Maciej Zajączkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Maciej Henryk Zajączkowski (ur. 19 kwietnia 1909 w Krakowie, zm. 9 października 1983 w Edynburgu) – major Wojska Polskiego, taternik, alpinista, leśnik (dr inż.), adiunkt SGGW w Warszawie, działacz środowiska powojennej emigracji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przed wojną ukończył studia i uzyskał tytuł naukowy doktora. Od 1933 był członkiem zarządu KWOWPTT (Koło Wysokogórskie przy Oddziale Warszawskim PTT), zaś od 1936 do wybuchu wojny pełnił obowiązki wiceprezesa tej organizacji. Aktywnie uprawiał alpinizm dokonując szeregu pionierskich wspinaczek, był również instruktorem taternictwa. Po studiach prowadził w Tatrach badania naukowe przyrodniczo-leśne wydając wiele publikacji w pismach naukowych m.in. szkic pt. "Taternictwo i alpinizm na usługach nauki". Pisywał do fachowych periodyków "Wierchy", "Taternik", "Las Polski" oraz do innych czasopism: "Wszechświat, "Światowid", "Ilustrowany Kurier Codzienny".

W czasie II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej, następnie poprzez Tatry i Węgry dostał się do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. We Francji objął stanowisko dowódcy plutonu łączności 11 pp (4 Dywizja) prowadząc jednocześnie szkolenie batalionu łączności w Centrum Szkół Piechoty w Coëtquidan. Po wybuchu wojny szkoła podchorążych utworzyła batalion bojowy którego Zajączkowski był członkiem. 21 czerwca 1940 roku ewakuowany z Francji do Wielkiej Brytanii na pokładzie "Batorego"

W Wielkiej Brytanii wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych. Otrzymał przydział do 2 Batalionu Strzelców "Kratkowanych Lwiątek", stacjonującego w Szkocji zaraz po jego utworzeniu. W stopniu podporucznika był dowódcą plutonu łączności. Jesienią 1942 jako jeden z pierwszych zgłosił się ochotniczo do 1 Samodzielnej Kompanii Komandosów. Służbę liniową dzielił ze swą pasją dziennikarską stając się od roku 1942 redaktorem biuletynów komandosów "Wypad" a później "Taran" (organ 2 Dywizji Pancernej). Pisał też do "Dziennika Żołnierza".
1 stycznia 1943 roku dostał awans na podporucznika a w marcu 1944 za zasługi bojowe rozkazem Naczelnego Wodza awansował ponownie na kapitana. Był uczestnikiem bitwy o Monte Cassino oraz walk o Ankonę i Bolonię. Po przekształceniu Samodzielnej Kompanii Komandosów w 2 Batalion Komandosów Zmotoryzowanych objął dowództwo kompanii ciężkiej.

Po wojnie osiadł w Szkocji. Brał udział w życiu Koła Byłych Żołnierzy 2 Batalionu Grenadierów "Kratkowane Lwiątka", uczestnicząc w zjazdach koła i regularnie pisząc do wydawanego przez nich kwartalnika „Wiadomości”. Jesienią 1967 został wybrany prezesem koła (pełnił tę funkcję przez wiele lat) a w 1971 został redaktorem pisma "Wiadomości-Wypad" przejmując obowiązki po chorym koledze, dotychczasowym redaktorze. Maciej Zajączkowski zmarł w Edynburgu w 1983 i tam został pochowany na cmentarzu katolickim Mount Vernon. W środowiskach wojskowych i kombatanckich znany był pod pseudonimem "Drzewica". W roku 1973 został udekorowany przez Prezydenta RP, Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta. Jego wspomnienia z czasów wojny, które były publikowane w Wiadomościach zostały wydane (pośmiertnie) w postaci książki pt "Sztylet Komandosa". Wydane zostały też jego autobiograficzne wspomnienia "Pożegnanie z Tatrami".

członek Commando – Klubu Żołnierzy Rezerwy Ligi Obrony Kraju w Swarzędzu – oddaje honor majorowi Zajączkowskiemu

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiadomości/Wiadomości-Wypad, Pismo Koła 2 Batalionu Grenadierów "Kratkowane Lwiątka" (w późniejszym czasie ... i Komandosów). Kwartalnik wydawany w latach 1962-1996 w Edynburgu na prawach rękopisu.
  • Maciej Zajączkowski, Sztylet Komandosa, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1991, ISBN 83-11-07907-2