Dziennik Ustaw

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej
DziennikUstawHeading.png
Częstotliwość periodyk
Kraj Polska
Wydawca Kancelaria Prezesa Rady Ministrów
Rodzaj czasopisma dziennik urzędowy
Pierwsze wydanie 1918 (1807)
ISSN 0867-3411
Strona internetowa czasopisma

Dziennik Ustaw (skrót: DzU, Dz.U. lub Dz. U.uwaga do skrótu), pełna nazwa: Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej – najważniejszy polski dziennik urzędowy. Jest to jedyne oficjalne źródło poznania powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej. Wydawanie Dziennika Ustaw jest wyłączną kompetencją Prezesa Rady Ministrów, który zajmuje się tym przy pomocy redakcji znajdującej się w Rządowym Centrum Legislacji.

Wydawany nieprzerwanie do dziś Dziennik Ustaw powstał na mocy dekretu Rady Regencyjnej Królestwa Polskiego z dnia 3 stycznia 1918 r., a jego pierwszy numer ukazał się 1 lutego 1918.

Od 1 stycznia 2012 Dziennik Ustaw publikowany jest wyłącznie w formie elektronicznej i udostępniany na specjalnie do tego przeznaczonej stronie internetowej.

Zawartość[edytuj | edytuj kod]

W Dzienniku Ustaw ogłasza się akty prawne wymienione w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej[1] oraz w ustawie o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych[2]. Są nimi:

  1. Konstytucja,
  2. ustawy,
  3. rozporządzenia z mocą ustawy wydane przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,
  4. rozporządzenia wydane przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Radę Ministrów, Prezesa Rady Ministrów, ministrów kierujących działami administracji rządowej, przewodniczących określonych w ustawach komitetów – będących członkami Rady Ministrów, oraz Krajową Radę Radiofonii i Telewizji,
  5. teksty jednolite aktów określonych w pkt 1-4,
  6. umowy międzynarodowe ratyfikowane za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie oraz oświadczenia rządowe w sprawie mocy obowiązującej tych umów,
  7. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczące aktów normatywnych ogłoszonych w Dzienniku Ustaw,
  8. uchwały Rady Ministrów uchylające rozporządzenia ministra,
  9. akty prawne dotyczące stanu wojny i zawarcia pokoju,
  10. akty prawne dotyczące referendum zatwierdzającego zmianę Konstytucji i referendum ogólnokrajowego,
  11. akty prawne dotyczące wyborów do Sejmu i Senatu,
  12. akty prawne dotyczące skrócenia kadencji Sejmu,
  13. akty prawne dotyczące wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,
  14. akty prawne dotyczące powszechnej lub częściowej mobilizacji i użycia Sił Zbrojnych do obrony Rzeczypospolitej Polskiej,
  15. akty prawne dotyczące stanu wojennego,
  16. akty prawne dotyczące stanu wyjątkowego,
  17. akty prawne dotyczące stanu klęski żywiołowej,
  18. uchwały Sądu Najwyższego w sprawie stwierdzenia ważności wyboru Prezydenta RP, wyborów do Sejmu i Senatu oraz ważności referendum zatwierdzającego zmianę Konstytucji i referendum ogólnokrajowego,
  19. obwieszczenia w sprawie sprostowania błędów,
  20. inne akty prawne, jeżeli odrębne ustawy tak stanowią.

Tytuł[edytuj | edytuj kod]

Dziennik Ustaw wychodził w Polsce pod różnymi tytułami w zależności od oficjalnej nazwy państwa:

Podstawy prawne[edytuj | edytuj kod]

Wydawanie Dziennika Ustaw regulowały kolejno:

Powoływanie się na źródło[edytuj | edytuj kod]

Przy powoływaniu się na akty prawne opublikowane w Dzienniku Ustaw należy przytoczyć pełną nazwę aktu prawnego wraz z datą jego uchwalenia, a następnie w nawiasie podać miejsce publikacji w następujący sposób:

  1. skrót: Dz. U.
  2. jeżeli akt prawny został opublikowany w innym roku, niż data jego uchwalenia należy podać również zwrot: "z XXXX r."
  3. numer pod którym akt jest opublikowany: "Nr XXX," (niestosowany w odniesieniu do aktów wydawanych od 2012 r.)
  4. pozycję pod którą akt jest opublikowany: "poz. XXXX"
  5. dodatek "z późn. zm." (w praktyce czasem jako "ze zm."), jeżeli w dacie cytowania obowiązuje wersja aktu zmieniona w stosunku do wersji opublikowanej w cytowanym źródle
  6. jeżeli akt jest objęty tekstem jednolitym, należy podać adres publikacyjny obwieszczenia zawierającego tekst jednolity: "Dz. U. z XXXX r. Nr XX, poz. XXX" (zgodnie z zasadami techniki prawodawczej nie powinien, ale w praktyce bywa poprzedzany słowami: "tekst jednolity" albo skrótami: "tekst jedn." lub "t.j.", np. "tekst jednolity: Dz. U. z XXXX r. Nr XX, poz. XXX")

Przykładowy zapis aktu prawnego wraz ze wskazaniem źródła:

  • ustawa z dnia 15 września 2000 r. — Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm.)
  • ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm.)
  • ustawa z dnia 13 stycznia 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 118)

W praktyce prawniczej stosuje się prostszy zapis, np. Dz.U.2004.261.2603.

Skrót[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z § 162 ust. 2 pkt 1 zasad techniki prawodawczej, które jako integralna część rozporządzenia mają moc powszechnie obowiązującą, Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej oznacza się skrótem „Dz. U.” (ze spacją pomiędzy „Dz.” a „U.”). Nieco inną pisownię zaleca późniejsza (z dnia 15 maja 2006 roku) uchwała ortograficzna nr 13[5] Rady Języka Polskiego, a mianowicie „DzU” lub „Dz.U.” (bez spacji pomiędzy „Dz” a „U”). Według tej samej uchwały skrót wyrazu „numer” powinien być zapisywany małą literą (czyli „nr”) – co wynika poza tym z ogólnej normy ortograficznej[6].

Nie należy mylić podobnego skrótu „Dz. Urz.” z Dziennikiem Ustaw. Skrót Dz. Urz. może dotyczyć innego dziennika urzędowego (np. Dz. Urz. Min. Zdrowia) albo Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (np. Dz. Urz. UE, Dz. Urz. WE). W samym Dzienniku Urzędowym UE na jego oznaczenie stosowany jest skrót „Dz.U.”.

Dostępność[edytuj | edytuj kod]

Dostęp do Dziennika Ustaw można uzyskać wyłącznie w wersji elektronicznej:

Przypisy

  1. Art. 87 ust. 1, art. 190 ust. 2 zdanie 1 i art. 234 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483)
  2. Art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172, z późn. zm.)
  3. Encyklopedya Powszechna Kieszonkowa. Wyd. Zeszyt X. Warszawa: Nakład druk i własność Noskowskiego, 1888.
  4. Dz. U. z 1918 r. Nr 1, poz. 1
  5. Uchwała ortograficzna nr 13 Rady Języka Polskiego.
  6. Pisownia przyimków, spójników i tym podobnych wyrażeń w nazwach własnych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.