Kultura grawecka

Wenus z Lespugue – tego typu figurki kobiece są typowe dla kultury graweckiej

Kultura grawecka, grawetien – górnopaleolityczna kultura archeologiczna obejmująca swoim zasięgiem rozległe obszary europejskie. Występowała od 30 do 20 tysięcy lat p.n.e. – najstarsze zespoły datowane są na 28 tysięcy lat p.n.e. Nazwa pochodzi od znalezisk w La Gravette w departamencie Dordogne w południowo-zachodniej Francji.

Charakterystyczne dla kultury graweckiej są wyroby z tylcem prostym (ostrza graweckie), a także figurki kobiet, tzw. Wenus paleolitycznych (np. odkryta w Austrii Wenus z Willendorfu), wywodzących się prawdopodobnie z terenów Europy Centralnej. Najważniejszym w Polsce stanowiskiem kultury graweckiej jest Kraków ul. Spadzista, na którym odkryto bardzo liczne narzędzia krzemienne w tym przewodnie zabytki tej kultury jak jednozadziorce oraz noże typu Kostienki. Na stanowisku tym odkryto również największe w Polsce nagromadzenie kości mamucich, w obrębie którego występują szczątki należące do minimum 90 osobników. Przedmioty powstałe w okresie kultury graweckiej odnaleziono również podczas wykopalisk na terenie stanowiska Jaskini Obłazowej niedaleko Nowego Targu. Znaleziono tam między innymi kościany bumerang. Na Morawach i Ukrainie odkryto figurki przedstawiające ówczesną faunę tych terenów, np. mamuty i nosorożce włochate. Również stanowisko w portugalskim Lagar Velho nosi cechy tej kultury.

Bibliografia

1. Grawecka kultura. WIEM. [dostęp 24 lutego 2009].