Steve Davis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sir Steve Davis
Sir Steve Davis
Pseudonim The Nugget, Interesting, Ginger Magician, Romford Slim
Urodzony(-a) 22 sierpnia 1957
Anglia Londyn
Gra zawodowa od 1978
Najwyższy ranking #1 (7 sezonów)
Najwyższy break 147 (1 raz)
Zwycięstwa w turniejach
Rankingowe 28
Nierankingowe 53
Mistrz świata 1981, 1983, 1984, 1987-1989
UK Championship 1980, 1981, 1984-1987
Grand Prix 1985, 1988, 1989
Masters 1982, 1989, 1997
Scottish Masters 1982, 1983, 1984
Irish Masters 1983, 1984, 1997, 1988, 1990, 1991, 1993, 1994
Pot Black 1982, 1983, 1991, 1993

Steve Davis OBE (ur. 22 sierpnia 1957 w Londynie) - snookerzysta angielski. Sześciokrotny mistrz świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Od 1978 gracz zawodowy, wieloletni lider rankingu światowego (1984-1990). Do 2008 odniósł 81 zwycięstw (rekord), z czego 28 w turniejach rankingowych. Do końca sezonu 2011/2012 na swoim koncie zapisał 325 breaków stupunktowych (4. rezultat w historii).

Zdobył 6 tytułów mistrza świata (1981, 1983, 1984, 1987-1989). Zwycięstwo nad Johnem Parrottem w finale mistrzostw w 1989 (18:3), to najbardziej jednostronny rezultat w historii imprezy. Davis pamiętany jest również z porażki w finale tej imprezy w 1985 – uległ Dennisowi Taylorowi 17:18, w jednym z najbardziej znanych pojedynków w dziejach snookera.

W 1988 otrzymał tytuł "Sportowej Osobowości Roku" BBC oraz Order Imperium Brytyjskiego.

Jednym z jego największych sukcesów było osiągnięcie maksymalnego breaka – 147 pkt podczas turnieju Lada Classic w 1982 roku. Wtedy to po raz pierwszy został sfilmowany przez kamery telewizyjne break maksymalny. Wydarzenie to miało miejsce w Queen Elizabeth Hall w Oldham 11 stycznia 1982 roku.

Steve Davis brał udział w Warsaw snooker Tour, w którym udało mu się dojść do półfinału pokonując w pierwszej rundzie 4-2 Marcina Nitschke, w półfinale uległ mistrzowi świata Johnowi Higginsowi 5-3. Brał również udział w późniejszym World Series of Snooker 2008 w Warszawie, w którym pokonał Rafała Jewtucha 4-0, ale w następnej rundzie uległ chińczykowi Ding Junhui 4-2.

W 2010 dotarł do ćwierćfinałów mistrzostw świata, pokonując w I rundzie Marka Kinga 10:9, a następnie eliminując w II obrońcę tytułu, Johna Higginsa 13:11. Trzeci mecz przegrał z późniejszym zwycięzcą całego turnieju – Neilem Robertsonem – wynikiem 5:13.

Poza grą w snookera Davis odnosił także sukcesy w bilardzie dziewięciobilowym (zwycięstwo w Mosconi Cup z Europą1995, 2002) oraz w trikach snookerowych (3-krotne mistrzostwo świata – 1994, 1995, 1997).

Zwycięstwa w turniejach rankingowych
Turniej Rok

Mistrzostwa świata

1981, 1983, 1984, 1987-1989
UK Championship 1984-1987
International Open 1983-1984, 1987-1989
Classic 1984, 1987-1988, 1992
Rothmans Grand Prix 1985, 1988, 1989
British Open 1986, 1993
Thailand Masters 1992
European Open 1993
Regal Welsh Open 1994, 1995

Porównanie z Mistrzami świata[edytuj | edytuj kod]

Poniższa tabela obejmuje Mistrzów świata w snookerze, którzy nie zakończyli snookerowej kariery.

Imię i Nazwisko T. rank UK MT B. Maks
Steve Davis 6 28 4 3 1
Ken Doherty 1 6 0 0 1
Graeme Dott 1 2 0 0 1
Peter Ebdon 1 9 1 0 2
Mark Selby 1 4 1 3 2
John Higgins 4 25 3 2 6
Shaun Murphy 1 5 1 0 4
Ronnie O’Sullivan 5 26 4 5 12
John Parrott 1 9 1 0 1
Neil Robertson 1 6 1 1 2
Mark Williams 2 16 2 2 2
Legenda
  • MŚ – liczba tytułów Mistrza Świata
  • T. rank – liczba zwycięstw w turniejach rankingowych
  • UK – liczba zwycięstw w rankingowym turnieju UK Championship
  • MT – liczba zwycięstw w turnieju Masters
  • B. Maks – liczba turniejowych breaków maksymalnych


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]