Mark J. Williams

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy snookerzysty. Zobacz też: inne osoby nazywające się Mark Williams.
Mark Williams
Mark Williams
Pseudonim Welsh Potting Machine
(ang.: Walijska Maszyna Do Wbijania),
Borsuk
Urodzony(-a) 21 marca 1975
Walia Cwm pod Ebbw Vale
Gra zawodowa od 1992
Najwyższy ranking 1 (3 lata)
Najwyższy break 147 (2005)
Zwycięstwa w turniejach
Rankingowe 18
Nierankingowe 4
Mistrz świata 2000, 2003

Mark James Williams MBE (ur. 21 marca 1975) – walijski snookerzysta, dwukrotny mistrz świata, zwycięzca 18 turniejów rankingowych oraz dwóch turniejów Masters, były numer 1 światowej listy rankingowej, w sezonie 2011/2012 numer 2.

Jest jednym z trzech snookerzystów, którzy zdobyli tzw. Potrójną Koronę, czyli zwycięstwa w trzech najbardziej prestiżowych turniejach (UK Championship, Masters i Mistrzostwach Świata), w ciągu jednego sezonu. Ta sztuka udała się Williamsowi w sezonie 2002/2003. Pozostali zawodnicy to Stephen Hendry i Steve Davis.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Profesjonalny snookerzysta od 1992, jeden z najbardziej utytułowanych zawodników przełomu XX i XXI wieku. Dwukrotnie zdobył mistrzostwo świata (w 2000 pokonał w finale Matthew Stevensa, w 2003 Kena Doherty’ego; w 1999 przegrał w finale mistrzostw świata z Stephenem Hendrym), był także liderem rankingu światowego. Na mistrzostwach świata 2005 osiągnął po raz pierwszy w karierze maksymalny break snookerowy (147 punktów). Co ciekawe jest pierwszym w historii leworęcznym snookerzystą, który wygrał mistrzostwa świata. W lutym 2011 r. wygrał turniej German Masters, pokonując w finale Marka Selby’ego 9-7. 15 kwietnia 2014 roku przegrał w kwalifikacjach do Mistrzostw Świata 8:10 z Alanem McManusem, tym samym zakończył passę występów w Crucible_Theatre rozpoczętą w 1997 roku (17 występów pod rząd).

Styl gry[edytuj | edytuj kod]

Williams preferuje agresywny, ofensywny styl gry. Przez wielu jest uważany za jednego z najlepszych wbijających w historii dyscypliny, skąd wziął się przydomek Welsh Potting Machine. Charakterystyczną cechą jego gry jest częste niedbałe pozycjonowanie białej bili oraz widowiskowa gra przy czyszczeniu stołu po zapewnieniu zwycięstwa w partii. Chętnie wówczas się popisuje bardzo trudnymi wbiciami oraz niekonwencjonalnym prowadzeniem białej bili. Inna wyjątkowa cecha Walijczyka to umiejętność zagrywania białej bili kijem prowadzonym pod tułowiem, co wykorzystuje w przypadku niezbyt dogodnej pozycji lub konieczności użycia przyrządu. Jest także znany ze względu na wyjątkową ekspresję w czasie meczów. Zdarza mu się zażartować bądź wyładować gniew poprzez różne gesty, z reguły odbierane jako żartobliwe. Wśród takich zachowań są m.in. uderzenie w stół w czasie ustawiania bili przez sędziego, by go wystraszyć[1], zamachnięcie się kijem nad stołem po nieudanym zagraniu, żartowanie z innymi zawodnikami w czasie przerw czy prześmiewcze komentowanie gry swojej i rywala w czasie przerwy za pośrednictwem Twittera[2].

Zestawienie osiągnięć[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w rankingu światowym[edytuj | edytuj kod]

Williams 4 razy zajmował pierwsze miejsce w rankingu.

Miejsca w światowym rankingu snookerowym
Sezon Miejsce Sezon Miejsce Sezon Miejsce Sezon Miejsce
1993/94 119 1999/00 3 2005/06 9 2011/12 2
1994/95 58 2000/01 1 2006/07 8
1995/96 39 2001/02 1 2007/08 12
1996/97 16 2002/03 2 2008/09 22
1997/98 4 2003/04 1 2009/10 15
1998/99 5 2004/05 2 2010/11 8

Porównanie z Mistrzami świata[edytuj | edytuj kod]

Poniższa tabela obejmuje Mistrzów świata w snookerze, którzy nie zakończyli snookerowej kariery.

Imię i Nazwisko T. rank UK MT B. Maks
Steve Davis 6 28 4 3 1
Ken Doherty 1 6 0 0 1
Graeme Dott 1 2 0 0 1
Peter Ebdon 1 9 1 0 2
John Higgins 4 25 3 2 6
Shaun Murphy 1 5 1 0 4
Ronnie O’Sullivan 5 26 4 5 12
John Parrott 1 9 1 0 1
Neil Robertson 1 6 1 1 2
Mark Williams 2 16 2 2 2
Legenda
  • MŚ – liczba tytułów Mistrza Świata
  • T. rank – liczba zwycięstw w turniejach rankingowych
  • UK – liczba zwycięstw w rankingowym turnieju UK Championship
  • MT – liczba zwycięstw w turnieju Masters
  • B. Maks – liczba turniejowych breaków maksymalnych


Statystyka zwycięstw[edytuj | edytuj kod]

Rankingowe[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrzostwa świata 2000, 2003
  • UK Championship 1999, 2003
  • LG Cup 2003
  • Regal Welsh Open 1996, 1999
  • Grand Prix 1996, 2000
  • British Open 1997
  • Irish Open 1998
  • Thailand Masters 1999, 2000, 2002
  • China Open 2001, 2006, 2010
  • German Masters 2011
  • Players Tour Championship 2010/2011 – Turniej 1

Nierankingowe[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Do końca sezonu 2011/2012, na swoim koncie zapisał 284 breaków stupunktowych.
  • 23 października 2010 w trzecim turnieju Euro Players Tour Championship w Rüsselsheim wbił swojego drugiego i dotychczas ostatniego oficjalnego breaka maksymalnego. Jest to pierwszy w historii oficjalny break maksymalny wbity kobiecie – jego przeciwnikiem była Niemka Diana Schuler, oraz pierwszy oficjalny break maksymalny w meczu, w którym sędzią był Polak – Tomasz Jaskuła[3].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]