Latoszyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Latoszyn
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat dębicki
Gmina Dębica
Liczba ludności (2006) 1700
Strefa numeracyjna (+48) 14
Tablice rejestracyjne RDE
SIMC 0818255
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Latoszyn
Latoszyn
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Latoszyn
Latoszyn
Ziemia 50°01′34″N 21°22′33″E/50,026111 21,375833

Latoszynwieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie dębickim, w gminie Dębica. Miejscowość leży przy drodze krajowej nr 94 pomiędzy Dębicą (odległość 4 km) a Pilznem.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnowskiego.

Dawne uzdrowisko.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwę miejscowości w zlatynizowanej staropolskiej formie Lathoschyn wymienia w latach (1470-1480) Jan Długosz w księdze Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis.[1] Długosz wymienia również właściciela miejscowości Mikołaja Latoszyckiego.

Historia uzdrowiska[edytuj | edytuj kod]

Naturalne źródła mineralne były znane od bardzo dawna. Pisali o nich m.in. XVI-wieczny poeta Henryk Leciejewski czy też Ewaryst Andrzej Kuropatnicki w wydanej w 1786 książce o Galicji. W połowie XIX wieku powstał przy źródłach, zniszczony podczas I wojny światowej, zakład zdrojowo-kąpielowy.

W 1932 za sprawą Wacława Krawczyka z Dębicy powstał nowy zakład leczniczy, a później kilka pensjonatów. Był to początek uzdrowiska, cieszącego się dużą popularnością. Leczono tu przede wszystkim choroby reumatyczne poprzez kąpiele siarczane i okłady borowinowe.

Kres uzdrowiska nastąpił w latach 1944-1945, w wyniku działań wojennych łazienki zostały zniszczone a źródła zasypane. Po wojnie wykonano nowe odwierty. Badania wykazały, iż latoszyńskie zdroje są wartościowe pod względem zawartości składników mineralnych. W 1990 tutejsze wody zostały oficjalnie uznane za lecznicze. Są podejmowane próby ponownego stworzenia tutaj uzdrowiska i eksploatacji wód mineralnych.

Przypisy

  1. Joannis Długosz Senioris Canonici Cracoviensis, "Liber Beneficiorum", Aleksander Przedziecki, Tom II, Kraków 1864, str.296.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]