orderu Krzyża Ziemi Maryjnej (Estonia) Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela (Grecja) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Lwa Niderlandzkiego (Holandia) Krzyż Wielki Orderu Złotego Lwa Nassau Komandor Krzyża Wielkiego Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa) Order 8 Września (Macedonia) Narodowy Order Zasługi Republiki Malty II Klasy Wielki Oficer Orderu Świętego Karola (Monako) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa Wielka Kollana Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Order Podwójnego Białego Krzyża I Klasy (Słowacja) Królewski Order Serafinów (Szwecja) Order Księcia Jarosława Mądrego V klasy (Ukraina) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielką Kollaną
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Bronisław Komorowski (z lewej), Lech Kaczyński i Nicolas Sarkozy, 2008
W dniu złożenia przysięgi prezydenckiej przed Zgromadzeniem Narodowym, 6 sierpnia 2010
Spotkanie prezydenta Bronisława Komorowskiego z papieżem Benedyktem XVI
Spotkanie z prezydentem USA Barackiem Obamą (28 maja 2011)
Bronisław Komorowski z Joachimem Gauckiem i Norbertem Lammertem po uroczystości z okazji 75-lecia wybuchu II wojny światowej przed fragmentem muru Stoczni Gdańskiej przy północno-wschodnim narożniku budynku Bundestagu w Berlinie (10 września 2014)

Bronisław Maria Komorowski (ur. 4 czerwca 1952 w Obornikach Śląskich) – polski polityk, z wykształcenia historyk. Od 6 sierpnia 2010 prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

W okresie PRL działacz opozycji demokratycznej. Poseł na Sejm I, II, III, IV, V i VI kadencji. Minister obrony narodowej w rządzie Jerzego Buzka, na początku lat 90. wiceminister w tym resorcie. Wicemarszałek Sejmu V kadencji z ramienia Platformy Obywatelskiej, w latach 2007–2010 marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej VI kadencji. Od 10 kwietnia 2010 do 8 lipca 2010 wykonywał tymczasowo obowiązki prezydenta RP.

Młodość i wykształcenie

Jest synem Zygmunta Leona Komorowskiego (profesora i afrykanisty) oraz Jadwigi z Szalkowskich[1]. Mieszkał w rodzinnych Obornikach Śląskich, w Poznaniu, następnie w Józefowie k. Otwocka (1956–1959), a od 1959 do 1966 w Pruszkowie, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej[2]. W 1966 przeniósł się do Warszawy. Ukończył XXIV Liceum Ogólnokształcące im. Cypriana Norwida. W 1968 jako licealista brał udział w wiecach organizowanych po wydarzeniach marcowych[3]. Za prowadzoną działalność opozycyjną po raz pierwszy został zatrzymany w 1971[4].

Przez wiele lat związany z ruchem harcerskim. Należał do 75 Mazowieckiej Drużyny Harcerskiej w Pruszkowie. Podczas studiów był instruktorem harcerskim w Szczepie 208 WDHiZ im. Batalionu „Parasol” w hufcu Mokotów. W harcerstwie poznał przyszłą żonę[5].

W 1977 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W trakcie studiów należał do Studenckiego Koła Naukowego Historyków UW, pełnił także funkcję jego prezesa[6].

Działalność zawodowa i publiczna w PRL

Od 1977 do 1980 był stażystą w dzienniku „Słowo Powszechne”. Zaangażowany w działalność opozycyjną w ramach Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. W 1979 znalazł się wśród założycieli wydawnictwa niezależnego Biblioteka Historyczna i Literacka, organizował biblioteki pism drugoobiegowych, a także manifestacje niepodległościowe[7]. W 1980 został skazany razem z działaczami Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela na karę miesiąca aresztu za zorganizowanie w dniu 11 listopada 1979 manifestacji przed Grobem Nieznanego Żołnierza (rozprawie odwoławczej przewodniczył sędzia Andrzej Kryże)[3].

W 1980 wstąpił do NSZZ „Solidarność”, organizował struktury związku w Regionie Mazowsze, pracował w Ośrodku Badań Społecznych NSZZ „Solidarność”. W 1981 był jednym z sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości. W czasie stanu wojennego był internowany od grudnia 1981 do czerwca 1982 w Jaworzu; po zwolnieniu pracował jako nauczyciel w Niższym Seminarium Duchownym w Niepokalanowie, kontynuował działalność opozycyjną, m.in. był jednym z założycieli podziemnego pisma „ABC. Adriatyk, Bałtyk, Morze Czarne[7].

Działalność publiczna w III RP do 2007

W latach 1989–1990 pełnił funkcję dyrektora gabinetu ministra Aleksandra Halla w Urzędzie Rady Ministrów, a w latach 1990–1993 (z przerwą w 1992) – cywilnego wiceministra obrony narodowej ds. wychowawczo-społecznych w rządach: Tadeusza Mazowieckiego, Jana Krzysztofa Bieleckiego i Hanny Suchockiej.

W latach 90. związany był z Unią Demokratyczną, potem z Unią Wolności. Odpowiednio w latach 1993–1994 oraz 1994–1995 pełnił w tych ugrupowaniach funkcję sekretarza generalnego. Jako kandydat Unii Demokratycznej uzyskał mandat poselski w wyborach w 1991 i 1993. W 1997, pod koniec trwania II kadencji Sejmu, wraz z grupą działaczy UW pod kierownictwem Jana Rokity utworzył Koło Konserwatywno-Ludowe. W tym samym roku wraz z KKL przystąpił do nowo utworzonego Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, które jednocześnie przystąpiło do Akcji Wyborczej Solidarność. W SKL pełnił funkcje sekretarza generalnego i wiceprezesa.

W wyborach w 1997 zdobył mandat poselski jako kandydat AWS. W latach 1997–2000 przewodniczył sejmowej Komisji Obrony Narodowej, a w latach 2000–2001 był ministrem obrony narodowej w rządzie Jerzego Buzka. W 2001, jeszcze jako minister w mniejszościowym rządzie AWS, Komorowski wraz z częścią działaczy SKL związał się z Platformą Obywatelską. Z listy tego ugrupowania kandydował w wyborach do Sejmu IV kadencji. Uzyskał mandat poselski w okręgu warszawskim. Wkrótce po inauguracji nowego parlamentu wystąpił z SKL i zaangażował się w działalność Platformy Obywatelskiej. Od 2001 był członkiem zarządu krajowego PO, a od 2006 wiceprzewodniczącym. W Sejmie IV kadencji był zastępcą przewodniczącego Komisji Obrony Narodowej i członkiem Komisji Spraw Zagranicznych.

W wyborach do Sejmu V kadencji ponownie uzyskał mandat, tym razem w okręgu podwarszawskim. 26 października 2005 został wybrany na wicemarszałka Sejmu. Za jego kandydaturą głosowało 398 posłów. W trakcie tej kadencji był jednym z najbardziej aktywnych kontestatorów działalności rządów PiS, w szczególności polityki zagranicznej i obronnej. Krytykował m.in. powierzenie sędziemu Andrzejowi Kryżemu funkcji wiceministra sprawiedliwości.

W wyborach do Sejmu w 2007 z powodzeniem startował z pierwszego miejsca na liście PO w okręgu podwarszawskim, uzyskując 139 320 głosów[8].

Marszałek Sejmu (2007–2010)

5 listopada 2007 na pierwszym posiedzeniu Sejmu RP VI kadencji Bronisław Komorowski został wybrany większością bezwzględną 292 głosów na Marszałka Sejmu. Jego konkurentem był Krzysztof Putra z PiS, który uzyskał 160 głosów. We wrześniu 2008 posłowie KP PiS złożyli wniosek o odwołanie go z tej funkcji[9], który jednak wycofali. 8 lipca 2010, w związku z wyborem na urząd prezydenta RP, zrezygnował z tej funkcji i jednocześnie złożył mandat poselski.

Z racji pełnienia funkcji marszałka Sejmu podejmował licznych gości zagranicznych, w tym głowy państw, szefów rządów, przewodniczących parlamentów, ministrów. Spotkał się również z Tenzinem Gjaco (XIV Dalajlamą).

21 sierpnia 2008 odwołał Bożenę Borys-Szopę ze stanowiska głównego inspektora pracy i powołał na tę funkcję Tadeusza Zająca.

Tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta RP

Na skutek śmierci prezydenta Lecha Kaczyńskiego w katastrofie lotniczej 10 kwietnia 2010, jako Marszałek Sejmu, w oparciu o art. 131 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997, przez trzy miesiące wykonywał obowiązki prezydenta RP[10]. Funkcje te sprawował do 8 lipca 2010, kiedy to zrezygnował ze stanowiska marszałka Sejmu.

Uroczystości okolicznościowe

18 kwietnia 2010 uczestniczył w Krakowie w uroczystościach pogrzebowych Lecha i Marii Kaczyńskich, podczas których spotkał się z prezydentem Rosji Dmitrijem Miedwiediewem oraz z innymi prezydentami i premierami[11]. Jako gospodarz uroczystości pogrzebowych przyjmował oficjalne kondolencje od zagranicznych delegacji[12]. 26 czerwca 2010 brał udział w ingresie nowo mianowanego prymasa Polski Józefa Kowalczyka w Gnieźnie[13].

Akty prawne

Pierwszym powszechnie obowiązującym wydanym z racji uzyskanych uprawnień aktem prawnym było rozporządzenie z dnia 10 kwietnia 2010 w sprawie wprowadzenia żałoby narodowej w dniach 10–16 kwietnia 2010[14] (zmienione rozporządzeniem z dnia 14 kwietnia 2010, przedłużającym żałobę narodową do 18 kwietnia 2010[15]). Uchwalone przez parlament ustawy po raz pierwszy podpisał 12 kwietnia 2010; kolejne podpisywał m.in. 16 kwietnia 2010 i 29 kwietnia (łącznie – 64 ustawy[16]). Podpisanie nowelizacji ustawy o IPN[17], która m.in. zmieniła tryb wyboru prezesa IPN, spotkało się z publiczną krytyką ze strony polityków Prawa i Sprawiedliwości, współpracowników byłego prezydenta, części członków kolegium IPN[18] oraz niektórych publicystów. 18 czerwca podpisał nowelizację ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, która wprowadziła m.in. zakaz stosowania kar cielesnych przez rodziców wobec dzieci[19].

13 i 14 kwietnia 2010 wydał postanowienia o przedłużeniu użycia Polskich Kontyngentów Wojskowych na terytorium Afganistanu i republik nadbałtyckich w ramach misji NATO[20][21]. 21 kwietnia 2010 wydał postanowienie o zarządzeniu przedterminowych wyborów prezydenckich na dzień 20 czerwca 2010[22]. W następnych dniach zarządził również wybory uzupełniające do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej po śmierci trzech senatorów 10 kwietnia 2010[23][24].

Wizyty zagraniczne

8 maja 2010 udał się z dwudniową zagraniczną wizytą do Rosji na obchody 65. rocznicy zakończenia II wojny światowej[25]. Program wizyty obejmował rozmowy z prezydentem Rosji Dmitrijem Miedwiediewem, w trakcie których przekazano stronie polskiej 67 tomów akt prokuratorskich zbrodni katyńskiej[26], rozmowę z kanclerz Niemiec Angelą Merkel, złożenie wieńców na miejscu katastrofy polskiego samolotu w Smoleńsku oraz na Cmentarzu Wojennym w Katyniu. Bronisławowi Komorowskiemu towarzyszyli m.in. Wojciech Jaruzelski i Andrzej Wajda[27]. 21 czerwca 2010 odwiedził Polski Kontyngent Wojskowy w Afganistanie w bazie Ghazni.

Relacje z rządem
Wybrane nominacje i powołania
  • 10 kwietnia 2010 powołał Jacka Michałowskiego na stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta RP oraz powierzył mu pełnienie obowiązków szefa Kancelarii Prezydenta RP[29]. Postanowieniem z 6 lipca 2010 powołał go na szefa tego urzędu[30].
  • 13 kwietnia 2010 powołał Stanisława Kozieja na stanowisko szefa BBN[31].
  • 7 maja 2010 powołał Mieczysława Cieniucha na stanowisko Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego[32]. Mianował także dowódców poszczególnych rodzajów wojsk[33].
  • 19 maja 2010 powołał Romana Hausera na stanowisko prezesa NSA[34][35]. Dotychczasowemu prezesowi, Januszowi Trzcińskiemu, powierzył funkcję wiceprezesa NSA[16].
  • 20 maja 2010 powołał nowych członków Rady Bezpieczeństwa Narodowego, wśród których znaleźli się przewodniczący największych ugrupowań opozycyjnych[36]. Tego samego dnia mianował trzech dowódców sił powietrznych, wojsk lądowych i dowódcę operacyjnego sił zbrojnych[37][38].
  • 27 maja 2010 złożył w Sejmie wniosek o powołanie Marka Belki na urząd prezesa Narodowego Banku Polskiego. Wniosek został przyjęty przez Sejm 10 czerwca 2010.
  • 9 czerwca 2010 wyznaczył Franciszka Gryciuka pełniącym obowiązki prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu[39].
  • 14 czerwca 2010 potwierdził wygaśnięcie kadencji wszystkich członków Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji[40][41]. 7 lipca 2010 powołał w skład KRRiT Jana Dworaka i Krzysztofa Lufta[42].
  • 18 czerwca, 1 i 5 lipca 2010 odwołał ambasadorów z kilku państw oraz powołał nowych, w tym na placówki dotychczas nieobsadzone[43].
Odznaczenia oraz nadania stopni wojskowych i służbowych
  • 15 kwietnia 2010 mianował na stopnie generalskie oficerów Wojska Polskiego zmarłych w katastrofie[44][45],
  • 16, 19 i 23 kwietnia 2010 odznaczył pośmiertnie Orderami Odrodzenia Polski ofiary katastrofy[46][47][48],
  • W połowie kwietnia 2010 awansował pośmiertnie na pierwsze stopnie oficerskie zmarłych w katastrofie funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu[49],
  • 8 maja 2010 wręczył w Moskwie przyznane przez Lecha Kaczyńskiego odznaczenia dla Rosjan zasłużonych dla ujawniania prawdy o zbrodni katyńskiej oraz przyznane przez siebie odznaczenia dla 20 osób, biorących udział w akcji po katastrofie polskiego samolotu[50], w tym cztery Krzyże Oficerskie Orderu Zasługi RP przyznane milicjantom ze Smoleńska[51].

Udział w wyborach prezydenckich w 2010

Był jednym z dwóch (obok Radosława Sikorskiego) kandydatów biorących udział w partyjnych prawyborach o nominację na kandydata w wyborach prezydenckich z ramienia PO. 27 marca 2010 w auli Politechniki Warszawskiej ogłoszono, że Bronisław Komorowski wygrał partyjne głosowanie (otrzymując 68,5% głosów), zostając oficjalnym kandydatem tego ugrupowania na urząd prezydenta RP[52].

Bronisław Komorowski zdecydował się wziąć udział w zarządzonych przez siebie przedterminowych wyborach prezydenckich jako oficjalny kandydat Platformy Obywatelskiej. Jego komitet wyborczy został zgłoszony do PKW 25 kwietnia 2010[53] i zarejestrowany 7 maja 2010. Hasło kandydata brzmiało „Zgoda buduje”.

Poparcia udzieliły mu Partia Demokratyczna – demokraci.pl (25 kwietnia 2010)[54], Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe (6 maja 2010) i Demokratyczna Partia Lewicy (10 maja 2010)[55].

Swoje wsparcie dla jego osoby jeszcze na etapie prawyborów wyrazili publicznie m.in. Władysław Bartoszewski, Tadeusz Mazowiecki i Lech Wałęsa[56]. Do ogólnopolskiego komitetu poparcia przystąpiło początkowo ponad 150 osób, w tym aktorzy, naukowcy, sportowcy, przedsiębiorcy, artyści, pisarze, działacze opozycji demokratycznej i przedstawiciele kombatantów[57]. 14 maja 2010 głosowanie na marszałka Sejmu na łamach „Gazety Wyborczej” zapowiedział jej redaktor naczelny Adam Michnik[58]. 2 czerwca 2010 w ramach prowadzonej kampanii wyborczej Bronisław Komorowski odwiedził Londyn, gdzie spotkał się z tamtejszą Polonią i sympatykami.

W pierwszej turze wyborów prezydenckich z 20 czerwca 2010 uzyskał 6 981 319 głosów (41,54%), zajmując 1. miejsce spośród 10 kandydatów[59]. Wszedł do drugiej tury głosowania razem z Jarosławem Kaczyńskim, który uzyskał poparcie na poziomie 36,46%. Otrzymał oficjalne poparcie ze strony kandydującego w pierwszej turze Andrzeja Olechowskiego i wspierającego go Stronnictwa Demokratycznego[60]. Za jego kandydaturą opowiedziała się również m.in. Unia Pracy[61].

W drugiej turze głosowania Bronisław Komorowski uzyskał 8 933 887 głosów ważnych, tj. 53,01%, wygrywając tym samym wybory[62], co zostało stwierdzone w obwieszczeniu i uchwale PKW z 5 lipca 2010[63]. Sąd Najwyższy stwierdził ważność wyborów 3 sierpnia 2010[64].

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

Bronisław Komorowski i Donald Tusk w Senacie, 4 lipca 2014
Bronisław Komorowski wygłaszający orędzie przed Zgromadzeniem Narodowym, 4 czerwca 2014
Obchody 600-lecia bitwy grunwaldzkiej z udziałem delegacji polskiej, litewskiej, rumuńskiej i mołdawskiej, 17 lipca 2010

6 lipca 2010 w Sali Wielkiej Zamku Królewskiego w Warszawie Bronisław Komorowski odebrał Uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej w sprawie stwierdzenia wyników wyborów prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, stając się prezydentem elektem.

Jako prezydent elekt 13 lipca 2010 spotkał się ze składającym oficjalną wizytę w Polsce prezydentem Niemiec Christianem Wulffem[65]. 17 lipca 2010 wraz z marszałkiem Sejmu Grzegorzem Schetyną gościł składających wizytę w Polsce z okazji 600. rocznicy bitwy pod Grunwaldem prezydent Litwy Dalię Grybauskaitė, prezydenta Rumunii Traiana Băsescu i pełniącego obowiązki prezydenta Mołdawii Mihaia Ghimpu oraz wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Brunona Plattera.

Pięcioletnia kadencja prezydencka Bronisława Komorowskiego rozpoczęła się 6 sierpnia 2010 z chwilą złożenia przysięgi przed Zgromadzeniem Narodowym. Przed złożeniem przysięgi zrezygnował z członkostwa w Platformie Obywatelskiej. Symboliczne przejęcie zwierzchnictwa nad Siłami Zbrojnymi odbyło się w dniu Święta Wojska Polskiego przed Grobem Nieznanego Żołnierza 15 sierpnia 2010[66].

Nominacje i powołania

Odznaczenia i wyróżnienia

Otrzymane z urzędu

Z tytułu objęcia urzędu prezydenta RP Bronisław Komorowski został kawalerem Orderu Orła Białego, Wielkim Mistrzem Orderu i przewodniczącym jego Kapituły, a także kawalerem Orderu Odrodzenia Polski I Klasy, Wielkim Mistrzem Orderu i przewodniczącym jego Kapituły[68].

Ordery i odznaczenia państw obcych
Pozostałe wyróżnienia i odznaczenia

Życie prywatne i rodzina

Bronisław Komorowski od 1977 jest żonaty z Anną (z domu Dembowską), mają pięcioro dzieci[97]: Zofię (ur. 1979), Tadeusza (ur. 1981), Marię (ur. 1983), Piotra (ur. 1986) i Elżbietę (ur. 1989). Jednym ze sposobów spędzania wolnego czasu Bronisława Komorowskiego jest myślistwo[98].

Pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego oraz Ligi Morskiej i Rzecznej. W 2005 wydawnictwo Rytm wydało książkę Prawą Stroną – życie, polityka, anegdota, wywiad-rzekę, który z Bronisławem Komorowskim przeprowadziła Maria Wągrowska.

W 2002 zajął drugie miejsce w plebiscycie Programu III Polskiego Radia „Srebrne Usta” za wypowiedź na temat zakupu dla polskiego lotnictwa wojskowego samolotów F-16: Jest takie powiedzenie, że polski lotnik to jest taki, że jak trzeba będzie, to nawet poleci na drzwiach od stodoły. Więc proszę Państwa, chciałem z wielką satysfakcją stwierdzić, że to już nie grozi. Piloci polscy będą latali na F-16.

4. Juliusz Komorowski
(właściciel majątku Kowaliszki)
     
    2. Zygmunt Komorowski
(afrykanista, dyplomata)
5. Magdalena z Górskich        
      1. Bronisław Komorowski
6. Antoni Szalkowski    
    3. Jadwiga z Szalkowskich    
7. Czesława z Zielińskich
     
 

Przypisy

  1. Sylwetka na stronie sejm-wielki.pl. [dostęp 27 marca 2010].
  2. Biografia. prezydent.pl. [dostęp 4 września 2010].
  3. 3,0 3,1 Bronisław Komorowski. polityka.pl, 27 kwietnia 2010. [dostęp 10 maja 2010].
  4. Bronisław Komorowski w serwisie „Ludzie Wprost”. [dostęp 10 maja 2010].
  5. Wiktor Świetlik: Bronisław Komorowski. Pierwsza niezależna biografia. Warszawa: The Facto, 2010, s. 54.
  6. 90-lecie Studenckiego Koła Naukowego Historyków UW. histmag.org, 21 grudnia 2008. [dostęp 27 marca 2010].
  7. 7,0 7,1 Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 10 maja 2010].
  8. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 27 marca 2010].
  9. Ruszył Sejm. PiS żąda głów marszałków. dziennik.pl, 2 września 2008. [dostęp 12 lipca 2010].
  10. Oświadczenie Marszałka Sejmu. abw.gov.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 6 września 2012].
  11. Informacja o delegacjach zagranicznych. msz.gov.pl, 18 kwietnia 2010. [dostęp 22 kwietnia 2010].
  12. Komorowski honorowym gospodarzem pogrzebu. wp.pl, 14 kwietnia 2010. [dostęp 20 kwietnia 2010].
  13. Nowy Prymas Polski: skończyć bezpłodne kłótnie. wp.pl, 2010-06-26. [dostęp 26 czerwca 2010].
  14. Dz. U. z 2010 r. Nr 58, poz. 368.
  15. Dz. U. z 2010 r. Nr 61, poz. 376.
  16. 16,0 16,1 Działania Marszałka wykonującego obowiązki Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego w okresie 10.04–8.07.2010 r. prezydent.pl, 8 lipca 2010. [dostęp 10 sierpnia 2010].
  17. Dz. U. z 2010 r. Nr 79, poz. 522.
  18. Kto będzie szefem IPN? Zdecyduje Komorowski. tvn24.pl, 29 kwietnia 2010. [dostęp 1 maja 2010].
  19. Dz. U. z 2010 r. Nr 125, poz. 842.
  20. M.P. z 2010 r. Nr 21, poz. 200
  21. M.P. z 2010 r. Nr 22, poz. 212
  22. Dz. U. z 2010 r. Nr 65, poz. 405.
  23. Dz. U. z 2010 r. Nr 66, poz. 424.
  24. Dz. U. z 2010 r. Nr 67, poz. 427.
  25. Komorowski już w Moskwie. newsweek.pl, 8 maja 2010. [dostęp 8 maja 2010].
  26. Miedwiediew przekazuje jawne akta śledztwa ws. Katynia i zapowiada jawność ws. Smoleńska. newsweek.pl, 8 maja 2010. [dostęp 9 maja 2010].
  27. Komorowski daleko od centrum. Blisko gen. Jaruzelskiego. tvn24.pl, 9 maja 2010. [dostęp 9 maja 2010].
  28. Komorowski zwołuje Radę Gabinetową. tvn24.pl, 8 czerwca 2010. [dostęp 8 czerwca 2010].
  29. M.P. z 2010 r. Nr 21, poz. 199
  30. M.P. z 2010 r. Nr 53, poz. 727
  31. Pierwsze decyzje Komorowskiego: gen. Koziej będzie szefem BBN-u. gazeta.pl, 12 kwietnia 2010. [dostęp 12 kwietnia 2010].
  32. M.P. z 2010 r. Nr 43, poz. 613
  33. Komorowski wybrał nowych dowódców. Stachowiak odchodzi. wprost.pl, 19 maja 2010. [dostęp 7 sierpnia 2010].
  34. Powołanie Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego. prezydent.pl, 19 maja 2010. [dostęp 7 sierpnia 2011].
  35. Powołanie nastąpiło z dniem 23 maja 2010.
  36. Bronisław Komorowski powołał skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego. gazeta.pl, 20 maja 2010. [dostęp 23 maja 2010].
  37. M.P. z 2010 r. Nr 44, poz. 622
  38. M.P. z 2010 r. Nr 44, poz. 623
  39. M.P. z 2010 r. Nr 44, poz. 617
  40. Wygaśnięcie mandatów nastąpiło z dniem 24 czerwca 2010.
  41. M.P. z 2010 r. Nr 44, poz. 624
  42. Komorowski powołał (swoich) ludzi do KRRiT. tvn24.pl, 9 lipca 2010. [dostęp 19 lipca 2010].
  43. M.P. Nr 55, poz. 732–754.
  44. M.P. z 2010 r. Nr 35, poz. 497
  45. M.P. z 2010 r. Nr 35, poz. 498
  46. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 587
  47. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 588
  48. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 590
  49. Awanse dla funkcjonariuszy BOR. wyborcza.pl, 14 kwietnia 2010. [dostęp 6 września 2012].
  50. Polskie odznaczenia dla Rosjan. rp.pl, 8 maja 2010. [dostęp 8 maja 2010].
  51. Опровержение (6 июня 2010 года) (ros.). uvd.smolensk.ru, 6 czerwca 2010. [dostęp 8 czerwca 2010].
  52. Wybory 2010. Bronisław Komorowski kandydatem PO na prezydenta. gazeta.pl, 27 marca 2010. [dostęp 27 marca 2010].
  53. Wybory 2010: Kolejni kandydaci z komitetami wyborczymi. gazeta.pl, 25 kwietnia 2010. [dostęp 25 kwietnia 2010].
  54. Wybory 2010. PD: Czujemy, że wraca IV RP. Popieramy Komorowskiego. gazeta.pl, 25 kwietnia 2010. [dostęp 25 kwietnia 2010].
  55. Apel Wyborczy ws. poparcia Bronisława Komorowskiego na Prezydenta RP. dpl.org.pl, 14 maja 2010. [dostęp 10 maja 2010].
  56. PO: Prawybory na finiszu, czwartek ostatnim dniem głosowania pocztą. gazeta.pl, 18 marca 2010. [dostęp 7 maja 2010].
  57. 150 znanych osób popiera Komorowskiego. wp.pl, 14 maja 2010. [dostęp 4 września 2010].
  58. Będę głosował na Bronisława Komorowskiego. wyborcza.pl, 14 maja 2010. [dostęp 14 maja 2010].
  59. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 21 czerwca 2010].
  60. Olechowski poprze w II turze Komorowskiego. money.pl, 24 czerwca 2010. [dostęp 24 czerwca 2010].
  61. PO zdobyła pierwsze głosy lewicy. UP poparła Komorowskiego. wyborcza.pl, 24 czerwca 2010. [dostęp 24 maja 2011].
  62. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 5 lipca 2010].
  63. Dz. U. z 2010 r. Nr 122, poz. 828.
  64. Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 3 sierpnia 2010 r. w sprawie ważności wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych w dniach 20 czerwca 2010 r. oraz 4 lipca 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 139, poz. 936).
  65. Prezydenci Polski i Niemiec o przyszłej współpracy. prezydent.pl, 13 lipca 2010. [dostęp 13 lipca 2010].
  66. Prezydent przejął zwierzchnictwo nad armią. prezydent.pl, 15 sierpnia 2010. [dostęp 7 sierpnia 2011].
  67. 13 sierpnia 2010 Zgromadzenie Ogólne Sędziów Trybunału Konstytucyjnego przedstawiło prezydentowi po dwóch kandydatów na prezesa TK (Ewę Łętowską i Andrzeja Rzeplińskiego) i wiceprezesa TK Stanisława Biernata i Mirosława Granata. Kadencje dotychczasowych prezesów upłynęły 2 grudnia 2010.
  68. Art. 23 ust. 2 i art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach (Dz. U. z 1992 r. Nr 90, poz. 450).
  69. Указ Президента України № 1057/2008 (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 13 kwietnia 2011].
  70. Gazzetta tal-Gvern ta’ Malta / The Malta Government Gazette Nru./No. 18,545 (malt. • ang.). doi-archived.gov.mt, 9 lutego 2010. [dostęp 19 listopada 2013]. s. 1311.
  71. Dekorera fler med eleganta riddarordnar (szw.). aftonbladet.se, 16 czerwca 2012. [dostęp 28 sierpnia 2012].
  72. Cidadãos Estrangeiros Agraciados com Ordens Portuguesas (port.). ordens.presidencia.pt. [dostęp 22 sierpnia 2012].
  73. Komorowski S.E. Bronislaw Decorato di Gran Cordone (wł.). quirinale.it. [dostęp 21 września 2012].
  74. Ordonnance Souveraine n° 3.989 du 17 octobre 2012 portant élévation dans l’Ordre de Saint-Charles (fr.). „Journal de Monaco” (legimonaco.mc). [dostęp 16 listopada 2012].
  75. Zdjęcie z uroczystości wymiany orderów pomiędzy prezydentami Polski i Francji. prezydent.pl. [dostęp 16 listopada 2012].
  76. Njegova Ekscelencija BRONISŁAW KOMOROWSKI (chorw.). narodne-novine.nn.hr. [dostęp 10 grudnia 2013].
  77. Prezydent Grecji z oficjalną wizytą w Polsce. prezydent.pl, 8 lipca 2013. [dostęp 1 lipca 2014].
  78. Prezydent z wizytą w Macedonii. Otrzymał „Order 8 września”. historia.org.pl, 10 września 2013. [dostęp 11 listopada 2013].
  79. „September 8” order for Polish President Komorowski (ang.). kurir.mk, 10 września 2013. [dostęp 11 listopada 2013].
  80. Bearers of decorations – Bronisław Komorowski – Maarjamaa Risti ketiklassi teenetemärk (ang. • est.). president.ee. [dostęp 2 czerwca 2014].
  81. Rad Bieleho dvojkríža, I. trieda (słow.). gasparovic.prezident.sk. [dostęp 26 czerwca 2014].
  82. Zdjęcie z uroczystości wymiany orderów. prezydent.pl, 20 maja 2014. [dostęp 26 czerwca 2014].
  83. Niderlandzka Para Królewska w Polsce. prezydent.pl, 24 czerwca 2014. [dostęp 26 czerwca 2014].
  84. Zdjęcie z uroczystości wymiany orderów. prezydent.pl, 24 czerwca 2014. [dostęp 26 czerwca 2014].
  85. Krzyż „Pro Mari Nostro”. lmir.pl. [dostęp 11 grudnia 2011].
  86. Kawalerowie Krzyża PRO MARI NOSTRO. plm.ocalicodzapomnienia.eu. [dostęp 1 lutego 2013].
  87. Komorowski doktorem honoris causa Uniwersytetu Wileńskiego. gazeta.pl, 14 stycznia 2008. [dostęp 6 sierpnia 2010].
  88. Prezydent Komorowski na uniwersytecie w Segedynie. prezydent.pl, 23 marca 2012. [dostęp 26 marca 2012].
  89. Uniwersytet uhonorował prezydenta Komorowskiego. gazeta.pl, 25 kwietnia 2013. [dostęp 26 kwietnia 2013].
  90. Pierwsze nadanie Medalu Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej 8 kwietnia 2008 r. Warszawa: Niezależny Komitet Historyczny Badania Zbrodni Katyńskiej, Polska Fundacja Katyńska, 2009, s. 253–255, 259, seria: „Zeszyty Katyńskie”. ISBN 83-917780-6-1.
  91. Prezydent otrzymał Medal Złoty UKSW. prezydent.pl, 10 października 2011. [dostęp 10 października 2011].
  92. Bronisław Komorowski Człowiekiem Roku „Wprost”. wprost.pl, 25 lutego 2013. [dostęp 25 lutego 2013].
  93. Prezydent Komorowski został honorowym obywatelem Józefowa. pap.pl, 27 listopada 2012. [dostęp 29 listopada 2012].
  94. Prezydent Bronisław Komorowski Honorowym Obywatelem Piły. naszemiasto.pl, 27 lutego 2013. [dostęp 10 sierpnia 2014].
  95. Prezydent Bronisław Komorowski honorowym obywatelem Wisły. dziennikzachodni.pl, 13 czerwca 2014. [dostęp 10 sierpnia 2014].
  96. Bronisław Komorowski honorowym obywatelem Kalisza. samorzad.lex.pl, 4 sierpnia 2014. [dostęp 10 sierpnia 2014].
  97. Biografia. prezydent.pl. [dostęp 4 września 2010].
  98. Politycy na łowach. newsweek.pl, 10 marca 2010. [dostęp 30 marca 2010].

Bibliografia

Wikinews
Zobacz kategorię wiadomości w serwisie Wikinews na temat Bronisław Komorowski

Linki zewnętrzne