Julia Pitera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Julia Pitera
Konwencja wyborcza, Sopot 12.04.2014 (13798903365).jpg
Data i miejsce urodzenia 26 maja 1953
Warszawa
Posłanka do PE VIII kadencji
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 1 lipca 2014
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Julia Teresa Pitera z domu Zakrzewska (ur. 26 maja 1953 w Warszawie) – polska polityk, posłanka na Sejm V, VI i VII kadencji, od 1994 do 2005 radna Warszawy, od 2007 do 2011 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i pełnomocnik ds. opracowania programu zapobiegania nieprawidłowościom w instytucjach publicznych w KPRM, od 2014 deputowana do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka Kazimierza i Marii Zakrzewskich. Ukończyła w 1977 filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim, z zawodu dyplomowana dokumentalistka. Od 1981 do 1991 była pracownikiem naukowym w Instytucie Badań Literackich PAN. W latach 1991–1992 pracowała w Biurze Współpracy z Partiami Politycznymi, Organizacjami Społecznymi, Związkami Zawodowymi i Kościołami Kancelarii Prezydenta RP, następnie w latach 1992–1994 w Biurze Reformy Administracji Publicznej oraz Biurze Pełnomocnika Rządu ds. Reformy Administracji Publicznej. W okresie 1994–1998 redagowała program telewizyjny Pytania o Polskę (TVP2). W 1993 odbyła staż w Ministerstwie Finansów i Ministerstwie Zdrowia Republiki Francuskiej, organizowany przez Fundację Francja-Polska oraz Biura Informacji Premiera Republiki Francuskiej. W 1998 uczestniczyła w programie Visitors Program Departamentu Stanu USA w zakresie m.in. zwalczania korupcji, kontroli jednostek samorządu terytorialnego, mechanizmów prewencyjnych oraz pracy prokuratury i policji.

W latach 1981–1991 należała do NSZZ „Solidarność”. Od 1990 do 1991 była członkiem Porozumienia Centrum, a następnie Unii Polityki Realnej (1994–1998). W latach 1994–2005 pełniła funkcję radnej Rady Warszawy, początkowo z poparcia Unii Polityki Realnej, a następnie Ligi Republikańskiej. W 2002 bezskutecznie kandydowała z niezależnego komitetu obywatelskiego na urząd prezydenta miasta stołecznego Warszawy, uzyskując jednak czwarty wynik oraz ponownie mandat radnej.

Od 1998 członek, w okresie 1999–2001 członek zarządu, zaś w latach 2001–2005 prezes zarządu Transparency International Polska, polskiego oddziału ogólnoświatowej organizacji ds. walki z korupcją. Zrzekła się tej funkcji w lipcu 2005 w związku z podjęciem decyzji o kandydowaniu do Sejmu RP z list PO. W 2005 była wśród założycieli Stowarzyszenia Pamięci Narodowej. Jest współautorką prac z zakresu biobibliografii oraz opracowań związanych z funkcjonowaniem państwa, administracji i zwalczania patologii życia publicznego. Publikowała felietony w m.in. we „Wspólnocie”, „Newsweeku”, „Słowie Polskim”. Od 2002 zasiadała w Radzie Konsultacyjnej Centrum Monitoringu Wolności Prasy Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich[1].

W 2004 brała udział w audycie OECD oraz przygotowywaniu raportu dotyczącego stopnia wdrożenia programów antykorupcyjnych w Bułgarii, Rumunii oraz Turcji w związku z akcesją tych państw do Unii Europejskiej. Krytycznie wypowiadała się na temat warszawskich władz z Unii Wolności i SLD rządzących miastem w latach 1994–2002, które określano mianem tzw. układu warszawskiego. Przyczyniła się do ujawnienia m.in. nieprawidłowości związanych z pozyskiwaniem przez deweloperów, sprzecznie z interesem Warszawy oraz Skarbu Państwa, gruntów na podstawie tzw. ustawy Glapińskiego, funkcjonowaniem systemu płatnego parkowania WAPARK.

W 2005 została posłem V kadencji z ramienia Platformy Obywatelskiej, wybranym w okręgu warszawskim. 13 stycznia 2006 objęła funkcję rzecznika ds. sprawiedliwości w tzw. gabinecie cieni Platformy Obywatelskiej. 16 czerwca 2007 została oficjalną kandydatką PO na prezesa Najwyższej Izby Kontroli. Przegrała w Sejmie głosowanie ws. wyboru prezesa NIK z kandydatem PiS Jackiem Jezierskim stosunkiem głosów 239:121.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi została posłem, otrzymując w okręgu płockim najlepszy indywidualny wynik (42 669 głosów). 22 listopada tego samego roku objęła funkcję sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. 5 grudnia 2007 została powołana na stanowisko Pełnomocnika Rządu do Spraw Opracowania Programu Zapobiegania Nieprawidłowościom w Instytucjach Publicznych[2]. 30 listopada 2011 przyjęto dymisję ze stanowiska sekretarza stanu. W wyborach parlamentarnych w 2011 z powodzeniem ubiegała się o reelekcję, dostała 29 095 głosów ponownie otrzymując w okręgu płockim najlepszy indywidualny wynik[3]. W 2014 uzyskała mandat deputowanej do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji[4].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jej mężem jest reżyser Paweł Pitera, mają syna Jakuba.

Przypisy

  1. Historia CMWP. freepress.org.pl. [dostęp 11 grudnia 2013].
  2. Powołanie Julii Pitery na stanowisko pełnomocnika rządu. juliapitera.pl, 11 grudnia 2007. [dostęp 11 grudnia 2013].
  3. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 11 grudnia 2013].
  4. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 27 maja 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]