Lignina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fragment struktury ligniny

Lignina (drzewnik[1]) – jeden z podstawowych składników drewna (obok celulozy i hemiceluloz), w którym występuje w ilości ok. 20%[2]. Jest substancją lepiszczową, powodującą zwartość struktury komórek drewna. Nadaje drewnu wytrzymałość na ściskanie i utrzymuje jego sztywność. Eliminacja ligniny (fachowo zwana delignifikacją), poprzez dodatek związków sodu (ługu warzelnego – związku silnie alkalicznego), z drewna prowadzi do zmiękczenia substancji drzewnej, co jest procesem niezbędnym podczas produkcji papieru.

Lignina jest polimerem, którego monomerami są związki organiczne będące pochodnymi alkoholi fenolowych. Są to alkohol koniferylowy, alkohol synapinowy, alkohol kumarylowy. Struktura chemiczna ligniny jest usieciowana wiązaniami eterowymi i kowalencyjnymi węgiel-węgiel (C−C).

Rozkład ligniny przeprowadzają grzyby, poprzez wytworzenie białej lub brunatnej zgnilizny. Najbardziej typowymi monomerycznymi produktami rozkładu ligniny są wanilina i kwas wanilinowy. Lignina jest jednym z ważnych źródeł aromatycznej części kwasów huminowych gleb, torfów, lignitów i węgli. W wyniku niepełnego rozkładu ligniny następuje wzbogacenie gleby również w związki azotowe.

Lignina to także potoczne określenie waty celulozowej[3] – bardzo chłonnego, miękkiego papieru używanego do celów sanitarnych[1] i opatrunkowych[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Lignina. W: Słownik języka Polskiego [on-line]. PWN. [dostęp 2012-03-25].
  2. K. H. Lautenschläger, W. Schröter, A. Wanninger: Nowoczesne kompendium chemii. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007. ISBN 9788301149062.
  3. lignina w: Encyklopedia PWN
  4. Anna Chrząszczewska: Bandażowanie. Warszawa: PZWL, 2010. ISBN 9788320036930.