Kradzież

Kradzież
KW z 1971
Ciężar gatunkowy	wykroczenie
Przepis	art. 119 § 1 k.w.
Kara	aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny
Strona podmiotowa	umyślna w zamiarze bezpośrednim kierunkowym
Odpowiedzialność od 15. roku życia	tak
Typ kwalifikowany	nie
Typ uprzywilejowany	można orzec obowiązek zapłaty równowartości ukradzionego mienia, jeżeli szkoda nie została naprawiona jeżeli sprawcą jest osoba najbliższa ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego
Przeczytaj: Ważne zastrzeżenia!

Kradzież
KK z 1997
Ciężar gatunkowy	występek
Przepis	art. 278 § 1 k.k.
Kara	pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5
Strona podmiotowa	umyślna w zamiarze bezpośrednim kierunkowym
Odpowiedzialność od 15. roku życia	tak
Typ kwalifikowany	tak
Typ uprzywilejowany	jeżeli sprawcą jest osoba najbliższa ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego
Przeczytaj: Ważne zastrzeżenia!

Kradzież rzeczy o wartości niemajątkowej
KW z 1971
Ciężar gatunkowy	wykroczenie
Przepis	art. 126 § 1 k.w.
Kara	grzywny albo nagany
Strona podmiotowa	umyślna w zamiarze bezpośrednim kierunkowym
Odpowiedzialność od 15. roku życia	nie
Typ kwalifikowany	nie
Typ uprzywilejowany	ściganie na żądanie pokrzywdzonego
Przeczytaj: Ważne zastrzeżenia!

Kradzież (art. 278 kk) – zabór cudzej rzeczy w celu przywłaszczenia. Pod pojęciem zaboru rozumie się fizyczne wyjęcie rzeczy spod władztwa właściciela. Dotyczy to również przedmiotu pozostawionego przez niego w znanym mu miejscu w zamiarze późniejszego jej zabrania. Wymóg dokonania zaboru oznacza, że nie jest możliwa kradzież rzeczy znalezionej przez sprawcę lub jemu powierzonej. Nie wyklucza to odpowiedzialności za inne przestępstwo, a mianowicie za przywłaszczenie.

Przedmiotem wykonawczym przestępstwa kradzieży może być tylko rzecz o wartości majątkowej. Powinna być ona nadto dla sprawcy cudza (czyli mieć właściciela, którym jest kto inny, niż sprawca). Nie jest możliwa kradzież nieruchomości, ponieważ przepis dotyczy rzeczy ruchomej. Natomiast możliwa jest kradzież części składowej, co uzasadnione jest tym, że odłączając ją od rzeczy głównej sprawca tworzy nową rzecz ruchomą, którą kradnie. Przepisy o kradzieży rzeczy stosuje się także do zaboru w celu przywłaszczenia cudzego zwierzęcia.

Istnieją trudności w zakwalifikowaniu zaboru rzeczy wspólnej przez jednego z uprawnionych. Jest tak np. w wypadku, kiedy jeden z małżonków zabiera rzecz wchodzącą w skład majątku wspólnego małżonków. Orzecznictwo Sądu Najwyższego skłania się do poglądu, że w zależności od tego, który z uprawnionych władał fizycznie rzeczą, zachodzi kradzież lub przywłaszczenie.

Przedmiotem kradzieży może być również, obok rzeczy ruchomej, karta bankomatowa, program komputerowy, a także energia poprzez nielegalne podłączenie do sieci ciepłowniczej lub elektrycznej. W przypadku programu komputerowego kradzież polega na bezprawnym uzyskaniu go w jakikolwiek sposób, niekoniecznie połączony z zaborem nośnika. Dodatkowo sprawca musi działać w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

Kradzież może polegać tylko na aktywnym działaniu. Nie jest możliwe popełnienie jej przez zaniechanie.

Przestępstwo może zostać popełnione tylko umyślnie, w zamiarze bezpośrednim, przy czym konieczne jest, by sprawca działał w celu przywłaszczenia rzeczy, tzn., by chciał postępować z nią tak, jak właściciel, uzyskać nad nią trwałe władztwo. Niekoniecznie musi dążyć do tego, by włączyć rzecz do swojego majątku. Kradzież jest popełniona także wtedy, kiedy sprawca pragnie ukradzioną rzecz np. podarować innej osobie.

Kradzież zachodzi także wtedy, kiedy sprawca zabiera cudzą rzecz z zamiarem niezwłocznego jej porzucenia. Czyniąc tak postępuje bowiem z rzeczą tak, jak właściciel, a zatem przywłaszcza ją sobie.

Kradzież rzeczy ruchomej o wartości nieprzekraczającej 250 zł stanowi wykroczenie (art. 119 k.w.). Ograniczenie to nie dotyczy kradzieży broni, amunicji i materiałów lub przyrządów wybuchowych. Kradzież tych przedmiotów jest zawsze przestępstwem, niezależnie od ich wartości. Wartość przedmiotu przestępstwa nie ma również znaczenia przy zaborze karty bankomatowej albo energii.

Wykroczeniem pozostaje również zabór w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej przedstawiającej wartość niemajątkową, np. pamiątkowy dyplom dla właściciela lub zdjęcie osoby najbliższej (art. 126 § 1 k.w.).

Typy kwalifikowane

• kradzież z włamaniem
• rozbój
• kradzież rozbójnicza
• kradzież rzeczy znacznej wartości (art. 278 § 1 lub 2 w związku z art. 294 § 1 k.k.)
• kradzież rzeczy stanowiącej dobro o szczególnym znaczeniu dla kultury (art. 278 § 1 lub 2 w związku z art. 294 § 2 k.k.)

Typ uprzywilejowany

Wypadek mniejszej wagi (art. 278 § 3 k.k.)

Kategorie złodziei i metody działania

Osoba dokonująca lub trudniąca się kradzieżą to złodziej, w gwarze więziennej nazywany m.in. akowcem, doliniarzem (kieszonkowiec), tycerem, a jego praca – tyrką.

• kieszonkowiec lub doliniarz – złodziej dokonujący drobnych kradzieży polegających na okradaniu osób z dóbr, takich jak portfele, saszetki itp. noszonych przy sobie. Tego typu praktyka złodziejska najczęściej występuje w miejscach zatłoczonych, takich jak środki masowego transportu czy targowiska.
  • "gołą ręką" - wyjęcie palcami portfela z kieszeni, torebki,
  • "zza parawanu" - posługiwanie się płaszczem lub torbą w celu ukrycia swego działania,
  • "na kosę" - przecięcie nożem torebki, kieszeni.
• włamywacz - osoba dokonująca kradzieży w budynkach najczęściej pod nieobecność ich właścicieli.
• kasiarz - typ włamywacza specjalizujący się w okradaniu zawartości kas.

Bardzo często specjalistyczne umiejętności złodziejskie nabywa się podczas odbywania kary pozbawienia wolności.

Zobacz też

• czyn przepołowiony
• przywłaszczenie
• kradzież z włamaniem
• kradzież leśna
• kradzież rozbójnicza
• samowolne użycie cudzej rzeczy ruchomej
• zabór pojazdu w celu krótkotrwałego użycia
• Abigeatus - staropolski termin prawniczy

Linki zewnętrzne

• Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553)
• Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114)