Kammu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cesarz Kammu

Cesarz Kammu (jap. 桓武天皇 Kammu tennō?, ur. 737, zm. 9 kwietnia 806) — 50. cesarz Japonii[1], według tradycyjnego porządku dziedziczenia[2]. Panował w latach 781-806[3]. Przed wstąpieniem na tron nosił imię książę Yamabe (jap. 山部親王 Yamabe-shinnō?). Był najstarszym synem cesarza Kōnina[4]. Nazywany także cesarzem Kashiwabara (jap. 柏原天皇 Kashiwabara tennō?).

Syn cesarza Kōnina i Takano no Mikasa (córki prowincjonalnego możnowładcy wywodzącego się z rodu koreańskich imigrantów). Jako książę nie miał szans na objęcie tronu, gdyż jego ojciec miał jeszcze syna z małżeństwa z cesarzową Inoue (córka cesarza Shōmu, siostry cesarzowej Shōtoku). Na skutek intrygi Momokawa Fujiwara, który dążył do osadzenia na tronie księcia Yamabe, jego przyrodni starszy brat został odsunięty od władzy i zmarł (rzekomo śmiercią naturalną w tym samym dniu, co jego matka).

Po wstąpieniu na tron w 781 r. zdecydował o przenosinach z Nary do nowej stolicy Nagaoki. Powodem przenosin były starania rodziny cesarskiej, by obniżyć wpływy klasztorów buddyjskich w państwie. Jej budowa rozpoczęła się w 784 r. Intrygi pałacowe inspirowane przez ród Fujiwara i pasmo nieszczęść, które spotkało cesarza i jego poddanych (śmierć dwóch żon i matki cesarza, epidemia czarnej ospy) przypisywane mściwemu duchowi niesłusznie oskarżonego o zamach stanu księcia Sawaro, który popełnił samobójstwo, sprawiły, że Kammu zdecydował o ponownych przenosinach stolicy w 794 r. do Heian-kyō (dzisiejsze Kioto).

Kammu przekształcił Radę Dworską (Saigi) w naczelny organ doradczy. Utworzył Biuro Archiwów (Kurōdodokoro), które przejęło wszystkie funkcje wykonawcze rządu, oraz Urząd Policji Cesarskiej (Kebiishi-chō). Organy te zapewniły mu i jego doradcom bardziej bezpośrednią władzę. Z jego rozkazu wyznaczono inspektorów obwodowych (jap. 勘解由使 kageyushi?) kontrolujących sprawozdania zarządców prowincji ustępujących ze stanowiska. Prowadził ustawiczne walki na granicy z Ezo. W 792 zrezygnował z poborowej armii na rzecz milicji lokalnej, zwanej kondei (jap. 健児?), rekrutowanej spośród prowincjonalnej szlachty. Przyczynił się do rozkwitu dwóch nowych sekt buddyjskich, Tendai i Shingon, które trzymały się z dala od spraw politycznych.

Po śmierci nadano mu dwa imiona. W stylu chińskim - Kammu, i w stylu japońskim - Yamatonekoamatsuhitsugi'iyaterasu no Mikoto (jap. 日本根子皇統弥照尊?). Mauzoleum cesarza Kammu znajduje się w prefekturze Kioto. Nazywa się ono Kashiwabara-no misasagi[5].

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Kunaichō: 桓武天皇 (50)
  2. Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, pp. 86-95.
  3. Titsingh, p. 86; Alexandrowicz, Jerzy et al. (1902). "Japonia," Wielka encyklopedya powszechna ilustrowana, Vol. 31, p. 625.
  4. Titsingh, p. 86.
  5. Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, p. 420.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Kōnin
Imperial Seal of Japan.svg Cesarz Japonii
781-806
Imperial Seal of Japan.svg Następca
Heizei