Break snookerowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Break snookerowy – liczba punktów zdobyta we fragmencie meczu snookera rozgrywanym nieprzerwanie przez jednego zawodnika (w czasie jednego podejścia do stołu).

Breaki stupunktowe[edytuj | edytuj kod]

Break stupunktowy (ang. century break) to określenie breaka, w którym zawodnik osiągnie 100 lub więcej punktów. Jest on uznawany za wielkie osiągnięcie i nagradzany przez publiczność gromkimi brawami. Pierwszy udokumentowany stupunktowy break w historii został osiągnięty przez Joe Davisa w 1928 roku. Poprawił on ten wynik w roku 1934, wbijając 110 oczek, co było pierwszym oficjalnie zarejestrowanym breakiem powyżej 100 pkt w mistrzostwach świata. Jego następne rekordy wynosiły 137 i 138 pkt (oba w 1937), 146 pkt (1950), aż wreszcie osiągnął pierwszy break maksymalny w roku 1955. W 1962 wbity przez niego break 100 w meczu z Johnem Pulmanem był jednocześnie historycznym, pierwszym udokumentowanym przez transmisję telewizyjną breakiem stupunktowym na świecie. W ciągu całej swojej kariery Davis uzyskał łącznie 687 breaków stupunktowych (z uwzględnieniem również meczów nieoficjalnych), co było absolutnym rekordem jego czasów.

Mistrzem w tej dziedzinie jest jednak Stephen Hendry, który zdobył dotychczas 775 breaków powyżej 100 pkt, a ponadto wbił ich najwięcej w ciągu jednego turnieju - 16 (mistrzostwa świata 2002) oraz meczu - 7 (finał UK Championship 1994). Najszybszym z kolei jest Tony Drago, który potrzebował na wbicie setki zaledwie 3 minut i 31 sekund (UK Championship 1996).

Gracze z przynajmniej stoma breakami stupunktowymi[1][2]
L.p. Zawodnik Liczba breaków Sezony[3] Breaki maksymalne
1 Szkocja Stephen Hendry 775 27 11
2 Anglia Ronnie O'Sullivan 770 21 13
3 Szkocja John Higgins 562 20 7
4 Australia Neil Robertson 387 14 2
5 Chińska Republika Ludowa Ding Junhui 376 9 5
6 Anglia Mark Selby 354 14 2
7 Hongkong Marco Fu 353 15 2
8 Anglia Steve Davis 338 34 1
9 Anglia Peter Ebdon 323 21 2
10 Anglia Shaun Murphy 321 15 4
11 Irlandia Ken Doherty 321 22 1
12 Walia Mark J. Williams 313 20 2
13 Anglia Jimmy White 308 32 1
14 Anglia Judd Trump 307 7 1
15 Szkocja Stephen Maguire 289 15 2
16 Walia Matthew Stevens 259 18 1
17 Anglia Stuart Bingham 245 17 3
18 Anglia Anthony Hamilton 244 22 0
19 Irlandia Północna Mark Allen 236 10 0
20 Walia Ryan Day 227 15 0
21 Anglia John Parrott 221 27 1
22 Anglia Joe Perry 188 20 0
23 Szkocja Alan McManus 187 22 0
24 Anglia Stephen Lee 184 20 0
24 Anglia Ricky Walden 184 13 1
26 Anglia Allister Carter 176 16 1
27 Anglia Barry Hawkins 169 11 1
28 Anglia Mark Davis 167 21 0
29 Szkocja Graeme Dott 165 18 1
30 Irlandia Fergal O'Brien 162 21 0
31 Walia Dominic Dale 160 20 0
32 Tajlandia James Wattana 158 23 3
33 Anglia Andy Hicks 144 21 1
34 Anglia Michael Holt 144 11 0
35 Anglia Jamie Cope 143 11 3
36 Anglia Dave Harold 142 21 0
37 Anglia Tom Ford 140 26 2
38 Anglia Barry Pinches 132 23 1
39 Szkocja Jamie Burnett 130 20 1
40 Finlandia Robin Hull 127 16 0
40 Malta Tony Drago 127 27 1
40 Chińska Republika Ludowa Liang Wenbo 127 8 1
43 Anglia Willie Thorne 126 26 1
44 Anglia David Gilbert 122 20 1
45 Anglia Martin Gould 121 15 0
46 Anglia Paul Hunter 114 11 0
47 Anglia Nigel Bond 113 22 0
48 Irlandia Północna Joe Swail 111 22 0
49 Walia Darren Morgan 111 18 1
50 Anglia Robert Milkins 108 18 2
51 Anglia Ian McCulloch 105 21 1

Breaki maksymalne[edytuj | edytuj kod]

Za break maksymalny uważa się oficjalnie break 147-punktowy oraz 155-punktowy. Ten drugi jest możliwy do uzyskania tylko w jednej sytuacji – musi nastąpić faul z free ballem (wolną bilą) przy 15 czerwonych bilach na stole. Taka sytuacja jest bardzo mało prawdopodobna. Należałoby sobie wyobrazić sytuację, w której to zawodnik przy w miarę rozrzuconych czerwonych chce zagrać jedną z bil na "lakier"[4] i popełnia faul[5], a jednocześnie biała bila ustawia się tak, iż zasłonięte są wszystkie czerwone bile. Dopiero wówczas drugi zawodnik otrzyma free balla, czyli będzie mógł wbijać dowolną bilę kolorową (traktowaną jak czerwoną), ale potem będzie musiał jeszcze dojść do czarnej i wszystkie bile czerwone wbić razem z czarną, a na koniec wbić jeszcze wszystkie kolorowe bile (od żółtej do czarnej).

Do tej pory żadnemu graczowi nie udało się uzyskać 155-punktowego breaka w oficjalnym turnieju, odnotowano jednak taki wynik w meczu treningowym, a dokonał tego Jamie Cope latem 2005 roku[6]. Najwyższym breakiem w turnieju rankingowym był break 148-punktowy Jamiego Burnetta, który padł w eliminacjach do UK Championship w 2004 roku.

Najszybciej wykonany break maksymalny należy do Ronniego O'Sullivana (5 minut 20 sekund), który ma najwięcej (13) breaków maksymalnych na koncie. Jako jeden z dwóch zawodników (drugim jest Shaun Murphy) wbił także 3 breaki maksymalne w trakcie jednego sezonu oraz jako jeden z dwóch (drugim jest Stephen Hendry) dokonał trzykrotnie tej sztuki na mistrzostwach świata.

Podczas mistrzostw świata w 2008 po raz pierwszy w historii tego turnieju break maksymalny został wbity dwukrotnie.

Breaki maksymalne w historii snookera
L.p. Data Zawodnik Przeciwnik Turniej
22 stycznia 1955 Joe Davis Willie Smith mecz pokazowy
23 grudnia 1966 Rex Williams Mannie Francisco mecz pokazowy
1 11 stycznia 1982 Steve Davis John Spencer Lada Classic
2 23 kwietnia 1983 Cliff Thorburn Terry Griffiths Embassy World Championship
3 28 stycznia 1984 Kirk Stevens Jimmy White Benson & Hedges Masters
4 17 listopada 1987 Willie Thorne Tommy Murphy UK Championship
5 20 lutego 1988 Tony Meo Stephen Hendry Rothmans Matchroom League
6 24 września 1988 Alain Robidoux Jim Meadowcroft European Open
7 18 lutego 1989 John Rea Ian Black Scottish Professional Championship
8 8 marca 1989 Cliff Thorburn Jimmy White Matchroom League
9 16 stycznia 1991 James Wattana Paul Dawkins Mita World Masters
10 czerwiec 1991 Peter Ebdon Wayne Martin Strachan Open
11 luty 1992 James Wattana Tony Drago British Open
12 22 kwietnia 1992 Jimmy White Tony Drago Embassy World Championship
13 9 maja 1992 John Parrott Tony Meo Matchroom League
14 24 maja 1992 Stephen Hendry Willie Thorne Matchroom League
15 listopad 1992 Peter Ebdon Ken Doherty UK Championship
16 wrzesień 1994 David McDonnell Nic Barrow British Open
17 27 kwietnia 1995 Stephen Hendry Jimmy White Embassy World Championship
18 25 listopada 1995 Stephen Hendry Gary Wilkinson UK Championship
19 5 stycznia 1997 Stephen Hendry Ronnie O'Sullivan Liverpool Victoria Charity Challenge
20 21 kwietnia 1997 Ronnie O'Sullivan Mick Price Embassy World Championship
21 wrzesień 1997 James Wattana Pang Weiguo Catch China International
22 16 maja 1998 Stephen Hendry Ken Doherty Doc. Marten's Premier League
23 10 sierpnia 1998 Adrian Gunnell Mario Wehrmann Thailand Masters
24 13 sierpnia 1998 Mehmet Husnu Eddie Barker China International
25 13 stycznia 1999 Jason Prince Ian Brumby British Open
26 29 stycznia 1999 Ronnie O'Sullivan James Wattana Regal Welsh Open
27 4 lutego 1999 Stuart Bingham Barry Hawkins UK Tour Event
28 22 maja 1999 Nick Dyson Adrian Gunnell UK Tour Event
29 6 kwietnia 1999 Graeme Dott David Roe British Open
30 19 września 1999 Stephen Hendry Peter Ebdon British Open
31 21 września 1999 Barry Pinches Joe Johnson Regal Welsh Open
32 13 października 1999 Ronnie O'Sullivan Graeme Dott Grand Prix
33 4 listopada 1999 Karl Burrows Adrian Rosa Benson & Hedges Championship
34 22 listopada 1999 Stephen Hendry Paul Wykes UK Championship
35 21 stycznia 2000 John Higgins Dennis Taylor Nations Cup
36 24 marca 2000 John Higgins Jimmy White Irish Masters
37 24 marca 2000 Stephen Maguire Phaitoon Phonbun Regal Scottish Open
38 5 kwietnia 2000 Ronnie O'Sullivan Quinten Hann Regal Scottish Open
39 25 października 2000 Marco Fu Ken Doherty Regal Scottish Masters
40 7 listopada 2000 David McLellan Steve Meakin Benson & Hedges Championship
41 19 listopada 2000 Nick Dyson Robert Milkins UK Championship
42 25 lutego 2001 Stephen Hendry Mark Williams Malta Grand Prix
43 17 października 2001 Ronnie O'Sullivan Drew Henry LG Cup
44 12 listopada 2001 Shaun Murphy Adrian Rosa Benson & Hedges Championship
45 28 października 2002 Tony Drago Stuart Bingham Benson & Hedges Championship
46 22 kwietnia 2003 Ronnie O'Sullivan Marco Fu Embassy World Championship
47 12 października 2003 John Higgins Mark Williams LG Cup
48 12 listopada 2003 John Higgins Michael Judge British Open
49 4 października 2004 John Higgins Ricky Walden Grand Prix
50 17 listopada 2004 David Gray Mark Selby UK Championship
51 20 kwietnia 2005 Mark Williams Robert Milkins Embassy World Championship
52 22 listopada 2005 Stuart Bingham Marcus Campbell The Masters kwalifikacje
53 14 marca 2006 Robert Milkins Mark Selby 888.com World Championship kwalifikacje
54 23 października 2006 Jamie Cope Michael Holt Royal London Watches Grand Prix
55 14 stycznia 2007 Ding Junhui Anthony Hamilton Saga Insurance Masters
56 16 lutego 2007 Andrew Higginson Allister Carter Welsh Open
57 19 września 2007 Jamie Burnett Liu Song Royal London Watches Grand Prix kwalifikacje
58 14 października 2007 Tom Ford Steve Davis Royal London Watches Grand Prix
59 8 listopada 2007 Ronnie O'Sullivan Allister Carter Northern Ireland Trophy
60 15 grudnia 2007 Ronnie O'Sullivan Mark Selby UK Championship
61 29 marca 2008 Stephen Maguire Ryan Day China Open
62 28 kwietnia 2008 Ronnie O'Sullivan Mark Williams 888.com World Championship
63 29 kwietnia 2008 Allister Carter Peter Ebdon 888.com World Championship
64 2 października 2008 Jamie Cope Mark Williams Shanghai Masters 2008
65 29 października 2008 Liang Wenbo Martin Gould Bahrain Championship 2008 kwalifikacje
66 8 listopada 2008 Marcus Campbell Ahmed Al Khusaibi Bahrain Championship 2008
67 16 grudnia 2008 Ding Junhui John Higgins UK Championship
68 28 kwietnia 2009 Stephen Hendry Shaun Murphy Mistrzostwa Świata w Snookerze 2009
69 5 czerwca 2009 Mark Selby Joe Perry Jiangsu Classic 2009
70 1 kwietnia 2010 Neil Robertson Peter Ebdon China Open 2010
71 25 czerwca 2010 Kurt Maflin Michał Zieliński Players Tour Championship 2010/2011 - Turniej 1
72 6 sierpnia 2010 Barry Hawkins James McGouran Players Tour Championship 2010/2011 - Turniej 3
73 20 września 2010 Ronnie O'Sullivan Mark King World Open kwalifikacje
74 22 października 2010 Thanawat Thirapongpaiboon Barry Hawkins Euro Players Tour Championship 2010/2011 – Turniej 3
75 23 października 2010 Mark Williams Diana Schuler Euro Players Tour Championship 2010/2011 – Turniej 3
76 19 listopada 2010 Rory McLeod Issara Kachaiwong Euro Players Tour Championship 2010/2011 – Turniej 6
77 17 lutego 2011 Stephen Hendry Stephen Maguire Welsh Open
78 26 sierpnia 2011 Ronnie O'Sullivan Adam Duffy Players Tour Championship 2011/2012 – Turniej 4
79 22 listopada 2011 Mike Dunn Kurt Maflin German Masters kwalifikacje
80 27 listopada 2011 David Gray Robbie Williams Players Tour Championship 2011/2012 – Turniej 10 kwalifikacje
81 29 listopada 2011 Ricky Walden Gareth Allen Players Tour Championship 2011/2012 – Turniej 10
82 15 grudnia 2011 Matthew Stevens Michael Wasley Players Tour Championship 2011/2012 – Turniej 12
83 15 grudnia 2011 Ding Junhui Brandon Winstone Players Tour Championship 2011/2012 – Turniej 12
84 17 grudnia 2011 Ding Junhui James Cahill Players Tour Championship 2011/2012 – Turniej 11
85 18 grudnia 2011 Jamie Cope Kurt Maflin Players Tour Championship 2011/2012 – Turniej 11
86 14 stycznia 2012 Marco Fu Matthew Selt World Open kwalifikacje
87 11 kwietnia 2012 Robert Milkins Xiao Guodong Mistrzostw świata 2012 kwalifikacje
88 21 kwietnia 2012 Stephen Hendry Stuart Bingham Mistrzostwa Świata w Snookerze 2012
89 1 lipca 2012 Stuart Bingham Ricky Walden Wuxi Classic
90 24 sierpnia 2012 Ken Doherty Julian Treiber Paul Hunter Classic
91 23 września 2012 John Higgins Judd Trump Shanghai Masters
92 16 listopada 2012 Tom Ford Matthew Stevens European Tour 2012/2013 – Turniej 4
93 21 listopada 2012 Andy Hicks Daniel Wells UK Championship kwalifikacje
94 22 listopada 2012 Jack Lisowski Chen Zhe UK Championship kwalifikacje
95 5 grudnia 2012 John Higgins Mark Davis UK Championship
96 14 grudnia 2012 Kurt Maflin Stuart Carrington European Tour – Turniej 5
97 16 marca 2013 Ding Junhui Mark Allen Players Tour Championship 2012/2013 – Turniej finałowy
98 28 maja 2013 Neil Robertson Mohamed Khairy Wuxi Classic kwalifikacje
99 15 listopada 2013 Judd Trump Mark Selby European Tour 2013/2014 – Turniej 7 - 1/16 finału
100 7 grudnia 2013 Mark Selby Ricky Walden UK Championship - 1/2 finału
101 11 grudnia 2013 Dechawat Poomjaeng Zak Surety German Masters - kwalifikacje
102 12 grudnia 2013 Gary Wilson Ricky Walden German Masters - kwalifikacje
103 8 stycznia 2014 Shaun Murphy Mark Davis Championship League Snooker 2014 - faza grupowa
104 9 lutego 2014 Shaun Murphy Jamie Jones European Tour 2013/2014 – Turniej 8 - 1/8 finału
105 2 marca 2014 Ronnie O'Sullivan Ding Junhui Welsh Open - finał
106 22 sierpnia 2014 Aditya Mehta Stephen Maguire European Tour 2014/2015 – Turniej 2
107 23 października 2014 Ryan Day Cao Yupeng Asian Tour 2014/2015 – Turniej 2
108 24 listopada 2014 Shaun Murphy Robert Milkins European Tour 2014/2015 – Turniej 4 (Ruhr Open)
109 4 grudnia 2014 Ronnie O'Sullivan Matthew Selt UK Championship - 1/8 finału
110 12 grudnia 2014 Ben Woollaston Joe Steele European Tour 2014/2015 – Turniej 5 (Lisbon Open)

Przypisy

  1. stan na dzień 11. października 2013
  2. Snooker's Leading Century Makers (ang.). Chris Turner's Snooker Archive. [dostęp 2012-06-09].
  3. liczba sezonów profesjonalnej kariery
  4. zagranie polegające na tym, iż biała bila jedynie muska bilę przy minimalnym kontakcie
  5. Nie udaje mu się musnąć żadnej czerwonej bili
  6. Murphy shows the form and confidence of a champion - 12 października 2005, guardian.co.uk

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]