Karabin maszynowy wz. 1
 |
Ten artykuł od 2011-04 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| wz. 1 | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Japonia |
| Rodzaj | ciężki karabin maszynowy |
| Historia | |
| Produkcja seryjna | 1941-1945 |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 7,7 mm |
| Nabój | 7,7 × 58 mm |
| Wymiary | |
| Długość | 1077 mm |
| Długość lufy | 589 mm |
| Masa | |
| broni | 36,8 kg (na podstawie) |
| karabinu właściwego | 15,5 kg |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku | 770 m/s |
| Szybkostrzelność teoretyczna | 550 strz./min |
| Szybkostrzelność praktyczna | 200 strz./min |
| Zasięg max. | 4500 m |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Karabin maszynowy wz. 1 (jap. 一式重機関銃 isshiki jū-kikanjū?) – japoński ciężki karabin maszynowy z okresu II wojny światowej.
[edytuj] Historia
W 1939 r. do uzbrojenia Cesarskiej Armii Japońskiej przyjęto ciężki karabin maszynowy wz. 99 (wersja cekaemu wz. 92 zasilana amunicją 7,7 x 58 mm). Jednak była to konstrukcja przestarzała, niewiele różniąca się od karabinu maszynowego Typ 3 Taishō z 1914 roku. Największą wadą karabinu wz. 99 była masa wynosząca 55 kg, o 17 kg większa niż amerykańskiego Browninga M1919.
W 1941 roku rozpoczęto produkcję nowego karabinu maszynowego wz. 1. W stosunku do poprzednich modeli masę obniżono do 37 kg. Niższa masa była przede wszystkim zasługą nowej lufy. Była ona krótsza od lufy karabinu maszynowego 99 shiki i miała żebra przyśpieszające chłodzenie o znacznie mniejszej średnicy. Pomimo mniejszej masy i powierzchni, dzięki stosunkowo niskiej szybkostrzelności karabinu maszynowego wz. 1 nie ulegała przegrzewaniu w czasie strzelania.
Karabin maszynowy wz. 1 był produkowany do końca wojny i był jednym z podstawowych wzorów broni maszynowej armii japońskiej. Jego największą wadą była skłonność do zacięć w przypadku strzelania gorszej jakości amunicją. Po drugiej wojnie światowej był używany w czasie wojny domowej w Chinach i wojny koreańskiej.
[edytuj] Opis techniczny
Ciężki karabin maszynowy wz. 1 był zespołową bronią samoczynną. Zasada działania oparta o odprowadzanie gazów prochowych przez boczny otwór w lufie. Ryglowanie ryglem wahliwym. Mechanizm spustowy umożliwiał tylko ogień ciągły. Zasilanie taśmowe (taśma sztywna, trzydziestonabojowa). Lufa niewymienna, chłodzona powietrzem, z żebrami przyspieszającymi chłodzenie, zakończona tłumikiem płomieni. Podstawa trójnożna (umożliwiała prowadzenie ognia przeciwlotniczego). Nogi podstawy wyposażone w obejmy (wkładano w nie drążki ułatwiające przenoszenie karabinu).
