Ronnie O’Sullivan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ronnie O’Sullivan
Ronnie O’Sullivan
Ronnie O'Sullivan (2012)
Pseudonim The Rocket
The Essex Exocet
The Magician
O’Sa
Urodzony(-a) 5 grudnia 1975
Wordsley
Gra zawodowa od 1992
Najwyższy ranking 1 (5 sezonów)
Najwyższy break 147 (12 razy)
Zwycięstwa w turniejach
Rankingowe 26
Nierankingowe 25
Mistrz świata 2001, 2004, 2008, 2012, 2013
UK Championship 1993, 1997, 2001, 2007
Grand Prix 2004
Welsh Open 2004, 2005, 2014
China Open 1999, 2000
Northern Ireland Trophy 2008
Masters 1995, 2005, 2007, 2009, 2014
Scottish Masters 1998, 2000, 2002
Shanghai Masters 2009
Irish Masters 2001, 2003, 2005

Ronnie O’Sullivan, właśc. Ronald Antonio O’Sullivan (ur. 5 grudnia 1975 w Wordsley[1]) – angielski snookerzysta, pięciokrotny mistrz świata, aktualny wicemistrz świata.

Zdobywca 12 breaków maksymalnych, w tym najszybszego breaka[2] maksymalnego w trakcie turnieju snookerowego, oraz (do turnieju Welsh Open 2014) 732 breaków powyżej stu punktów zdobytych w profesjonalnych turniejach. Jeden z dwóch zdobywców trzech breaków maksymalnych (drugim był Stephen Hendry) w mistrzostwach świata w snookerze[3].

Pięciokrotnie pierwszy na światowej liście rankingowej. Uczestnik wszystkich kolejnych mistrzostw świata od roku 1993. Zwycięzca 26 turniejów rankingowych (począwszy od UK Championship w 1993 roku). Czterokrotny triumfator UK Championship, pięciokrotny zwycięzca prestiżowego turnieju nierankingowego „Masters” oraz dziesięciokrotny triumfator Premier League.

Spis treści

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo, początek kariery[edytuj | edytuj kod]

Ojciec Ronniego O’Sullivana (Ronnie senior) został skazany na 18 lat[4] pozbawienia wolności za zabójstwo czarnoskórego ochroniarza (więzienie opuścił w listopadzie 2010 roku). Po tym zdarzeniu nastoletni O’Sullivan popadł w depresję. Wówczas zaczęły się jego problemy z alkoholem i narkotykami. Jego ojciec jeszcze przed rozpoczęciem kary więzienia poprosił Raya Reardona[5], by ten poprowadził dalej dobrze zapowiadającą się karierę syna. O’Sullivan zerwał ze szkołą i całymi dniami przesiadywał w klubach snookerowych. W listopadzie 1993 w wieku 17 lat i 11 miesięcy wygrał UK Championship (był najmłodszym zawodnikiem który wygrał turniej rankingowy). Rok później w więzieniu znalazła się jego matka Maria (za malwersacje finansowe). Wówczas O’Sullivan musiał się zająć swoją młodszą siostrą Danielle i doglądać rodzinnych biznesów. Z początku nie udało mu się temu podołać – popadł w coraz większe uzależnienia spowodowane nasilającą się depresją. Pomimo dużej odpowiedzialności i depresji nie przestał grać w snookera, rozstał się ze swoją dziewczyną Pippą, odwiedzał również ojca w więzieniu, który zachęcał go do kontynuowania gry[6].

Lata 1996-2000[edytuj | edytuj kod]

W 1996 roku został skazany na dwa lata w zawieszeniu i karę pieniężną za napaść na osobę urzędową podczas mistrzostw świata w tymże roku. Również w 1996 na tym samym turnieju O’Sullivan zdecydował się zagrać lewą ręką podczas meczu z Alainem Robidoux (ostatecznie wygrał 10:3).

W 1997 zrobił najszybszego na świecie breaka maksymalnego. Jednak zaledwie rok później po wygraniu Irish Masters miał miejsce skandal z jego udziałem – testy na obecność narkotyków wykazały, iż w trakcie zawodów był pod wpływem marihuany. Stracił wówczas zdobyty tytuł.

Lata 2001-2004[edytuj | edytuj kod]

W 2001 roku O’Sullivan zdobył najważniejsze snookerowe trofeum, czyli tytuł mistrza świata. Od tamtej pory zaliczany jest do ścisłej czołówki światowego snookera. Rok później podczas obrony tytułu doszło do scysji między O’Sullivanem i Hendrym. „The Rocket” oskarżał wówczas Szkota o bad sportmanship (złego ducha walki) w jego poprzednim meczu. Wówczas Ronnie powiedział, że jeżeli zostanie pokonany to powie Hendry’emu: Well done (i bardzo dobrze) oraz go back to your sad little life (wracaj do swojego małego smutnego życia). Obecnie Hendry uznaje ten incydent „za zamierzchłą przeszłość”. Tamtejszy półfinał pomiędzy zawodnikami zakończył się zwycięstwem Szkota[1][7].

W 2004 roku Ronnie O’Sullivan udowodnił, że w szczytowej formie może pokonać każdego zawodnika. Zwycięstwo 17:4 nad Stephenem Hendrym w półfinale mistrzostw świata pokazało przepaść między O’Sullivanem a resztą graczy[8] (w finale O’Sullivan pokonał Graeme Dotta 18:8). W następnym sezonie 2004/2005 utrzymał pozycję numer jeden na liście światowego rankingu, wygrał także 4 turnieje – 3 rankingowe oraz Masters, ale nie udało mu się obronić tytułu Mistrza świata.

Lata 2005-2007[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2005/2006 był natomiast pasmem porażek O’Sullivana. W GP w Preston zajął drugie miejsce, ale w finale gładko uległ Higginsowi, w UK Championship przegrał w pierwszym meczu z Markiem Kingiem. Podczas zawodów Masters dotarł do finału, gdzie w decydującej ostatniej (19.) partii pomylił się pod koniec frame’a i praktycznie wygrany mecz oddał ponownie Higginsowi. Następny turniej, w którym wziął udział (Welsh Open), również zakończył po pierwszym meczu, przegrywając 1:5 z Ianem McCullochem. W China Open również nie udało się mu przejść pierwszej rundy, tym razem oddając wszystkie (5) frame’ów w meczu z Jamesem Wattaną. To pasmo porażek strąciło go z pierwszego miejsca światowego rankingu, pomimo iż przez zbieg okoliczności (porażki Higginsa i Hendry’ego w pierwszej rundzie MŚ) miał szansę poprzez dojście do finału mistrzostw obronić tę pozycję. Przegrał jednak w bardzo niespodziewanych (oddanie wszystkich partii trzeciej sesji) okolicznościach i ostatecznie zakończył sezon na miejscu trzecim.

27 maja 2006 O’Sullivan wziął udział w przedsięwzięciu Soccer Aid, meczu charytatywnym na rzecz UNICEF-u. Mecz piłkarski (do którego zaproszono gwiazdy sportu i gwiazdy show-biznesu) przyniósł 3 miliony funtów.

W lipcu 2006 wziął udział w międzynarodowych zawodach w Poola (w Las Vegas). Doszedł do trzeciej rundy zawodów, ulegając w niej Quintenowi Hannowi, Coreyowi Deulowi oraz Francisco Bustamante, wygrał zaś tylko z Karlem Boyesem (system rozgrywek w Poola, ze względu na krótszy czas gry, jest nieco inny niż w snookerze, gracze dzieleni są w poszczególnych rundach na grupy, z których wychodzi określona liczba zawodników).

W turnieju Grand Prix w szkockim Aberdeen[9] rozgrywanym w październiku 2006 roku odpadł w ćwierćfinale z Neilem Robertsonem.

W trakcie turnieju UK Championship rozgrywanym w Barbican Centre w Yorku O’Sullivan poddał mecz ze Stephenem Hendrym (potrzebował aż 5 frame’ów by wygrać). Po meczu Ronnie O’Sullivan przeprosił swoich fanów za swoje zachowanie: I wish I could have played a better game today, but I had a bad day in the office (chciałem zagrać dzisiaj lepszą partię, ale miałem kiepski dzień w pracy); powiedział również, że nie mógł się skupić na grze, ciągle uciekał myślami od stołu – co nie pozwalało mu kontynuować pojedynku. W późniejszych wypowiedziach O’Sullivan twierdził, iż jego postawa wynikła z traumy po śmierci Paula Huntera[10]. W przeprosinach skierowanych do fanów zapowiedział, że wkrótce stanie na nogi i powróci do gry mocniejszy niż zawsze. Przyrzeczenie to zrealizował już w następnym bardzo prestiżowym turnieju Masters.

W trakcie turnieju Masters rozgrywanego w styczniu 2007 roku O’Sullivan dotarł do finału, gdzie zmierzył się z Ding Junhui 21 stycznia 2007 roku i zdobył tytuł, wygrywając 10:3. Pierwsza sesja meczu zakończyła się nieznaczną przewagą (5:3) O’Sullivana, ale w sesji drugiej (wieczornej) Rakieta zmiażdżył Chińczyka wygrywając 5 kolejnych frame’ów.

Jednak kolejny rozgrywany turniej na Malcie O’Sullivan zakończył już w pierwszym swym meczu, przegrywając z Michaelem Holtem 3:5.

Turniej Welsh Open był dla niego bardziej udany, bez problemów dotarł do ćwierćfinałów, lecz tam został pokonany przez Neila Robertsona 4:5 (po bardzo wyrównanym spotkaniu, Anglik prowadził w meczu 4:3, lecz przegrał dwa ostatnie frame’y).

W następnym turnieju – China Open Ronnie doszedł do półfinału. Przegrał w nim jednak wysoko (2:6) z Graeme Dottem. Po sezonie 2006/2007 O’Sullivan spadł na piąte miejsce na liście rankingowej.

Zobacz też

Sezon 2007/2008[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2007/2008 O’Sullivan rozpoczął od absencji w turnieju Shanghai Masters. Nieobecność była spowodowana kontuzją – urazem pleców[11]. Zawodnik był również nieobecny w jednodniowym turnieju Pot Black, z którego wycofał się na krótko przed rozpoczęciem zawodów. Sezon rozpoczął dopiero w turnieju Grand Prix w Aberdeen. W pierwszym meczu w grupie B tego turnieju pokonał 4:0 Marka Joyce’a. W drugim 4:3 Toma Forda, w trzecim 4:0 Dominica Dale, w czwartym 4:2 Gerarda Greene, a w piątym Steve’a Davisa 4:1. O’Sullivan wygrał swoją grupę tracąc w pięciu meczach zaledwie 6 frame’ów. W 1/8 finału tych zawodów wygrał zaś z Irlandczykiem Michaelem Judgem 5:2, a w ćwierćfinale pokonał Joe Swaila 5:3. W półfinale zawodów O’Sullivan zmierzył się z byłym Mistrzem świata – Shaunem Murphy. Mecz od początku źle układał się dla Ronniego, przed pierwszą przerwą przegrywał 1:3, zaś po kolejnych 3 framach 2:5, ostatecznie jednak O’Sullivan wygrał mecz 6:5. W finale zawodów O’Sullivan doznał porażki z reprezentantem HongkonguMarco Fu. Anglik przegrał mecz finałowy 6:9 (po pierwszej sesji było 4:3)

W turnieju Northern Ireland Trophy rozgrywanym w listopadzie 2007 roku – O’Sullivan w drugiej rundzie zmierzył się z Tomem Fordem (O’Sullivan jako zawodnik rozstawiony nie grał w pierwszej rundzie tego turnieju). Mecz z Tomem Fordem miał niecodzienny przebieg – młodszy z Anglików prowadził po 4 framach 1:3. Następna partię wygrał O’Sullivan, zaś kolejną Ford. Po sześciu framach było 2:4. W siódmej partii „Rakieta” rozpoczął dobrze rokujący break – pomylił się on jednak na pozycjonowaniu i – nie mając pozycji do czarnej bili – zagrał ją impulsywnie. Zagrania tego nie można było nazwać Hit and hope ze względu na to, iż O’Sullivan wykonał zagranie zaraz po nieudanym pozycjonowaniu a czarna bila nie miała szansy na wpadnięcie do kieszeni. Tom Ford nie wykorzystał jednak zagrania Rakiety i również popełnił błąd w swoim breaku – po którym O’Sullivan już uspokojony powrócił do gry – wygrywając tego frama oraz następnego. W decydującej partii (przy stanie 4:4) „The Rocket” zbudował wysokiego breaka – i do wygrania meczu pozostały mu dwie bile. Spudłował on jednak zostawiając Tomowi Fordowi stosunkowo trudny układ do sczyszczenia (jedna czerwona bila była blisko bandy) – Anglik poradził sobie z kolejnymi bilami. Popełnił on jednak błąd na pozycjonowaniu do niebieskiej bili (na stole były wówczas trzy bile) – nie mając dobrej pozycji, Ford pomylił się – wystawiając niebieską bilę O’Sullivanowi. Ten wbił ją bez problemu i ostatecznie po wbiciu jeszcze różowej bili zwyciężył w meczu 5:4. W następnej rundzie O’Sullivan pokonał Aliego Cartera 5:2 – zdobywając w 5 partii (przy stanie 3:1) breaka maksymalnego[12]. Ustanowił także swoisty rekord – wygrywając każdego frama breakiem powyżej 100 punktów. W ćwierćfinale tego turnieju przegrał on jednak z o wiele niżej notowanym Irlandczykiem Fergalem O’Brienem 2:5.

16 listopada 2007 roku O’Sullivan wbił swojego 502 breaka – stupunktowego.

W pierwszej rundzie turnieju UK Championship (rozgrywanym w grudniu 2007) „The Rocket” zmierzył się z Michaelem Holtem, po pierwszej sesji prowadził O’Sullivan 5:3, zaś cały mecz wygrał 9:6. W drugiej rundzie tegoż turnieju zmierzył się z Markiem Kingiem, po pierwszej sesji prowadził 7:1, zaś druga sesja trwała zaledwie dwa framy, który wygrał O’Sullivan (wynik ostateczny: 9:1)[13]. W ćwierćfinale O’Sullivan grał z Jamie Copem – po pierwszej sesji prowadził 6:2[14], w drugiej sesji rozegrano tylko trzy framy – i mecz zakończył się wysokim zwycięstwem O’Sullivana 9:2. Wartym odnotowania jest fakt, iż w 10 partii tego spotkania The Rocket próbował osiągnąć maksymalnego breaka – pomylił się jednak nieznacznie przy dublu na ostatniej czerwonej bili. W meczu półfinałowym z Markiem Selby O’Sullivan przegrywał 3:5 (po pierwszej sesji)[15]. W drugiej sesji półfinału UK Championship Ronnie O’Sullivan doprowadził do stanu 8:7 (następną partię wygrał Selby i był remis 8:8). W decydującym 17. framie O’Sullivan wbił swojego ósmego breaka maksymalnego (147 punktów) i wygrał mecz 9:8. Po tym wyczynie O’Sullivan powiedział, iż to było przyjemne „dać tłumowi powód do radości” w końcówce. Zwrócił również uwagę, że czuł się jakby „oszukał” ponieważ zagrał 16 słabych framów, o których nikt nie będzie mówił, że względu na breaka maksymalnego – dodał iż wolałbym wygrać ten mecz stosunkiem 9:3 grając solidnie i nie popełniając niewymuszonych błędów. Odnosząc się do breaka maksymalnego, powiedział, że dopiero po 40 wbitych punktach postanowił go wbić. Zapowiedział również, iż chce wbić następne breaki maksymalne w turniejach Masters i w trakcie MŚ – po to by sezon zakończyć z czterema breakami maksymalnymi[16].

W finale UK Championship „The Rocket” zagrał ze Stephenem Maguirem. Przed meczem z nim powiedział, iż pomimo tego że bukmacherzy obstawiają go jako faworyta, on za faworyta uznałby Maguire’a. Dodał również, że jeżeli zagra w finale tak jak w półfinale, to Maguire go pokona, ponieważ „on jest zwycięzcą”. Serwisy bukmacherskie płaciły przed meczem za zwycięstwo O’Sullivana zaledwie 1,35 funta, zaś za Maguire’a prawie 3[17]. Po pierwszej sesji tego pojedynku O’Sullivan prowadził 8:0 i był bliski dokonania po raz drugi w historii snookera Whitewash w finale turnieju rankingowego[18]. Ostatecznie jednak mecz wygrał 10:2, zdobywając swoje 19. zwycięstwo w turnieju rankingowym. Po meczu O’Sullivan powiedział między innymi: „Publiczność była dla mnie przez cały tydzień świetna i dali mi mnóstwo wsparcia. Myślę, że ja dałem tym ludziom wiele moim sposobem gry. Przyniosłem tutaj dreszczyk emocji i może to jest tak samo dobre jak siedem tytułów Mistrza świata”. Była to aluzja do osiągnięć Stephena Hendry’ego, który zdobył właśnie tyle tych tytułów[19]. Przy okazji zwycięstwa w finale UK Championship – O’Sullivan awansował na pierwsze miejsce prowizorycznego rankingu[20].

W turnieju Masters rozgrywanym w styczniu 2008 roku, O’Sullivan w pierwszej rundzie również zmierzył się z Maguirem. Mecz przegrał 5:6. Spotkanie było bardzo zacięte – ostatni frame zakończył wynikiem 47:62.

O’Sullivan nie wystąpił w turnieju Malta Cup. Ronnie nigdy nie traktował tych zawodów poważnie, a ponadto od tego sezonu, przestały one być rankingowe.

Welsh Open, jak podkreślał zawodnik, był dla niego turniejem, w którym starał pokazać się od jak najlepszej strony. W pierwszych trzech meczach pokonał kolejno Judda Trumpa 5:3 (1R), Steve’a Davisa 5:3 (2R), oraz Allistera Cartera 5:4 (3R). Pojedynek ćwierćfinałowy był bardziej zacięty niż dwa poprzednie. Carter w decydującej partii spudłował przy próbie wbicia różowej do środkowej kieszeni. O’Sullivan wbił 55 punktów w breaku, doprowadzając do stanu 63-22, a następnie spudłował czarną bilę – ale był już w sytuacji, w której przeciwnik potrzebował dwóch snookerów. Carter, dobrze postawił pierwszego snookera, jednak przy próbie postawienia kolejnego, przypadkowo wbił czerwoną do narożnej kieszeni(po odbiciu od dwóch band). Jako że nie uzyskał pozycji na żadną kolorową bilę, poddał frame i całe spotkanie[21].

W półfinale Ronnie O’Sullivan pokonał (zachowując spory zapas frame’ów) Shauna Murphy’ego 6:3 i w finałowym pojedynku miał zmierzyć się z Markiem Selby. Pierwsza sesja decydującego spotkania była bardzo wyrównana i zakończyła się stanem 4:4. Drugą lepiej rozpoczął O’Sullivan doprowadzając do stanu 8:5. Wydawać by się mogło, że Ronnie w prosty sposób dołoży jeszcze jednego frame’a i zakończy spotkanie, jednak poprzez liczne błędy Rakiety, Selby doprowadził do remisu. Frame finałowy był bardzo zacięty. Lepszy w nim okazał się ostatecznie Selby, który wygrał finał i zdobył pierwszy w swoim życiu tytuł rankingowy[22].

Po Welsh Open Ronnie utrzymał pierwsze miejsce w rankingu prowizorycznym z przewagą 3200 punktów nad drugim Shaunem Murphym oraz 4925 – nad trzecim Stephenem Maguirem.

W turnieju China Open O’Sullivan przegrał swój pierwszy mecz z Marco Fu 4:5. Anglik zmarnował szansę na wygranie meczu gdy nie trafił bili brązowej z jej nominalnego punktu.

Na konferencji prasowej po turnieju China Open O’Sullivan słuchając pytań chińskich dziennikarzy czynił niewybredne uwagi oraz lekceważące gesty[23][24]. Transmisja z konferencji została umieszczona w internecie, między innymi w portalu youtube.com[25]. Po powrocie do Anglii O’Sullivan na swojej oficjalnej stronie zamieścił notkę zawierającą przeprosiny (w języku angielskim i chińskim). Zobowiązał się w niej również osobiście przeprosić (na żywo w chińskiej telewizji) gospodarzy konferencji oraz osoby tam obecne. Notkę zakończył słowami: I had a great time playing in the tournament and always enjoy my time in China, and I am greatly looking forward to the next time I return. (Spędziłem wspaniale czas w grając w turnieju i zawsze dobrze się bawię będąc w Chinach, wyczekuję również następnej okazji by tam wrócić)[26].

28 kwietnia 2008 roku podczas mistrzostw świata Ronnie O’Sullivan wbił swojego dziewiątego breaka maksymalnego[27].

Zwieńczeniem sezonu 2007/2008 było sięgnięcie przez zawodnika po trzeci w karierze tytuł mistrza świata.

Zobacz też

Sezon 2008/2009[edytuj | edytuj kod]

Przed rozpoczęciem sezonu O’Sullivan został ukarany przez Światową Federację Snookera za zachowanie w Chinach. Zawodnikowi odjęto 700 punktów, które zdobył w pierwszej rundzie China Open w 2008 roku oraz nakazano zapłaty grzywny w wysokości 2750 funtów. O’Sullivan zgodził się z orzeczoną karą[28].

W pierwszej rundzie turnieju Northern Ireland Trophy O’Sullivan zmierzył się z nierozstawionym Kenem Dohertym[29]. Mecz zakończył się rezultatem 5:4 na korzyść Anglika (O’Sullivan wygrał 3 ostatnie frame’y tego meczu). Po meczu Doherty powiedział: I played well, but I didn’t have a chance in the last three frames (Grałem nieźle, ale nie miałem szans w ostatnich trzech partiach)[30]. W drugiej rundzie tego turnieju Anglik zmierzył się z Joe Perrym, mecz zakończył się wynikiem 5:3 na korzyść O’Sullivana, po 4 partiach był remis 2:2, następnie O’Sullivan wygrał dwa frame’y, w siódmej partii zwyciężył Perry[31]. W ćwierćfinale tego turnieju O’Sullivan wygrał z Barrym Hawkinsem 5:4 (w meczu tym prowadził już 4:1, jednak jego przeciwnik zdołał doprowadzić do ostatniego frame’a)[32]. W półfinale Anglik zmierzył się z wicemistrzem świata Allisterem Carterem. Mecz ten zakończył się w ostatniej 11 partii wynikiem 6:5 dla Ronnie O’Sullivana[33]. Spotkanie było rozegrane w szybkim tempie, żaden z graczy nie uzyskał większej niż jedno frame’owej przewagi nad oponentem. W finale turnieju O’Sullivan pokonał 9:3 Dave’a Harolda (po pierwszej sesji było 6:1) i odniósł tym samym swoje 21 w karierze zwycięstwo w turnieju rankingowym. Po meczu powiedział: I wanted to blow away a few cobwebs at this tournament, but to win it is a nice bonus (chciałem zaprzeczyć kilku mitom w tym turnieju, ale wygrana to bardzo fajny bonus), Dave Harold powiedział o swoim rywalu: Ronnie’s a class player, he punishes you every time you make a mistake. (Ronnie to klasowy zawodnik, zawsze ukarze Cię, kiedy popełnisz błąd)[34].

W pierwszej rundzie turnieju Shanghai Masters[35] Ronnie O’Sullivan pokonał Stuarta Pettmana 5:2[36], w drugiej zaś rundzie wygrał z Joe Perry'm 5:3. W ćwierćfinale tego turnieju Anglik okazał się lepszy od Walijczyka Mark J. Williamsa, wynik tego meczu: 5:3. Po tym spotkaniu The Rocket powiedział: I’m the oldest player in the tournament and there are many young and hungry players who can pot better than me. But my break-building’s there and if I get momentum I can be tough to beat. (Jestem najstarszym graczem w turnieju, tutaj jest wielu młodych i głodnych sukcesu graczy, którzy potrafią wbijać lepiej niż ja. Ale są też moje zbudowane breaki, jeżeli mi idzie to mogę być trudny do ogrania)[37]. Szkot Stephen Maguire był przeciwnikiem Anglika w półfinale. Mecz ten zakończył się dopiero w ostatniej 11 partii na korzyść Ronniego O’Sullivana (wysokim breakiem 145-punktowym). Po meczu powiedział: I didn’t play as well as I can but Stephen made it tough, so it was nice to win those last two frames and get over the line (Nie grałem tak dobrze jak potrafię, ale Stephen wysoko postawił poprzeczkę, więc to było niezłe, że udało mi się wygrać dwa ostatnie frame’y i cały mecz), dodał również: It was tough at times out there, I couldn’t seem to find any rhythm, but my 145 in the last frame was a good way to finish the match (Byłem myślami gdzie indziej, nie mogłem złapać żadnego rytmu, ale moje 145 punktów w ostatniej partii było niezłym zakończeniem tego meczu)[38]. W finale turnieju przegrał z nierozstawionym Rickym Waldenem 8:10, pomimo iż po pierwszej sesji prowadził 5:4. Po meczu powiedział między innymi: I never put him under any pressure so I deserved to lose (Nigdy nie wymusiłem na nim presji, więc zasłużyłem na porażkę)[39].

14 października 2008 wygrał mecz 5:2 z Liangiem Wenbo, w pierwszej rundzie rankingowego turnieju Grand Prix 2008[40]. W drugiej rundzie turnieju (po rozlosowaniu par) Anglik pokonał Marco Fu 5:1. Po tym spotkaniu powiedział: I’m happier with that performance but surprised I won. (Jestem szczęśliwszy po takim występie i jednocześnie zaskoczony zwycięstwem)[41]. W ćwierćfinale turnieju Anglik spotkał się z 19-letnim wówczas Juddem Trumpem – młodszy zawodnik zaskoczył O’Sullivana ofensywnym stylem gry i w rezultacie mecz ten zakończył się wynikiem 4:5 na korzyść Trumpa[42].

O’Sullivan wycofał się z następnego w kalendarzu turnieju rankingowego – Bahrain Championship – z powodów zdrowotnych. Anglik miał się w nim zmierzyć (w pierwszej rundzie) ze Steve’em Davisem[43].

7 grudnia 2008 roku po raz ósmy w karierze triumfował w Premier League, pokonując w finale Marka Selby’ego 7:2[44].

13 grudnia 2008 pokonał 9:6 Anglika Rory’ego McLeoda 9:6 w pierwszej rundzie UK Championship. Mecz ten charakteryzował się wieloma seriami wygranych partii z rzędu, bowiem O’Sullivan prowadził po 6 frame’ach 6:0, zaś po następnych 5 był wynik 6:5[45]. W drugiej rundzie turnieju O’Sullivan zmierzył się z Joe Perrym. Mecz ten przegrał 5:9, pomimo iż po pierwszej sesji prowadził 5:3.

11 stycznia 2009 roku w pierwszym meczu turnieju Masters pokonał Joe Perry’ego 6:5, wykorzystując błędy rywala w końcówce meczu[46]. W ćwierćfinale turnieju wygrał mecz 6:2 z Allisterem Carterem (do przerwy był remis 2:2, po powtórce piątej partii O’Sullivan uzyskiwał breaki wygrywające: 82, 128, 115 i 91 – zapewniając sobie tym samym awans do półfinału)[47]. Półfinał turnieju został rozegrany 17 stycznia 2009 roku, The Rocket zmierzył się w nim ze Stephenem Maguirem. Mecz ten zakończył się wynikiem 6:1 dla O’Sullivana (jego przeciwnik wygrał tylko 3 partię tego spotkania)[48]. W finale (18 stycznia 2009) spotkał się z obrońcą tytułu Markiem Selbym. Po pierwszej sesji tego meczu był remis 4:4, zaś cały mecz zakończył się wynikiem 10:8 O’Sullivana. Po meczu powiedział: I’m still not fully comfortable with the cue, but I’m managing to have a heart, be determined and play with the attitude to win (Ciągle nie mam pełnego komfortu grając kijem, ale mam serce do gry, jestem zdeterminowany i gram po to by wygrywać)[49].

18 lutego 2009 roku Ronnie O’Sullivan rozegrał mecz ze Steve’em Davisem, w pierwszej rundzie turnieju Welsh Open. Spotkanie to wygrał 5:2 (do przerwy był remis 2:2). Po meczu powiedział:I was a bit rusty because I haven’t played much since the Masters, I can rely on my ability and some steady play to win a couple of matches. (Byłem trochę zaniedbany, ponieważ nie grałem wiele od Masters, mogąc polegać na moich zdolnościach oraz pewnej stabilności jestem w stanie wygrać kilka meczów)[50]. W drugiej rundzie turnieju The Rocket przegrał z Marco Fu 3:5, prowadząc do przerwy 3:1[51].

1 kwietnia 2009 roku w pierwszej rundzie China Open wygrał 5:3 z Fergalem O’Brienem[52]. Dzień później wygrał w drugiej rundzie z Xiao Guodongiem 5:3[53]. Po meczu O’Sullivan powiedział: I made a lot of mistakes and he should have punished me more (Popełniłem mnóstwo błędów i mój przeciwnik powinien był mnie bardziej ukarać), wspomniał również o problemach ze snem wynikających ze zmiany strefy czasowej[54]. W ćwierćfinale The Rocket musiał uznać wyższość Johna Higginsa, z którym przegrał 4:5 po zaciętym i pełnym obustronnych pomyłek meczu. Po spotkaniu powiedział: It was rubbish. We were both terrible. I didn’t feel like potting anything, let alone clearing up (To było nonsensowne. Obaj byliśmy okropni. Czułem, że nie mogę nic trafić, nie mówiąc o wyczyszczeniu stołu)[55].

Pomimo odpadnięcia w drugiej rundzie mistrzostw świata O’Sullivan obronił tytuł lidera listy rankingowej.

Sezon 2009/2010[edytuj | edytuj kod]

W pierwszym rankingowym turnieju w sezonie: Shanghai Masters O’Sullivan zwyciężył w pierwszej rundzie (9 września 2009 roku), pokonując 5:0 Graeme Dotta[56]. W drugiej rundzie turnieju pokonał Marco Fu 5:2. W ćwierćfinale spotkał się z Dingiem Junhui, do przerwy spotkania był wynik 3:1 dla O’Sullivana, po wznowieniu gry O’Sullivan wygrał kolejną partię i wysunął się na prowadzenie 4:1, następne dwa frame’y zostały wygrane przez Junhui, ale ostatecznie Ronnie O’Sullivan wygrał mecz 5:3. Po spotkaniu powiedział: I went into the match with the mentality that I had to raise my game and play better than I had in my first two matches (Przystąpiłem do tego meczu mając na uwadze to, że muszę poprawić moją grę i grać lepiej niż w dwóch pierwszych meczach), dodał również: Ding had been flowing and I knew I could lose. That helped keep my mind sharp. It was a strange game, Ding was first in the balls in every frame. He’ll be disappointed because he might feel he deserved to win. (Ding dopędzał mnie i wiedziałem, że mogę przegrać. To pomogło mi utrzymać bystrość umysłu. To była dziwna gra, Ding w każdej partii rozpoczynał wbijanie. On będzie rozczarowany, ponieważ może myśleć, że zasłużył na zwycięstwo)[57]. W półfinale Ronnie O’Sullivan zmierzył się z Mistrzem świata z roku 2009 – Johnem Higginsen. Mecz zakończył się po 7 partiach wynikiem 6:1 (4:0 do przerwy) dla O’Sullivana. Po meczu obaj zawodnicy wypowiadali się o finale turnieju, do którego awansował też Liang Wenbo, Higgins stwierdził, że O’Sullivan zagra lepszy mecz niż w półfinale[58]. W finale O’Sullivan pokonał reprezentanta gospodarzy Lianga Wenbo 10:5. W tym meczu Anglik objął prowadzenie 3:0 i kontrolował przebieg wydarzeń. Lianng Wenbo zdołał doprowadzić do stanu 5:7, ale ostatnie trzy frame’y wygrał O’Sullivana, który zapewnił sobie 22. tytuł turnieju rankingowego w karierze. Po meczu powiedział m.in.: It’s very satisfying to get a victory, especially here in China where snooker is so popular (To jest bardzo satysfakcjonujące wygrać, szczególnie tutaj w Chinach, gdzie snooker jest taki popularny), zauważył również że mógł grać ekstrawagancki snooker jedynie w dwóch, trzech partiach, pozostałe zdaniem O’Sullivana były trudne[59].

W drugim w sezonie turnieju rankingowym Grand Prix 2009 O’Sullivan wygrał w pierwszej rundzie z Jamie Burnettem 5:3[60]. W drugiej rundzie spotkał się z obrońcą tytułu sprzed roku – Johnem Higginsem, mecz ten przegrał 4:5, pomimo iż prowadził 4:3[61].

29 listopada 2009 roku przegrał w finale Premier League 3:7 z Shaunem Murphym.

W rozgrywanym od 5 grudnia 2009 roku rankingowym turnieju UK Championship zmierzył się w pierwszej rundzie z Matthew Stevensem. Mecz był rozgrywany 7 grudnia, po pierwszej sesji pojedynku w meczu do 9 wygranych partii prowadził 5:3. W sesji wieczornej tego spotkania frame’y wygrywał już tylko O’Sullivan, który ostatecznie zwyciężył w meczu 9:3[62]. W następnym meczu (rozgrywanym 8 grudnia) Ronnie O’Sullivan zmierzył się z Peterem Ebdonem. Wygrał pierwsze cztery partie, zdobytą przewagę udało mu się zachować do końca sesji (6:2), po wznowieniu gry zostały rozegrane tylko cztery partie – O’Sullivan zwyciężył ostatecznie w meczu 9:3[63]. W ćwierćfinale turnieju kolejnym rywalem był Mark Selby, spotkanie to (rozegrane 10 grudnia) miało podobny przebieg do poprzedniego meczu: pierwsza sesja zakończyła się wynikiem 6:2 dla O’Sullivana, po wznowieniu gry zostały rozegrane tylko cztery partie, mecz zakończył się wynikiem 9:3. W półfinale – 12 grudnia – O’Sullivan przegrał mecz z Johnem Higginsem 8:9. Higgins po pierwszej sesji prowadził 2:6, po wznowieniu powiększył przewagę do 2:8, jednak wtedy nastąpił zwrot w meczu – O’Sullivan wygrał sześć kolejnych partii i doprowadził do remisu 8:8. Ostatni frame został jednak wygrany przez Higginsa[64]. Po tym turnieju O’Sullivan zwiększył stratę do Higginsa na prowizorycznym rankingu na sezon 2010/2011 do 7705 punktów, jednocześnie umocnił się na drugiej pozycji względem Neila Robertsona, którego wyprzedał o 4810 punktów[potrzebne źródło].

W grudniu 2009 O’Sullivan, w związku z wyborem Barry’ego Hearna na stanowisko szefa WPBSA (World Professional Billiards and Snooker Association), zapowiedział definitywne kontynuowanie kariery[65]. Przed turniejem Masters zawodnik zapowiedział, że jeżeli będzie grał kolejne 10 lub 12 lat to będzie w stanie zdobyć co najmniej 6 tytułów Masters, 6 tytułów UK Championship i 6 tytułów Mistrza świata[66].

12 stycznia 2010 roku w pierwszej rundzie turnieju Masters zawodnik spotkał się z Neilem Robertsonem. Do przerwy przegrywał 1:3, jednak zdołał doprowadzić do remisu 3:3, po którym obaj zawodnicy wygrali po jednej partii. W ostatnich dwóch frame’ach zwyciężył O’Sullivan, wygrywając tym samym mecz 6:4[67]. W drugim meczu tego turnieju rozegrał spotkanie z Peterem Ebdonem. Mecz od początku kontrolował O’Sullivan, który po 4 partiach prowadził 4:0, Ebdonowi udało się wygrać trzy partie (wynik meczu 6:3)[67]. W półfinale turnieju O’Sullivan spotkał się z Markiem Williamsem. Williams wygrał dwa pierwsze frame’y, jednak do przerwy był remis 2:2, po wznowieniu gry żaden z zawodników nie uzyskał znaczącej przewagi – spotkanie rozstrzygnęło się na korzyść O’Sullivana w ostatniej, 11 partii (wynik meczu 6:5). W momencie, gdy O’Sullivan wbił brązową bilę, po której rywal potrzebował snookera pokazał gest triumfu w postaci zaciśniętej pięści (po spotkaniu za to zachowanie przeprosił swojego rywala). Po zakończeniu ostatniej partii i podaniu sobie rąk, obaj zawodnicy od razu opuścili Wembley Arenę, wymieniając ze sobą kilka zdań[68]. Po meczu docenił on swojego rywala następującymi słowami: If he plays like that Mark is a danger at the World Championships (Jeżeli on będzie grał tak jak dzisiaj to będzie zagrożeniem podczas mistrzostw świata)[69]. W finale turnieju, rozgrywanym 17 stycznia 2010 O’Sullivan tak jak rok temu spotkał się z Markiem Selby. Po pierwszej sesji prowadził 5:3, po wznowieniu gry w sesji wieczornej kontrolował spotkanie, uzyskując prowadzenie 9:6, później jednak do meczu powrócił Selby i wygrał cztery kolejne frame’y rozstrzygając spotkanie na swoją korzyść (wynik spotkania 9:10)[70].

W rozgrywanym w ostatnim tygodniu stycznia turnieju Welsh Open 2010 spotkał się w pierwszej rundzie ze Stuartem Binghamem. O’Sullivan od początku kontrolował spotkanie, wysuwając się prowadzenie 3:0, przed przerwą jego rywal zdołał odpowiedzieć jedną partią. Po wznowieniu gry – frame’y wygrywał już tylko O’Sullivan, który ostatecznie zwyciężył w tym meczu 5:1. W drugiej rundzie wygrał z Jamie Cope'm, potrzebując zaledwie 55 minut by ustanowić wynik 5:0, określany jako whitewash[71]. W ćwierćfinale 29 stycznia zawodnik rozegrał mecz z Markiem Allenem. O’Sullivan doprowadził od stanu 1:2 do zwycięstwa 5:2, notując w 4 i 5 partii ataki na breaki maksymalne. W piątej partii wbił 122 punktów i pomylił się zielonej bili, pomimo dobrej do niej pozycji. W ostatniej siódmej partii po tym jak O’Sullivan zbudował wygrywającego breaka, jego rywal na końcu kija umieścił biały ręcznik, który symbolizował wywieszoną „białą flagę”[72]. W półfinale O’Sullivan spotkał się z John Higgins. Był to czwarty mecz tych zawodników w sezonie 2009/2010 w turniejach rankingowych (w każdym turnieju rankingowym zawodnicy grali ze sobą). Do przerwy spotkania był remis 2:2, po przewie O’Sullivan doprowadził do wyniku 4:3, jednak kolejne frame’y wygrywał Higgins, ustanawiając wynik meczu na 4:6[73].

31 marca 2010 roku przegrał w pierwszej rundzie China Open z Tiangiem Pengfei 3:5.

Po sezonie 2009/2010 spadł na trzecie miejsce listy rankingowej na sezon 2010/2011.

Sezon 2010/2011[edytuj | edytuj kod]

Wziął udział w rozgrywanym od 27 do 30 czerwca turnieju Players Tour Championship (pierwszy turniej). Turniej ten zapoczątkował nową formułę zawodów, w której zawodowi snookerzyści toczą pojedynki z amatorami (w stosunku 96 profesjonalistów 32 amatorów). Ponownie wystąpił w czwartym turnieju tej serii (rozgrywanym od 14 do 16 sierpnia), dochodząc do finału, w którym przegrał 3:4 z Barry Pinchesem. We wcześniejszych meczach pokonał kolejno: Ryana Daya (4:0), Kena Doherty’ego (4:1), Marka Selby’ego (4:0), Judda Trumpa (4:0), Marco Fu (4:0) oraz Dominica Dale’a (4:1)[74]. Za zajęcie drugiego miejsca otrzymał 1600 punktów rankingowych.

Zawodnik z powodów osobistych nie bronił zdobytego w sezonie 2009/2010 tytułu Shanghai Masters.

20 września 2010 roku w 3 rundzie kwalifikacyjnej turnieju World Open 2010 wygrał 3:0 z Markiem Kingiem zdobywając w trzecim framie 10 w karierze breaka maksymalnego. Wydarzeniu temu towarzyszyły kontrowersje, ze względu na fakt iż zawodnik po wbiciu 8 pierwszy punktów polecił sędziemu – Janowi Verhaasowi sprawdzenia stawki za maksymalnego breaka, sędzia spotkania po zapytaniu kilku osób stwierdził, że nie jest pewien odpowiedzi. W trakcie rozgrywania breaka potwierdził O’Sullivanowi, iż przewidziano w tej fazie 4 tysiące funtów. Zawodnik po wbiciu 140 punktów podszedł do Kinga i podał mu dłoń zostawiając na stole czarną bilę, wbijając ją dopiero po zachęcie sędziego. W pierwszej rundzie tego turnieju wygrał 3:1 z Jimmym White’em, zaś w drugiej ze Stephenem Hendrym również 3:1. Takim samym wynikiem zakończył się mecz ćwierćfinałowy rozegrany ze Stephenem Maguirem[75]. W ostatnim dniu zawodów – 26 września – O’Sullivan rozegrał dwa mecze: półfinałowy z Peterem Ebdonem, w którym zwyciężył 3:1 oraz finał z Neilem Robertsonem, w którym przegrał 1:5[76].

30 października 2010 zwyciężył w pierwszym turnieju Power Snookera wygrywając kolejno trzy mecze: z Lucą Brecelem 338 – 196, Allisterem Carterem 490 – 234 i z Dingiem Junhui 572 – 258. Za zwycięstwo w turnieju otrzymał 35 tysięcy funtów. Zawodnik uczestniczył również w promowaniu turnieju (wykorzystano jego wizerunek między innymi na plakatach i bannerach reklamujących Power Snookera)[77].

28 listopada 2010 zwyciężył po raz dziewiąty w rozgrywkach Premier League pokonując w finale broniącego tytułu Shauna Murphy’ego 7:1.

W turnieju UK Championship odpadł w pierwszej rundzie po porażce ze Stuartem Binghamem 6:9, pomimo prowadzenia w meczu 6:4[78].

Porażkę w pierwszej rundzie odnotował również w turnieju Masters, tym razem przegrywając 4:6 z Markiem Allenem[79].

W dniach 28-30 stycznia 2011 brał udział w turnieju Shoot-Out, w którym doszedł do półfinału – ulegając w nim Robertowi Milkinsowi[80].

Z rozgrywanego na początku lutego turnieju German Masters zawodnik wycofał się z powodu choroby. W tym samym miesiącu odpadł w pierwszej rundzie turnieju Welsh Open, przegrywając 2:4 z Ryanem Dayem.

30 marca przegrał kolejny pojedynek, tym razem w pierwszej rundzie turnieju China Open ponownie ulegając Dayowi (2:5)[81].

Sezon 2011/2012[edytuj | edytuj kod]

O’Sullivan podczas turnieju Paul Hunter Classic
O’Sullivan trzymający puchar po zwycięstwie w German Masters w lutym 2012 roku

26 sierpnia w turnieju Paul Hunter Classic, rozgrywanym w ramach rozgrywek PTC osiągnął 11 breaka maksymalnego w karierze w meczu z Adamem Duffym[82]. W turnieju tym przegrał w półfinale w Markiem Selby 3:4.

6 września wygrał mecz 1. rundy w turnieju Shanghai Masters, pokonując 5:1 Jamesa Wattanę. W drugiej rundzie turnieju poniósł porażkę z nierozstawionym Anthony Hamiltonem 3:5.

11 października zwyciężył w siódmym turnieju z cyklu PTC, pokonując w finale Matthew Stevensa 4:2.

13 listopada zajął drugie miejsce w dziewiątym turnieju cyklu PTC, przegrywając w finale 3:4 z Juddem Trumpem, wcześniej pokonując między innymi Graeme Dotta i Neila Robertsona[83].

20 listopada zajął drugie miejsce w drugiej edycji turnieju Power Snooker, przegrywając w finale z Martinem Gouldem 256-286[84].

27 listopada zwyciężył po raz 10 w karierze w lidze Premier League, pokonując w finale 7:1 Ding Junhuia. Począwszy od 2001 roku O’Sullivan grał we wszystkich finałach tej imprezy, przegrywając tylko raz (w 2009 roku z Shaunem Murphym)[85].

W turnieju UK Championship 2011, wyeliminował w pierwszej rundzie nierozstawionego Steve’a Davisa 6:1, następnie przegrał z Juddem Trumpem 5:6, który zwyciężył w całych zawodach[86].

W Masters wygrał swój pierwszy mecz z obrońcą tytułu – Dingiem Junhui 6:4, jednakże w kolejnym spotkaniu przegrał 2:6 z Juddem Trumpem.

5 lutego 2012 zwyciężył w finale German Masters wygrywając 9:7 ze Stephenem Maguirem. Był to 23 tytuł rankingowy O’Sullivana w karierze. W pierwszej rundzie tego turnieju Anglik wygrał 5:4 ze Andrew Higginsonem, przegrywając w meczu 0:4. Również w finale odrabiał straty, przegrywając 3:6, a następnie doprowadzając do wyniku 8:6[87].

W turnieju Welsh Open 2012 zawodnik doszedł do półfinału, w którym przegrał 6:2 z Markiem Selbym, wcześniej eliminując Marco Fu, Marka Williamsa i Judda Trumpa.

Zawodnik wycofał się z turnieju World Open 2012 z powodu choroby, z którą miał się zmagać dłuższy czas. Zawodnik podkreślił, iż w poprzednich dwóch turniejach grał pomimo, tego iż lekarze mu to odradzali[88].

W marcu 2012 roku doszedł do ćwierćfinału China Open 2012, w którym to przegrał 4:5 ze Stephen Maguirem w decydującej partii, po dogrywce na czarnej bili. Wcześniej w turnieju wyeliminował kolejno Marcusa Campbella (5:4) i Marka J. Williamsa 5:1.

7 maja Ronnie O’Sullivan został po raz czwarty w karierze mistrzem świata. Po zakończeniu sezonu Światowa Federacja Snookera uznała zawodnika za „gracza roku” World Snooker Player of the Year[89].

Sezon 2012/2013[edytuj | edytuj kod]

Zawodnik nie podpisał kontraktu z federacją przed rozpoczęciem sezonu, przez co nie mógł wziąć udziału w pierwszych turniejach sezonu 2012/2013 – wynikało to z chęci wzięcia półrocznej przerwy. 7 sierpnia Worldsnooker ogłosiło, iż Ronnie O’Sullivan podpisał umowę z federacją i automatycznie został przez to zakwalifikowany do dwóch turniejów rozgrywanych jesienią 2012 roku[90]. Pomimo podpisania kontraktu wycofał się z rozgrywek w sezonie 2012/2013, tłumacząc to względami osobistymi. W trakcie turnieju pokazowego w Zielonej Górze ogłosił, iż kończy z zawodowym graniem w snookera[91].

26 lutego 2013 roku zawodnik ogłosił swój powrót i obronę tytułu podczas MŚ w 2013 roku[92]. 6 maja obronił tytuł mistrzowski (zob. sekcję dotyczącą MŚ 2013).

Sezon 2013/2014[edytuj | edytuj kod]

Ronnie O'Sullivan podczas turnieju Paul Hunter Classic w sierpniu 2013 roku

Pomimo rozegrania tylko jednego turnieju rankingowego w sezonie 2012/2013 i zakończenia na pozycji 19 w rankingu światowym, O'Sullivan we wszystkich turniejach rankingowych, w których zdecyduje się zagrać będzie rozstawiony (w MŚ z numerem 1, w pozostałych imprezach z numerem dwa, za obrońcą danego tytułu).

W dniach 11-12 maja wziął udział w turnieju Snooker Legends Cup, w którym jego drużyna (Dennis Taylor, Steve Davis i Jimmy White) przegrała 14:18 z "Rest of The World" (w składzie: Cliff Thorburn, Tony Drago, Stephen Hendry, Neil Robertson).

25 sierpnia wygrał zawody z cyklu European Tour - Paul Hunter Classic w Fürth, pokonując w finale Gerarda Greene 4:0.

W październiku 2013 roku ujawnił, iż w przeszłości proponowano mu ustawienie meczu Premier Leauge, w zamian za 20 tysięcy funtów. Zawodnik jednak zdecydowanie odmówił, ponieważ jak stwierdził "naraziłoby to na szwank jego relację ze sportem, ludźmi oraz pozbawiło możliwości jakie daje zawodnikowi status profesjonalnego snookerzysty". Wyznanie to miało związek z aferą z udziałem Stephena Lee, który został wykluczony na 12 lat z Main Touru za ustawianie meczy[93].

W rozgrywanym na przełomie października i listopada turnieju International Championship odpadł w drugiej rundzie, przegrywając 4:6 z Liangiem Wenbo, pomimo prowadzenia 4:1.

17 listopada zajął drugie miejsce w turnieju Antwerp Open, przegrywając w finale 3:4 z Markiem Selbym, pomimo prowadzenia 3:1.

24 listopada wygrał wznowiony po 33 latach turniej Champion of Champions, do którego zostali zaproszeni gracze, którzy w ostatnim sezonie wygrywali turnieje rankingowe. W finale O'Sullivan pokonał 10:8 Stuarta Binghama[94], zaś w rundach poprzedzających finał wygrał kolejno z Markiem Davisem, Dingiem Junhui i Neilem Robertsonem.

W rozgrywanym na przełomie listopada i grudnia turnieju UK Championship odpadł w ćwierćfinale (5 rundzie) przegrywając 4:6 ze Stuartem Binghamem.

W styczniu w turnieju Masters zawodnik pokonał w pierwszej rundzie 6:1 Roberta Milkinsa prowadząc 5:0. W ćwierćfinale tego turnieju - 17 stycznia (mecz rozpoczął się o godzinie 13 czasu lokalnego) O'Sullivan wygrał 6:0 z Rickym Waldenem - w meczu tym Walden zdobył tylko 39 punktów w 1 frame'ie - w kolejnych pięciu nie zdobył już żadnego punktu, w każdym frame'e Ronnie O'Sullivan miał break powyżej 50 punktów, w tym jedną setkę (134 w partii 4). Całe spotkanie trwało zaledwie 58 minut - co było ewenementem w profesjonalnym snookerze, bowiem w turnieju Masters grają tylko i wyłącznie najwyżej rozstawieni zawodnicy w danym sezonie. Po spotkaniu O'Sullivan drwił: "Nie wiem co powinienem zrobić z tym popołudniem, podejrzewam że powinienem skoczyć i odebrać teraz dzieci". Walden nie odpowiedział na 556 punktów rywala. Snookerzysta i komentator BBC - Ken Doherty nazwał występ O'Sullivana najlepszym jaki widział w Masters[95]. W finale rozgrywanym 19 stycznia zawodnik wygrał 10:4 z Markiem Selbym i zdobył nagrodę - 200 tysięcy funtów, prowadząc po pierwszej sesji 7:1. Po turnieju, w którym to O'Sullivan we wszystkich meczach stracił tylko 7 frame'ów, wygrywając 28, Steve Davis stwierdził: "Dojrzewa jako zawodnik, jest mentalnie silniejszy niż kiedykolwiek". Zdaniem BBC - tak grający O'Sullivan mógłby sięgnąć po kolejne tytuły, w tym mistrza świata i pokonać rekord Stephena Hendry'ego, który 7-krotnie wygrywał mistrzostwa świata[96].

1 marca awansował do finału Welsh Open po pokonaniu 6:2 Barry'ego Hawkinsa. Było to szóste spotkanie O'Sullivana w turnieju, który w ćwierćfinale pokonał 5:1 Higginsa, a w rundach 1-4 w każdym spotkaniu zwyciężał 4:1, a kolejnymi pokonanymi byli: Mitchell Travis, Barry Pinches, Xiao Guodong i Ricky Walden. W finale jego rywalem był Ding Junhui, który w półfinale pokonał Joe Perrego. Pierwsza sesja przebiegała całkowicie pod dyktando O'Sullivana i zakończyła się wynikiem 7-1. Sesja Wieczorna zaczęła się od zbudowania dwóch stu punktowych podejść Chińczyka, lecz następne partie przypieczętowały sukces Anglika. W ostatniej partii spotkania zawodnik wbił swojego dwunastego breaka maksymalnego. Ostatecznie finał zakończył się wynikiem 9-3 dla Anglika, za co otrzymał 60 tys. funtów brytyjskich oraz 5000 punktów rankingowych[97].

W marcu stacja telewizyjna Eurosport ogłosiła, iż Ronnie O'Sullivan został ambasadorem tejże stacji, wiąże się to z prowadzeniem przez zawodnika bloga na stronach stacji oraz emisją programu telewizyjnego poświęconego wyłącznie temu zawodnikowi[98].

W turnieju finałowym cyklu PTC rozgrywanym w końcówce marca, zawodnik odpadł w drugiej rundzie ulegając 3:4 Yu Delu, wcześniej w pierwszej rundzie pokonał 4:0 Scotta Donaldsona.

5 maja zdobył tytuł wicemistrza świata, po porażce w finale z Markiem Selbym 14:18 (zob. sekcję dt. MŚ w 2014 roku). Po turnieju federacja zmieniła sposób liczenia punktów rankingowych, licząc zamiast zdobytych punktów zarobione pieniądze, w wyniku czego O'Sullivan znalazł się na 4 miejscu tego rankingu[99].

Maksymalne breaki[edytuj | edytuj kod]

Dwunastokrotnie osiągnął w meczach turniejowych najwyższy break snookerowy – 147 (w tym najszybszy 147-punktowy break wykonany na mistrzostwach świata w Sheffield w 1997 roku w czasie 5 minut i 20 sekund) – wpisany jako rekord do Księgi Rekordów Guinnessa. Jest pod tym względem rekordzistą. W sezonie 2007/2008 wbił trzy breaki maksymalne.
Lista breaków maksymalnych:

Zarobki[edytuj | edytuj kod]

Łączna suma, jaką zarobił O’Sullivan podczas występów w oficjalnych turniejach, wynosi 7.588.245 funtów[100].

Styl gry[edytuj | edytuj kod]

Jego styl charakteryzuje się dużą dynamiką, przez co zyskał przydomek The Rocket[101]. O’Sullivan nie preferuje gry defensywnej i taktycznej – stara się wbijać bile z prawie każdej pozycji, często ponosząc duże ryzyko „zostawienia” przeciwnikowi gry. Zdarza mu się wyrażać swoje emocje poprzez przeróżne miny, uśmieszki, a także niekonwencjonalne (często odbierane jako niegrzeczne) zachowania: takie jak zakrywanie głowy białym ręcznikiem czy rzucanie przyrządów pod nogi przeciwnika.

W opinii niektórych komentatorów poziom gry O’Sullivana jest stosunkowo nierówny. Na poparcie tej tezy warto przytoczyć występy w sezonie 2005/2006, kiedy to O’Sullivan w niektórych turniejach odpadał po bezbarwnej grze w pierwszej rundzie (wysoko przegrywając), a w innych dochodził do finału. Bardzo często mecze O’Sullivana składają się z kilku wygranych lub przegranych z rzędu framów[102]. Dobrze dysponowany O’Sullivan potrafi wygrać bardzo wysoko z wysoko notowanymi zawodnikami w meczach o bardzo dużą stawkę, dowodem tego było na przykład pokonanie Stephena Hendry’ego 17:4 w półfinale mistrzostw świata w 2004, Dinga Junhui w finale Masters 10:3 lub Stephena Maguire’a w finale UK Championship 10:2.

Rakieta nie lubi również oddawać inicjatywy w trakcie meczu, najczęściej bardzo ciężko jest mu się podnieść po przegraniu paru frame’ów z rzędu. Niezależnie jednak od dyspozycji – The Rocket zawsze stara się zaskoczyć publiczność jakimś niebanalnym zagraniem, co sprawia, że jest jednym z najchętniej oglądanych zawodników[102].

O’Sullivan jest zawodnikiem oburęcznym – najczęściej używa prawej ręki, ale czuje się pewnie przy zagraniach również z lewej ręki. Daje mu to przewagę przy przymierzaniu się do bil, do których inni zawodnicy musieliby sięgać z przyrządów[102].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Główne turnieje[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrzostwa świata
    • Zwycięstwo w 2001, 2004, 2008, 2012 i 2013. (Patrz rozdział – Udział w mistrzostwach świata)
  • British Open
    • 1994 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – James Wattana 9:4
    • 1995 Drugie miejsce. Wynik finałowy: O’Sullivan – John Higgins 6:9
    • 2003 Drugie miejsce. Wynik finałowy: O’Sullivan – Stephen Hendry 6:9
  • Welsh Open
    • 2004 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – Steve Davis 9:8
    • 2005 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – Stephen Hendry 9:8
    • 2008 Drugie miejsce. Wynik finałowy: O’Sullivan – Mark Selby 8:9
    • 2014 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O'Sullivan - Ding Junhui 9-3
  • Masters[103]
    • 1995 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – John Higgins 9:3
    • 1996 Drugie miejsce. Wynik finałowy: O’Sullivan – Stephen Hendry 5:10
    • 1997 Drugie miejsce. Wynik finałowy: O’Sullivan – Steve Davis 8:10
    • 2004 Drugie miejsce. Wynik finałowy: O’Sullivan – Paul Hunter 9:10
    • 2005 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – John Higgins 10:3
    • 2006 Drugie miejsce. Wynik finałowy: O’Sullivan – John Higgins 9:10
    • 2007 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – Ding Junhui 10:3
    • 2009 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – Mark Selby 10:8
    • 2010 Drugie miejsce. Wynik finałowy: O’Sullivan – Mark Selby 9:10
    • 2014 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O'Sullivan - Mark Selby 10:4
  • Irish Masters
    • 1998 Drugie miejsce. Wynik finałowy: O’Sullivan – Ken Doherty 3:9
    • 2001 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – Stephen Hendry 9:8
    • 2003 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – John Higgins 10:9
    • 2005 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – Matthew Stevens 10:8
  • European Open
    • 1994 Drugie miejsce. Wynik finałowy: O’Sullivan – Stephen Hendry 5:9
    • 2003 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – Stephen Hendry 9:6
  • China International / China Open
    • 1999 Zwycięstwo (China International). Wynik finałowy: O’Sullivan – Stephen Lee 9:2
    • 2000 Zwycięstwo (China Open). Wynik finałowy: O’Sullivan – Mark Williams 9:3
  • Asian Classic
    • 1996 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – Brian Morgan 9:8
  • Regal Scottish Open
    • 1998 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – John Higgins 9:5
    • 2000 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – Mark Williams 9:1
  • German Open / German Masters
    • 1996 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – Alain Robidoux 9:7
    • 2012 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sulliivan – Stephen Maguire 9:7
  • Grand Prix / World Open
    • 2000 Drugie miejsce. Wynik finałowy: O’Sullivan – Mark Williams 5:9
    • 2004 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – Ian McCulloch 9:5
    • 2005 Drugie miejsce. Wynik finałowy: O’Sullivan – John Higgins 2:9
    • 2007 Drugie miejsce. Wynik finałowy: O’Sullivan – Marco Fu 6:9
    • 2010 Drugie Miejsce. Wynik finałowy O’Sullivan – Neil Robertson 1:5
  • Shanghai Masters
    • 2008 Drugie miejsce. Wynik finałowy: O’Sullivan – Ricky Walden 8:10
    • 2009 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – Liang Wenbo 10:5
  • Champion of Champions
    • 2013 Zwycięstwo. Wynik finałowy: O’Sullivan – Stuart Bingham 10:8

Pozostałe turnieje[edytuj | edytuj kod]

Osiągnięcie Lp. Rok Turniej Przeciwnik w finale Wynik Źródło
Drugie miejsce 1 2010 Players Tour Championship – 4 turniej 2010/2011 Anglia Barry Pinches 3–4 [104]
Zwycięstwo 2 2011 Players Tour Championship – 1 turniej 2011/2012 Anglia Joe Perry 4–0 [105]
Zwycięstwo 3 2011 Players Tour Championship – 7 turniej 2011/2012 Walia Matthew Stevens 4–2 [106]
Drugie miejsce 4 2011 Players Tour Championship – 9 turniej 2011/2012 Anglia Judd Trump 3–4 [107]
Zwycięstwo 5 2013 Players Tour Championship – 4 turniej 2013/2014 Irlandia Północna Gerard Greene 4–0 [108]
Drugie miejsce 6 2013 Players Tour Championship – 7 turniej 2013/2014 Anglia Mark Selby 3–4 [107]

Premier League[edytuj | edytuj kod]

Ronnie O’Sullivan dziewięciokrotnie (najwięcej ze wszystkich graczy) triumfował w Premier League. W turnieju tym startuje 7 -graczy. Każdy zawodnik ma na pojedyncze uderzenie tylko 25 sekund – co zdecydowanie premiuje szybko grających graczy (w tym przede wszystkim O’Sullivana). Różnicą w stosunku do innych turniejów jest fakt, że w fazie grupowej Premier League – gracze (grający w systemie każdy z każdym) mogą remisować pojedynki.

Edycje w których zwyciężył O’Sullivan[edytuj | edytuj kod]

  • 1997
  • 2001
  • 2002
  • 2005 (wiosna)
  • 2005 (zima)
  • 2006
  • 2007
  • 2008
  • 2010
  • 2011

Inne osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Jako jedyny, obok Stephena Hendry, wbił trzy breaki maksymalne w Crucible Theater (miejscu, gdzie są rozgrywane mistrzostwa świata). Jako jeden z dwóch zawodników osiągnął w profesjonalnych turniejach ponad 500 breaków stupunktowych (drugim graczem, który również to osiągnął jest Stephen Hendry). W sezonach: 2003/04 i 2004/05 Rakieta zarobił najwięcej ze wszystkich graczy pieniędzy (za osiągnięcia w turniejach) oraz wbił najwięcej ze wszystkich graczy breaków 100-punktowych.

Miejsca w ważniejszych turniejach od początku kariery[edytuj | edytuj kod]

Rankingowe 93/94 94/95 95/96 96/97 97/98 98/99 99/00 00/01 01/02 02/03 03/04 04/05 05/06 06/07 07/08 08/09 09/10 10/11 11/12 12/13 13/14
Northern Ireland Trophy - - - - - - - - - - - - - F QF W - -
Shanghai Masters - - - - - - - - - - - - - - - F W 1R 2R
British Open W F SF 1R QF 3R SF QF SF 3R F SF - - - - - -
LG Cup/Grand Prix/World Open - QF 1R 2R 3R 3R QF F QF QF 2R W F 3R F QF 2R F
UK Championship W QF QF 1R W 1R QF SF W QF SF 2R 2R QF W 2R SF 1R 2R - QF
Irish Masters - 1R QF SF DQ QF SF W QF W QF W - - - - -
Scottish Open - - - - W 2R W 2R 2R 3R - - - - - - -
European Open/Malta Cup F SF 1R 1R - - - - QF W QF 2R - 1R - - -
Welsh Open - QF 2R 2R 4R SF 3R 2R 2R QF W W 2R QF F 2R SF 1R SF - W
Thailand Open/Thailand Masters/China Open - F 2R W 2R 1R W W SF - - - 2R SF 1R QF 1R
Nierankingowe
The Masters - W F F QF QF QF 2R QF QF F W F W 1R W F 1R QF - W
Mistrzostwa świata
Mistrzostwa świata w snookerze 1R QF SF 2R SF SF 1R W SF 1R W QF SF QF W 2R QF QF W W F
  • – = Nie brał udziału
  • W = Zwycięstwo
  • F = Drugie miejsce
  • SF = Odpadnięcie w półfinale
  • QF = Odpadnięcie w ćwierćfinale
  • xR = Odpadnięcie w x rundzie.
  • DQ = Dyskwalifikacja

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Osiągnięcia w liczbach[109]:

  • Zwycięstwa w głównych turniejach: 37
  • Finały w głównych turniejach: 48
  • Finały w turniejach rankingowych (udział): 30
  • Półfinały w turniejach rankingowych:48
  • Ćwierćfinały w turniejach rankingowych: 74

Miejsca w światowym rankingu[edytuj | edytuj kod]

Miejsca Ronniego O’Sullivana w Światowym rankingu snookerowym
Sezon Miejsce
1994/95 9
1995/96 3
1996/97 8
1997/98 7
1998/99 3
1999/00 4
2000/01 4
2001/02 2
2002/03 1
2003/04 3
2004/05 1
2005/06 1
2006/07 3
2007/08 5
2008/09 1
2009/10 1
2010/11 3

Udział w mistrzostwach świata[edytuj | edytuj kod]

Puchar wręczany mistrzowi świata

1993[edytuj | edytuj kod]

Ronnie O’Sullivan odpadł w pierwszej rundzie, ulegając 7:10 Szkotowi Alanowi McManusowi.

1994[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej rundzie The Rocket zmierzył się z Irlandczykiem Dennisem Taylorem. Mecz zakończył się wynikiem 10:6 na korzyść Anglika. W drugiej rundzie (1/8 finału) Rakieta musiał uznać wyższość Johna Parrotta, który pokonał go aż 13:3.

1995[edytuj | edytuj kod]

W pierwszym meczu Ronnie O’Sullivan pokonał Dave’a Harolda 10:3. W 1/8 finału Anglik okazał się lepszy od Walijczyka Darrena Morgana 13:8. W ćwierćfinale przegrał z Hendrym 8:13. Dojście do tej fazy rozgrywek było dużym sukcesem dla Anglika, który 3 lata wcześniej w 1992 roku rozpoczął karierę zawodowego gracza.

1996[edytuj | edytuj kod]

Ronnie O’Sullivan w 1996 roku dotarł do półfinałów. Wyniki meczów, w których występował Anglik, były następujące:

1997[edytuj | edytuj kod]

W pierwszym meczu O’Sullivan wyeliminował Micka Price’a 10:6. W tym meczu Ronnie zrobił najszybszego breaka maksymalnego (147) w historii snookera – dokonał tego w 5 minut, 20 sekund. W 1/8 finału przegrał z Darrenem Morganem 12:13.

1998[edytuj | edytuj kod]

W roku 1998 O’Sullivan dotarł do półfinałów. Oto wyniki wszystkich jego spotkań:

1999[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej rundzie The Rocket pokonał 10:3 Leo Fernandeza z Irlandii. W 1/8 finału okazał się lepszy (13:8) od Joe Perry’ego. W ćwierćfinale wyeliminował Johna Parotta 13:9. W półfinale O’Sullivan musiał uznać wyższość Stephena Hendry’ego – mecz zakończył się wynikiem 17:13 dla Szkota. W tym pojedynku Anglik był bardzo blisko uzyskania breaka maksymalnego; przy 134 punktach spudłował różową bilę (cięcie do lewej środkowej kieszeni).

2000[edytuj | edytuj kod]

Ronnie O’Sullivan odpadł w pierwszej rundzie, po porażce 9:10 z Davidem Grayem.

2001 – zdobycie pierwszego tytułu w karierze[edytuj | edytuj kod]

W roku 2001 O’Sullivan zdobył tytuł mistrza świata. Oto wyniki meczów, które wygrał The Rocket:

  • 1/16 finału: Ronnie O’Sullivan 10-2 Andy Hicks
  • 1/8 finału: Ronnie O’Sullivan 13-6 Dave Harold
  • 1/4 finału: Ronnie O’Sullivan 13-6 Peter Ebdon
  • 1/2 finału: Ronnie O’Sullivan 17-11 Joe Swail
  • finał: Ronnie O’Sullivan 18-14 John Higgins (partia 32 zakończyła się wynikiem 80:45)

2002[edytuj | edytuj kod]

W pierwszym meczu O’Sullivan wygrał 10:5 z Drew Henrym, w drugiej rundzie po zaciętym meczu wygrał z Robertem Milkinsem 13:12, w ćwierćfinale wyeliminował Stephena Lee 13:10. Swój udział w mistrzostwach The Rocket zakończył w półfinale, gdzie przegrał z Hendrym 13:17.

2003[edytuj | edytuj kod]

W 2003 roku Ronnie O’Sullivan odpadł w pierwszej rundzie, przegrywając 6:10 z Marco Fu. W tym meczu wbił swojego drugiego w Crucible Theatre maksymalnego breaka.

2004 – zdobycie drugiego tytułu w karierze[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej rundzie The Rocket pokonał Stephena Maguire’a 10:6, później Anglika Andy’ego Hicksa 13:11, w ćwierćfinale wysoko wygrał 13:3 z Anthony Hamiltonem.

Półfinał zakończył się bardzo niespodziewanym, jednostronnym wynikiem – O’Sullivan bowiem pokonał Hendry’ego 17:4. Tym samym The Rocket ustanowił swoisty rekord – najwyższej wygranej (trzynastoma partiami) w półfinałach MŚ. Wcześniejszy rekord należał do Stephena Hendry’ego, który pokonał 16:4 Terry’ego Griffithsa w 1992 roku.

W finale spotkał się z Graeme Dottem, wygrywając 18:8. Dott rozpoczął mecz od przewagi 5:0, jednak później zdołał wygrać tylko 3 frame’y.

Tym samym O’Sullivan zapewnił sobie pozycję numer jeden na liście rankingowej oraz zdobył drugi w swojej karierze tytuł Mistrza świata.

2005[edytuj | edytuj kod]

W 2005 roku O’Sullivan w pierwszej rundzie pokonał Stephena Maguire’a 10:9. W 1/8 finału wygrał z Allisterem Carterem 13:7. W ćwierćfinale uległ 11:13 Peterowi Ebdonowi po bardzo długim spotkaniu. Mecz ten charakteryzował się nerwową atmosferą, a także wieloma spięciami, które wynikały głównie ze sporej różnicy w sposobie gry obu zawodników. Peter Ebdon stosuje defensywną, powolną grę, która bardzo nie odpowiada O’Sullivanowi.

2006[edytuj | edytuj kod]

W 2006 roku pierwszym przeciwnikiem O’Sullivana był Dave Harold, mecz zakończył się wynikiem 10:4. W 1/8 finału spotkał się z Ryanem Dayem, pokonując go po dosyć wyrównanym meczu (druga sesja zakończyła się 7:9 na korzyść Daya) 13:10. W ćwierćfinale O’Sullivan trafił na dwukrotnego mistrza świata Marka Williamsa. Po dość zaciętym pojedynku The Rocket ostatecznie wygrał 13-11 (4-4,10-6,13-11). Mecz półfinałowy z Graeme Dottem miał bardzo niespodziewany przebieg: pierwszą sesję O’Sullivan wygrał 5:3, drugą w takim samym stosunku przegrał, zaś w trzeciej oddał wszystkie osiem frame’ów. Czwarta sesja rozpoczęła się zatem przy wyniku 16:8 dla Dotta, O’Sullivanowi udało się wygrać tylko trzy partie i mecz ostatecznie przegrał 11:17.

Przed finałami O’Sullivan sparował z Peterem Ebdonem. Mecze te miały nauczyć Anglika cierpliwości i opanowania. Drabinka turniejowa przewidywała mecz tych dwóch zawodników jedynie w finale, co było jedną z przyczyn, dla których zdecydowali się oni na wspólne treningi.

Przed zawodami, jak i w ich trakcie, O’Sullivan był faworytem zakładów bukmacherskich. Po pierwszej sesji półfinałowej z Dottem (wynik 5:3 dla Anglika) bukmacherzy dawali za zwycięstwo O’Sullivana w tym meczu nie więcej niż 1,15 za jednego postawionego funta.

Zobacz też

2007[edytuj | edytuj kod]

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Niedługo przed rozpoczęciem, po tym jak okazało się, że rozegra pierwszy mecz właśnie z Dingiem Junhui, O’Sullivan zarzucił że losowanie zostało ustawione. Na zarzut ten odpowiedział rzecznik Światowej Organizacji Snookera, twierdząc że to nieprawda, ponieważ losowanie odbywało się przez dwóch prezenterów BBC, przy niezależnej widowni[110].

Mecze O’Sullivana w turnieju[edytuj | edytuj kod]

Runda pierwsza[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej rundzie Ronnie O’Sullivan wyeliminował Chińczyka Dinga Junhui. Ding był drugim po O’Sullivanie kandydatem do zwyciężenia turnieju (według bukmacherów). Mecz zakończył się wynikiem 10:2 dla O’Sullivana (pierwsza sesja zakończyła się wynikiem 8:1).

Runda druga[edytuj | edytuj kod]

W drugiej rundzie, która rozgrywana była 29 i 30 kwietnia, O’Sullivan zmierzył się z Neilem Robertsonem. Pierwsza sesja, rozegrana 29 kwietnia zakończyła się wynikiem 6:2 na korzyść R. O’Sullivana. Druga sesja tego pojedynku zakończyła się remisem 8:8. Trzecią sesję wygrał natomiast O’Sullivan 5:2, zwyciężając w całym meczu 13:10. Przebieg ostatniej sesji mógł wskazywać na to, iż mecz będzie zacięty do samego końca, gdyż zawodnicy na przemian wygrywali frame’y w pierwszej części trzeciej sesji (wyniki poszególnych frame’ów trzecieh sesji):

  • Partia 17 – wygrywa Robertson. Stan 8:9 dla Australijczyka.
  • Partia 18 – wygrywa O’Sullivan. Stan 9:9.
  • Po partii 19 i 20, znów był remis 10:10.
  • Po znowieniu gry (po przerwie) 3 kolejne frame’y wygrał O’Sullivan, wygrywając mecz w 23 partii.
Ćwierćfinał[edytuj | edytuj kod]

W ćwierćfinale Rakieta zmierzył się z Johnem Higginsem. Po pierwszej sesji tego pojedynku, rozegranej 1 maja, był remis 4:4. Druga sesja rozegrana 2 maja o godzinie 11 (polskiego czasu) zakończyła się wynikiem 7:1 dla Szkota – a więc było 5:11. Trzecia sesja tego pojedynku została rozegrana wieczorem tego samego dnia, zakończyła się po 6 frame’ach – Higgins zwyciężył w tym meczu 13:9.

Zobacz też

2008 – trzecie zdobycie tytułu w karierze[edytuj | edytuj kod]

Ronnie O’Sullivan w opinii bukmacherów jest faworytem mistrzostw. Niezależne od siebie serwisy bukmacherskie typowały go na długo przed rozpoczęciem zawodów na Mistrza świata.

Pierwsza runda[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej rundzie O’Sullivan zmierzył się z reprezentantem Chin Liu Chuangem. Pierwszą sesję tego meczu rozgrywaną o 15:30[111] 23 kwietnia 2008 roku wygrał O’Sullivan 5:4 (do przerwy Anglik prowadził 3:1). Druga sesja rozgrywana 24 kwietnia zakończyła się wynikiem 5:1 dla O’Sullivana (do przerwy 3:1), a więc wygrał on mecz 10:5.

Druga runda[edytuj | edytuj kod]

W drugiej rundzie Ronnie O’Sullivan grał z reprezentantem Walii Markiem Williamsem. Pierwsza odsłona tego pojedynku rozgrywana w sesji wieczornej (26 kwietnia 2008 roku) zakończyła się wynikiem 5:3 dla Anglika. Druga sesja zakończyła się remisem (rozgrywana wieczorem 27 kwietnia) 4:4. W ostatniej sesji rozgrywanej 28 kwietnia 2008 frame’y wygrywał już tylko O’Sullivan – ostatecznie zwyciężając w meczu 13:7. Podczas ostatniej 20 partii wbił swojego dziewiątego w życiu turniejowego breaka maksymalnego[112].

Zawodnik po zdobyciu breaka maksymalnego powiedział między innymi: Obviously it’s more important to win the game but that money gives me a few options in the summer. I’ll be getting a Bentley Convertible now – I’ve been dying to get one! (Oczywistym jest, że to jest ważniejsze by wygrać grę, ale te pieniądze dają mi kilka opcji na lato. Będę miał teraz Bentleya Convertible – mordowałem się po to by go zdobyć).

Dodał również: The difference between this season and the last 13 seasons is that I’ve stumbled across a couple of things and kept my discipline with it and stayed patient. (Różnica między tym sezonem a trzynastoma wcześniejszymi jest taka, że teraz natknąłem się na parę rzeczy i utrzymałem dyscyplinę dzięki temu oraz byłem cierpliwy)[113].

Ćwierćfinał[edytuj | edytuj kod]

W ćwierćfinale „The Rocket” zmierzył się z Liangem Wenbo. Pierwsza odsłona tego pojedynku miała miejsce w sesji popołudniowej 29 kwietnia, zakończyła się ona remisem 4:4. Dzień później w sesji porannej O’Sullivan wygrał 7 frame’ów oddając tylko jeden, tym samym wysunął się na sześcioframe’owe prowadzenie 11:5. W decydującej trzeciej sesji O’Sullivan zakończył mecz po 4 partiach, ostatecznie wygrywając całe spotkanie 13:7.

Po meczu O’Sullivan wypowiadał się w następujący sposób: I’m pleased to be through, it was alright. I could have played better, I could have scored bit more heavily, I could have been a bit more sharp in the safety department. My long ball potting could have been a bit better, but overall it was ok. I suppose. (Jestem zadowolony, że sobie poradziłem, bez problemów. Mogłem grać lepiej, mogłem wbijać punkty lepiej, mogłem być trochę bardziej inteligentny w moich odstawnych, moje wbicia długich bil mogły być lepsze, ale generalnie myślę iż było dobrze).

Zapytany o Stephena Hendry’ego O’Sullivan powiedział m.in.: [...] it’s just good to be playing in the semis against a fantastic player, we all know that. [...] He’s there because Stephen’s a great player. (To jest dobrze grać w półfinale z tak fantastycznym graczem, wszyscy to wiemy. On jest tutaj, ponieważ jest świetnym graczem).

O’Sullivan wypowiadał się również ciepło o publiczności. O meczu z Hendrym powiedział, iż to będzie okazja by obaj gracze zagrali na maksimum swoich możliwości[114].

„The Rocket” zapewnił po meczu z Wenbo (w wywiadzie dla BBC), iż jest w Sheffield po to by sięgnąć po tytuł[115]. Przed meczem z Hendrym, Bukmacherzy jednoznacznie wskazywali „Rakietę” jako faworyta tego spotkania[116].

Półfinał[edytuj | edytuj kod]

W półfinale Ronnie O’Sullivan grał ze zdobywcą siedmiu tytułów Mistrza świata – Stephenem Hendrym. Mecz miał być rozgrywany od 1 do 3 maja, ale zakończył się już 2 maja po trzech sesjach.

Po pierwszej sesji tego pojedynku był remis 4:4 (1:3 do przerwy). Druga odsłona tego meczu, która miała miejsce o godzinie 11[111], została zdominowana przez O’Sullivana – który wygrał wszystkie osiem zaplanowanych na tę sesję frame’ów i wysunął się na prowadzenie 12:4. Tego samego dnia została rozegrana trzecia sesja tego pojedynku, w której to „The Rocket” potrzebował wygrać 5 z 8 możliwych do rozegrania partii by zakończyć mecz w trzech sesjach. Udało mu się zwyciężyć 5 z 7 partii i tym samym wygrać mecz 17:6. Czwarta sesja tego pojedynku nie została więc rozegrana.

Szkot w tym meczu po raz pierwszy w historii swoich udziałów w MŚ oddał wszystkie 8 frame’ów jednej sesji[117].

Po meczu O’Sullivan powiedział: I’m really pleased. There were times when I felt really good and in control and did everything perfectly. It was a great feeling. (Jestem naprawdę zadowolony. To był ten czas kiedy ja czułem się naprawdę dobrze i miałem kontrolę oraz robiłem wszystko perfekcyjnie. To było niesamowite uczucie.)

O wyniku pierwszej sesji powiedział: It was a complete result. I thought 6-2 down would be ok, if it had gone 7-1 I would have struggled. I didn’t want to give him a big lead. At 4-4 I was delighted, I felt like I’d won the session 7-1. (To był kompletny rezultat. Myślałem, że 6-2 w plecy będzie ok. Gdybym przegrywał 7-1 musiałbym się borykać. Nie chciałem dać mu dużej przewagi. 4-4 było wyśmienite, czułem się jakbym wygrał 7-1 tę sesję.)

Hendry powiedział O’Sullivanie, iż był najlepszym graczem który kiedykolwiek grał przeciwko niemu. The Rocket na to odpowiedział: That compliment means more to me than anything anyone could give me. I remember watching him when I was 14 and he was God, and he still is to all of us snooker players. (Ten komplement znaczy dla mnie więcej niż cokolwiek innego co mógłbym otrzymać. Pamiętam, oglądałem go kiedy miałem 14 lat i on był „Bogiem” i ciągle jest dla wszystkich snookerowych graczy.)

Hendry powiedział również o O’Sullivanie: When you let him get a lead on you he’s unstoppable. He’s a different animal when you put pressure on him, but I didn’t. (Kiedy wypuścisz go na prowadzenie, on jest nie do zatrzymania. Jest zupełnie innym zwierzakiem, kiedy wywrzesz na niego presję, ale ja tego nie zrobiłem)[118]

Finał – zdobycie tytułu[edytuj | edytuj kod]

O’Sullivan spotkał się w swoim trzecim w życiu finale mistrzostw świata z innym AnglikiemAllisterem Carterem. Mecz został rozegrany w czterech sesjach 4 i 5 maja.

Pierwsza sesja została rozpoczęta o godzinie 16[111] 4 maja. Zakończyła się ona wynikiem 6:2 dla Ronniego O’Sullivana (3:1 do przerwy). Druga odsłona tego meczu miała miejsce tego samego dnia o godzinie 21[111] i również zakończyła się zwycięstwem The Rocket 5:3. Anglik tym samym wysunął się na prowadzenie w meczu 11:5.

Trzecia sesja rozgrywana 5 maja o godzinie 16[111] zakończyła się również zwycięstwem O’Sullivana 5:3. Tym samym w całym meczu prowadził on po trzech sesjach 16:8.

W sesji czwartej Ronnie nie oddał już żadnego frame’a, wygrywając całe spotkanie 18:8 i zdobywając kolejny tytuł mistrza świata w snookerze.

Wyniki wszystkich frame’ów tego meczu prezentowały się następująco: 81 :56, 127 :0, 99 :0, 0:104, 86 :4, 62:76, 65 :18, 73 :0, 78 :0, 36:60, 86 :4, 28:93, 45:80, 123 :0, 77 :32, 110 :5, 66 :48, 74 :0, 25:64, 85 :0, 0:84, 58 :42, 4:89, 68 :39, 75 :32, 61 :16

Po turnieju O’Sullivan powiedział m.in.: It’s a real buzz to win it. There is no bigger tournament, this is our pinnacle, it’s our greatest stage, (To jest naprawdę odlotowo wygrać ten turniej. Nie ma większych zawodów, to jest nasz szczyt, to jest nasz najlepszy etap).

O następnych zwycięstwach zawodnik powiedział: I’ve got three now and I would like to win more. I wouldn’t like to put a number on it because that would be very foolish of me. (Mam teraz trzy tytuły i chciałbym wygrać więcej. Nie chciałbym jednak się o to zakładać ponieważ to by było głupie z mojej strony).

O meczu z Carterem: I think everybody had expectations of me just blowing Ali away after I won my semi final so well. (Myślę, że wszyscy spodziewali się, że załatwię Aliego po tym jak wygrałem w taki ładny sposób półfinał)[119].

Podobnie jak cztery lata wcześniej (finał MŚ O’Sullivan – Dott) – przed rozpoczęciem sesji na arenę wbiegł ekshibicjonista. Został jednak unieszkodliwiony przez służby porządkowe.

Powrót na pierwsze miejsce światowego rankingu po MŚ[edytuj | edytuj kod]

Dzięki zwycięstwu w ćwierćfinale i jednoczesnym odpadnięciu w tej rudzie Stephena Maguire O’Sullivan zapewnił sobie pierwszą pozycję na liście rankingowej na następny sezon. Pozostający wówczas w turnieju Hendry, Carter, Perry – mieli przed turniejem odpowiednio 13375, 15075, 17225 straty do Anglika.

Przed MŚ O’Sullivan był drugi na liście rankingowej ze stratą do 100 punktów do Shauna Murphy’ego – ten jednak za dojście tylko do drugiej rundy otrzymał tylko 3,8 tysiąca punktów i nie utrzymał pierwszego miejsca.

2009[edytuj | edytuj kod]

O’Sullivan był faworytem MŚ w opinii bukmacherów. Brytyjski serwis William Hill na około 1,5 miesiąca przed rozpoczęciem zawodów płacił za ewentualne zwycięstwo Anglika 3 funty (za jednego postawionego)[120].

1. runda[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej rundzie turnieju Ronnie O’Sullivan zmierzył się ze Stuartem Binghamem. Obie sesje pojedynku były rozgrywane 18 kwietnia 2009 roku (poranna i wieczorna). Po pierwszej sesji O’Sullivan prowadził 6:3 (2:2 do przerwy), zaś drugą sesję zakończył w sześciu partiach wygrywając całe spotkanie 10:6[121].

2. runda[edytuj | edytuj kod]

W drugiej rundzie O’Sullivan zmierzył się z Markiem Allenem. Pierwsza sesja tego pojedynku zakończyła się remisem 4:4, druga zwycięstwem O’Sullivana (stan meczu po sesji: 9:7). W ostatniej sesji rywal O’Sullivana wygrał 6 partii i to on awansował do następnej rundy. Ostateczny wynik meczu 11:13. Po meczu O’Sullivan powiedział, że jego rywal grał doskonale, zauważył że tak grający Allen ma szansę wygrać cały turniej. Po odpadnięciu z turnieju O’Sullivan zadeklarował, że chce spędzić czas z rodziną i swoim ojcem, który otrzymał przepustkę z więzienia[122]. Pomimo porażki w drugiej rundzie, O’Sullivan utrzymał 1 miejsce na liście rankingowej.

2010[edytuj | edytuj kod]

1 Runda[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej rundzie O’Sullivan zmierzył się z Liangiem Wenbo. Mecz ten został rozegrany 19 i 20 kwietnia. Po pierwszej sesji O’Sullivan prowadził 7:2. Następnego dnia doprowadził do stanu 9:3, jednak jego przeciwnik zdołał odrobić część strat – ostatecznie O’Sullivan wygrał 10:7[123].

2 Runda[edytuj | edytuj kod]

W drugiej rundzie spotkał się z Markiem Williamsem. Mecz był rozgrywany przez trzy dni, 24, 25 i 26 kwietnia. Po pierwszej sesji był remis 4:4. Remisem zakończyła się również kolejna sesja (8:8). W decydującej odsłonie pojedynku inicjatywę przejął jednak Ronnie O’Sullivan, który wysunął się na prowadzenie 11:9. Williams odpowiedział tylko jedną partią doprowadzając do stanu 11:10. Następnie dwie kolejne partie wygrał O’Sullivan (w obu zdobywając breaki ponadstupunktowe), ustalając wynik meczu na 13:10[123].

Ćwierćfinał[edytuj | edytuj kod]

W ćwierćfinale rozgrywanym 27 i 28 kwietnia O’Sullivan zmierzył się z Markiem Selby. Pierwszą sesję zremisował 4:4, po drugiej prowadził 9:7. Ostatecznie jednak przegrał w meczu 11:13, po tym jak jego przeciwnik wygrał cztery ostatnie partie w meczu[124][123].

2011[edytuj | edytuj kod]

Kontrowersyjne wypowiedzi przed turniejem[edytuj | edytuj kod]

Przed turniejem udzielił kontrowersyjnego wywiadu dla Daily Mail, w którym stwierdził, że zrobił dla snookera więcej niż wszyscy inni zawodnicy razem wzięci. Chwalił się również tym, że ma fanów na całym świecie, którzy wybaczają mu jego wybryki. Uznał również, że podczas mistrzostw tylko jeden lub dwóch graczy nie będzie przerażonych pojedynkiem z nim. Podczas tego wywiadu dawał również do zrozumienie, że może odejść ze snookera lub zrobić sobie przerwę w grze[125].

Pierwsza runda[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej rundzie zmierzył się z Dominiciem Dale’em. Mecz ten rozpoczął się od prowadzenia 2-0 O’Sullivana, Dale wygrał wówczas dwie kolejne partie, które jednocześnie były jedynymi frame’ami, które zdobył w tym meczu. Pierwsza sesja pojedynku zakończyła się wynikiem 7-2, a cały mecz 10-2[126].

Druga runda[edytuj | edytuj kod]

W drugiej rundzie zmierzył się z Shaunem Murphym. Pojedynek rozpoczął się od prowadzenia O’Sullivana 3-0, Murphy odpowiedział dwiema partiami. Następne 3 partie wygrał O’Sullivan, wygrywając sesję 6-2. W drugiej odsłonie pojedynku, rozgrywanej 24 kwietnia Murphy zmniejszył prowadzenie O’Sullivana do 9-7.

Decydująca odsłona meczu rozgrywana w sesji wieczornej 25 kwietnia rozpoczęła się od dominacji O’Sullivana, który doprowadził do statu 12-8. Murphy był w stanie odrobić już tylko dwie partie, ostatecznie przegrywając 10-13[127].

Ćwierćfinał[edytuj | edytuj kod]

W ćwierćfinale O’Sullivan zmierzył się z liderem rankingu, Johnem Higginsem. Po pierwszej sesji był remis 4-4. Druga sesja zakończyła się również remisem (wynik meczu 8-8), pomimo prowadzenia O’Sullivana 8-5. W ostatniej sesji lepszy okazał się Higgins, który ustanowił wynik spotkania na 13-10.

2012 – czwarty tytuł w karierze[edytuj | edytuj kod]

1 runda[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej rundzie O’Sullivan spotkał się z Peterem Ebdonem, który to musiał się kwalifikował do turnieju głównego. Pierwsza sesja tego pojedynku rozgrywana 23 kwietnia (w sesji popołudniowej) miała jednostronny przebieg. Od stanu 1:1 O’Sullivan zwyciężył 6 kolejnych partii i wysunął się na prowadzeniu 7:1, ostatnią partię sesji wygrał Ebdon, zmniejszając stratę do pięciu partii.

W drugiej sesji spotkania, rozgrywanej w sesji popołudniowej 24 kwietnia gracze podzielili się pierwszymi czterema partiami. W 14 partii break rozpoczął Peter Ebdon, nie mniej jednak nie udało mu się skonstruować wygrywającej przewagi i pozostawił stół rywalowi, ten z kolei doprowadził do wyniku, w którym to rywal potrzebował już kilku snookerów. Peter Ebdon nie był w stanie ich ustawić, przez co O’Sullivan wygrał partię i mecz 10:4.

2 runda[edytuj | edytuj kod]

W drugiej rundzie spotkał się z Markiem Williamsem. Spotkanie miało jednostronny przebieg, pierwszą sesję wygrał O’Sullivan 5:3, drugą 6:2, co dało mu prowadzenie w meczu 11:5. Ostatecznie zwyciężył 13:6.

Ćwierćfinał[edytuj | edytuj kod]

W ćwierćfinale rywalem O’Sullivana był Neil Robertson, który wygrał pierwszą sesję 5:3. Później jednak rozpoczęła się dominacja O’Sullivana – zwyciężył on drugą sesję 6:2, ustanawiając wynik 9:7. W trzeciej odsłonie pojedynku kontrolował spotkanie, ostatecznie zwyciężając 13:10. Po meczu jego przeciwnik powiedział: If he approaches all his matches [in the same way], he’ll run away with this tournament easily. (Jeżeli zagra w kolejnych meczach w ten sam sposób, to z łatwością wygra te zawody)[128].

Półfinał[edytuj | edytuj kod]

Rywalem O’Sullivana w półfinale był walijski zawodnik Matthew Stevens. Mecz rozpoczął się od dominacji angielskiego snookerzysty, który wygrał pierwsze cztery partie, a następnie całą sesję 5:3. W drugiej sesji przewaga została zwiększona do 11:5. Trzecia odsłona meczu zakończyła się remisem 4:4:, co ustanowiło wynik meczu na 15:9. Wieczorem tego samego dnia (5 maja) rozegrano już tylko 3 partie, czyli całe spotkanie zakończyło się zwycięstwem 17:10 O’Sullivana, który awansował do czwartego w karierze finału.

Finał[edytuj | edytuj kod]

Finał został zaplanowany na 6 i 7 maja. Rywalem był Allister Carter. Spotkanie rozpoczęło się od wygranych dwóch partii przez Ronniego O’Sullivana, jego rywal zdołał doprowadzić do remisu 2:2, jednak cała sesja zakończyła się wynikiem 5:3 dla O’Sullivana. Drugą sesję rozegrano tego samego dnia i w niej także zwyciężył Ronnie O’Sullivan 5:4, wysuwając się na prowadzenie 10:7. Następnego dnia po wznowieniu zawodów, O’Sullivan doprowadził do stanu 14:7, ale ostatecznie całą sesję wygrał 5:3, co ustanowiło wynik na 15:10 po 3 z 4 sesji. W ostatecznej sesji rozegrano już tylko 4 partie, z których 3 wygrał O’Sullivan, przez co zwyciężył w finale 18:11 i zdobył czwarty w karierze tytuł. Po zakończeniu spotkania oznajmił, iż pozostaje w snookerze. Podczas ceremonii wręczenia pucharu i wywiadu pomeczowego towarzyszył mu syn – Ronnie Jr.[129]

2013 - piąty tytuł w karierze[edytuj | edytuj kod]

Pomimo rozegrania tylko jednego spotkania w sezonie 2012/2013 oraz wypadnięcia z czołowej 16 O’Sullivan będzie rozstawiony w tym turnieju z numerem jeden, w przypadku obrony tytułu zyska on prawo do gry we wszystkich turniejach sezonu 2013/2014 niezależnie od miejsca zajmowanego na liście rankingowej.

1 runda[edytuj | edytuj kod]

W 1 rundzie (20 kwietnia) O’Sullivan wygrał 10:4 z Marcusem Campbellem, prowadząc po pierwszej sesji 7:2.

2 runda[edytuj | edytuj kod]

W 2 rundzie zawodnik zmierzył się z Allisterem Carterem. Mecz był rozgrywany w dniach 27-29 kwietnia. Po pierwszej sesji O’Sullivan prowadził 5:3, po drugiej 9:7, by ostatecznie wygrać to spotkanie 13:8.

Ćwierćfinał[edytuj | edytuj kod]

W ćwierćfinale O’Sullivan grał ze Stuartem Binghamem. Mecz od początku miał jednostronny przebieg, po tym jak O’Sullivan wygrał 7 pierwszych partii, by ostatecznie zwyciężyć w sesji 7:1. W drugiej sesji Bingham przegrywał 1:12, jednak zdołał odrobić trzy partie i doprowadzić do trzeciej sesji, w której rozegrano 1 partię. Spotkanie zakończyło się wynikiem 13:4.

Półfinał[edytuj | edytuj kod]

W półfinale rozgrywanym w dniach 2-4 maja wygrał 17:11 z Juddem Trumpem. Pierwsza sesja pojedynku zakończyła się remisem 4:4, w każdej kolejnej wygrał O’Sullivan (5:3, 5:3, 3:1). W meczu tym padł tylko jeden break stupunktowy, autorstwa Trumpa. W sesji trzeciej O'Sullivan dostał ostrzeżenie od sędzi tego pojedynku, pani Michaeli Tabb, za (jej zdaniem) "obsceniczne gesty".

Finał[edytuj | edytuj kod]

Ronnie O'Sullivan po zdobyciu piątego tytułu mistrzowskiego

W finale pokonał 18:12 Barry'ego Hawkinsa, broniąc tytuł mistrza świata. W tym meczu, jedyny raz w całym turnieju O'Sullivan miał stratę we frejmach do rywala - było to pierwszej sesji, przy stanie 3:2 dla Hawkinsa. Ponadto, Barry Hawkins był jedynym zawodnikiem, który wygrał z O'Sullivanem w tych zawodach frejma otwierającego sesję. Udało się mu to aż trzykrotnie - podczas drugiej, trzeciej i czwartej sesji. Mecz finałowy toczony był na wysokim poziomie i w szybkim tempie (średnio około 15 minut na frejma, szybciej było tylko w 1992 roku, gdy grali Stephen Hendry i Jimmy White). W meczu tym padły lub zostały wyrównane następujące rekordy: - ilość brejków stupunktowych w karierze danego zawodnika wbitych w Crucible - 131 takich osiągnięć ma O'Sullivan, poprzedni rekordzista - Stephen Hendry - miał ich 127. - ilość brejków stupunktowych wbitych przez jednego gracza w finale MŚ - 6 autorstwa O'Sullivana - ilość brejków stupunktowych wbitych przez jednego gracza w pojedynczym meczu na MŚ - 6 autorstwa O'Sullivana, co jest wyrównaniem osiągnięcia Marka Selby'ego z 2011 z meczu drugiej rundy przeciwko Stephenowi Hendry'emu. - ilość brejków stupunktowych wbitych przez obu graczy w finale MŚ - 8 (6 autorstwa O'Sullivana, 2 autorstwa Hawkinsa), co jest wyrównaniem osiągnięcia z 2002 roku z finału Petera Ebdona i Stephena Hendry'ego, kiedy obaj gracze wbili po 4 brejki stupunktowe. O'Sullivan wygrywając finał został też pierwszym od 1996 roku, a trzecim w historii graczem, któremu udało się obronić tytuł mistrza świata na turnieju rozgrywanym w Crucible Theatre w Sheffield.

2014 - wicemistrzostwo świata[edytuj | edytuj kod]

Jako obrońca tytułu, zawodnik zostanie rozstawiony z numerem jeden. Według bukmacherów jest faworytem zawodów, brytyjski bukmacher William Hill za zwycięstwo O'Sullivana płaci 11:8 (kurs dziesiętny 2.37).

1 runda[edytuj | edytuj kod]

W pierwszym dniu zawodów (19 kwietnia) O'Sullivan wygrał z Robinem Hull. Po pierwszej sesji prowadził 7:2, by całe spotkanie zakończyć wynikiem 10:4. W całym spotkaniu padły dwa breaki stupunktowe, po jednym w wykonaniu obu zawodników.

2 runda[edytuj | edytuj kod]

W drugiej rundzie, która była rozgrywana w dniach 24-26 kwietnia O'Sullivan zmierzył się z Joe Perrym. Mecz zdominował Perry, który wygrał partię otwarcia, następnie odskoczył na 4:1 by zakończyć pierwszą sesję wynikiem 5:3. W drugiej sesji Perry utrzymywał przewagę, ostatecznie zachowując przewagę z dnia poprzedniego (wynik po drugiej sesji 9:7). W trzeciej sesji, która rozgrywana była w sesji porannej 26 kwietnia, Perry po czterech pierwszych frame'ach dalej kontrolował spotkanie prowadząc 11:9. Po wznowieniu gry do głosu doszedł O'Sullivan, który najpierw doprowadził do remisu 11:11, by następnie wygrać cały mecz 13:11 wbijając breaki stupunktowe w ostatnich dwóch partiach. Perry w dwóch ostatnich partiach nie zdobył ani jednego punktu[130].

Ćwierćfinał[edytuj | edytuj kod]

W ćwierćfinale, który był rozgrywany w dniach 29-30 kwietnia O'Sullivan zagrał z Shaunem Murphym. Murphy wygrał dwie pierwsze partie w spotkaniu i miał szansę wygrać trzecią (O'Sullivan potrzebował snookera), jednak ostatecznie przegrał pierwszą sesję 2:6. Druga sesja zakończyła się wynikiem 7:1 na korzyść O'Sullivana, co zakończyło spotkanie wynikiem 13:3, tym samym trzecia sesja spotkania, która miała zostać rozegrana wieczorem 30 kwietnia - nie doszła do skutku.

Półfinał[edytuj | edytuj kod]

Półfinał, w którym rywalem O'Sullivana był Barry Hawkins miał zostać rozegrany w dniach 1-3 maja, jednak ostatecznie mecz został zamknięty w 3 sesjach, które miały miejsce w dniach 1-2 maja. Hawkins w pierwszej sesji spotkania zdobył prowadzenie na 2:1 i było to jego pierwsze i ostatnie prowadzenie w meczu, ponieważ całą sesję przegrał 2:6. W drugiej sesji O'Sullivan rozpoczął od wygrania czterech partii pod rząd, ostatecznie wygrywając sesję wynikiem 5:3 i prowadząc w meczu 11:5. W pierwszej odsłonie 3 sesji zawodnicy podzielili równo się czterema partiami, co doprowadziło do wyniku 13:7, po wznowieniu sesji wszystkie kolejne partie wygrał O'Sullivan i zwyciężył w meczu 17:7, zdobywając w całym spotkaniu 4 breaki powyżej stu punktów.

Finał[edytuj | edytuj kod]

W finale O'Sullivan zmierzył się z Markiem Selbym. Mecz rozpoczął się od dominacji O'Sullivana, który prowadzi w pierwszej sesji 3:0 i ostatecznie zamknął ją wynikiem 5:3, w drugiej sesji zwiększył prowadzenie do 10:7. W kolejnym dniu Mark Selby zdominował spotkanie, odrabiając wszystkie straty, a następnie wysuwając się na prowadzenie 12:11 po trzeciej sesji (po spudłowaniu łatwej bili różowej na frame w końcowej partii sesji przez O'Sullivana). Mecz został wznowiony o godzinie 20 czasu polskiego, Mark Selby zdołał powiększyć swoją przewagę i utrzymać ją do końca spotkania, ostatecznie wygrywając 18:14. Był to pierwszy finał mistrzostw świata przegrany przez O'Sullivana[131].

Porównanie z innymi zawodnikami[edytuj | edytuj kod]

Liczba tytułów Mistrza świata (modern era)[edytuj | edytuj kod]

Pogrubioną czcionką zostali zapisani zawodnicy, którzy nie zakończyli zawodowej kariery

Miejsce Imię i nazwisko Mistrzostwo Wicemistrzostwo Liczba breaków maksymalnych*
1 Stephen Hendry 7 2 3
2 Steve Davis 6 2 0
3 Ray Reardon 6 1 0
4 Ronnie O’Sullivan 5 0 3 (1997, 2003, 2008)
5 John Higgins 4 1 0
6 John Spencer 3 1 0

* – zdobytych podczas mistrzostw świata

Porównanie z mistrzami świata[edytuj | edytuj kod]

Poniższa tabela obejmuje mistrzów świata w snookerze, którzy nie zakończyli snookerowej kariery.

Imię i Nazwisko T. rank UK MT B. Maks
Steve Davis 6 28 4 3 1
Ken Doherty 1 6 0 0 1
Graeme Dott 1 2 0 0 1
Peter Ebdon 1 9 1 0 2
Mark Selby 1 4 1 3 2
John Higgins 4 25 3 2 6
Shaun Murphy 1 5 1 0 4
Ronnie O’Sullivan 5 26 4 5 12
John Parrott 1 9 1 0 1
Neil Robertson 1 6 1 1 2
Mark Williams 2 16 2 2 2
Legenda
  • MŚ – liczba tytułów Mistrza Świata
  • T. rank – liczba zwycięstw w turniejach rankingowych
  • UK – liczba zwycięstw w rankingowym turnieju UK Championship
  • MT – liczba zwycięstw w turnieju Masters
  • B. Maks – liczba turniejowych breaków maksymalnych


Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jako dziecko był juniorem w klubie piłkarskim Tottenham Hotspur.

W 1995 roku został ukarany grzywną w wysokości 1200 funtów za jazdę z prędkością 133 mph (ok. 212 kph) samochodem marki BMW[132].

Zawodnik borykał się z depresją, miał również szereg problemów z używkami[133].

Ma trójkę dzieci, jedno (Taylor Ann) – ze związku z Biancą Westwood, z którą zerwał w 2001 roku. Z Jo Langley, którą poznał podczas spotkań Anonimowych Narkomanów[134], ma córkę Lilly (urodzoną w lutym 2006) oraz syna Ronniego (urodzonego 12 czerwca 2007 roku).

W 2004 roku chciał dokonać konwersji na islam, jednak wycofał się z tego pomysłu[135].

Zawodnik uprawia biegi długodystansowe, tygodniowo przebiega kilkadziesiąt kilometrów. Twierdzi, że sport ten pozwolił mu się oderwać od problemów z nałogami[135].

W młodości nie przykładał się do nauki. Na pytanie, co było jego ulubionym przedmiotem w szkole, odpowiedział, iż nigdy nie koncentrował się na nauce i od zawsze wiedział, że jego sposobem na życie będzie snooker. Na pytanie, czy podobnie jak inny snookerzysta Dennis Taylor chciałby wystąpić w programie typu reality show, odpowiedział, że zależałoby to od fabuły programu, ale jednocześnie zastrzegł, że nie widzi siebie zamkniętego w domu Wielkiego Brata – mimo że lubi takie programy oglądać.

Mierzy 5'11"[136], co można przeliczyć na około 180 cm. Oprócz snookera grywa również w golfa (wystąpił w turnieju Dunlop Masters) oraz pool bilarda.

Obecność w Internecie[edytuj | edytuj kod]

Zawodnik korzysta z serwisu Twitter, gdzie pod nickiem ronnieo147 publikuje swoje krótkie przemyślenia na temat snookera[137]. Posiada również oficjalny profil w chińskim serwisie społecznościowym Weibo (konto: ronnie147grove). Oprócz tego na oficjalnej stronie internetowej publikuje wszystkie swoje wyniki turniejowe, począwszy od 1992 roku, w którym to rozpoczął karierę[138]. Posiada również swoje forum internetowe, na którym znajduje się około 80 tysięcy wpisów o tematyce snookerowej[139].

Informacje dodatkowe[edytuj | edytuj kod]

Mecze, kariera snookerzysty[edytuj | edytuj kod]

  • Ronnie O’Sulivan zakończył UK Championship 2006 w ćwierćfinale, poddając mecz ze Stephenem Hendrym przy stanie 4:1, po niewbiciu „prostej czerwonej”. Po negatywnych komentarzach fanów Ronnie przeprosił za swoje zachowanie[140].
  • 19 stycznia 2006 roku w meczu z Peterem Ebdonem Ronnie O’Sullivan poprosił o przerwę podczas trwania frame’a, z której długo nie wracał, wywołując okrzyki i pogwizdywanie publiczności.
  • W 2005 roku w meczach z Ianem McCullochem i Markiem Kingiem O’Sullivan zakładał sobie na głowę biały ręcznik, gdy jego przeciwnicy wykonywali zagrania. Ponadto w tym samym meczu z Kingiem poddał frejma, w którym przegrywał 29 punktami, mimo iż na stole pozostało jeszcze 51. Miało to miejsce podczas UK Championship 2005[141].
  • W 2005 roku w meczu z Graemem Dottem podczas turnieju Malta Cup poddał partię prowadząc 25:0 po spudłowaniu „prostej różowej” do środkowej kieszeni[142].
  • W półfinale Northern Ireland Trophy 2006 O’Sullivan pokonał Dominica Dale’a 6-0 w czasie niecałych 53 minut (dokładnie były to 52 minuty i 47 sekund). Tym samym był to najkrótszy mecz do sześciu wygranych frame’ów w historii snookera. W całym meczu Dale wbił tylko 29 punktów.
  • Na pytanie, z kim chciałby zagrać swój ostatni mecz w życiu, odpowiedział, że ze Stephenem Hendrym.
  • Ronnie O’Sullivan twierdzi, że swój pierwszy 50-punktowy break zrobił w wieku 8 lat, a pierwszą setkę w wieku 10 lat.
  • Ulubionym sędzią zawodnika jest Jan Verhaas.
  • Partnerem sparingowym O’Sullivana jest Judd Trump.

Inne informacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 bbc.co.uk: Rocket goes off again.
  2. Podczas MŚ w 1997 roku (5 minut i 20 sekund). (en) Informacja o najszybszym breaku maksymalnym w wykonaniu O’Sullivana w Księdze Rekordów Guinnessa (Internet Archive).
  3. Trzeci break maksymalny wbił podczas meczu z w drugiej rundzie MŚ ze Markiem Williamsem – był to również break wygrywający ten mecz 13:7.
  4. Pocket calculator”, The Observer, 31 October 2004.
  5. Ray Reardon to sześciokrotny mistrz świata.
  6. Guardian.co.uk: Pocket calculator (ang.). [dostęp 2012-03-03].
  7. eurosport.pl: Stephen, wracaj do swego małego, smutnego życia (pol.). [dostęp 2010-09-25].
  8. timesonline.co.uk: Ronnie O’Sullivan stuns Stephen Hendry to reach final after barrage of brilliance (ang.). [dostęp 2010-02-04].
  9. Turniej rozgrywany był w innym systemie: w pierwszej fazie brało w nim udział 48 zawodników, przydzielonych do 8 grup (po 6 w każdej). Z każdej grupy wychodziło zaledwie dwóch zawodników (przechodzili do pierwszej rundy, czyli 1/8 finału). O’Sullivan jako pierwszy z uczestników wyszedł z grupy i zapewnił sobie miejsce w dalszej fazie rozgrywki. W 1/8 pokonał Davida Graya.
  10. The Sun: O’Sullivan: My Hunter agony (ang.). [dostęp 2013-03-27].
  11. Informacja o przyczynach nieobecności O’Sullivana w Szanghaju.
  12. Informacja na podstawie archiwalnego artykułu w Worldsnooker „O’SULLIVAN IN SEVENTH 147 HEAVEN”.
  13. Informacja na podstawie archiwalnego artykułu w Worldsnooker „Majestic Rocket topless King”.
  14. Informacja na podstawie archiwalnego artykułu w Worldsnooker „Shotgun receives Rocket blast”.
  15. Informacja na podstawie archiwalnego artykułu w Worldsnooker „ Selby edges first session”.
  16. Informacja na podstawie archiwalnego artykułu w Worldsnooker „Maximum joy for Rocket”.
  17. Informacja za serwisem bwin.com.
  18. Informacja na podstawie archiwalnego artykułu w Worldsnooker „O’Sullivan Threatens UK Whitewash”.
  19. Informacja na podstawie archiwalnego artykułu w Worldsnooker „O’SULLIVAN loves snooker showtime”.
  20. Informacja na podstawie archiwalnego artykułu w Worldsnooker „O’Sullivan takes top spot”.
  21. Artykuł archiwalny w Worldsnooker pt. „O’Sullivan keeps cool to get Carter”.
  22. Worldsnooker: SELBY IS PRINCE OF WALES (Internet Archive).
  23. wp.pl Genitalne drwiny gwiazdora z Chińczyków.
  24. bbc.com Lewd O’Sullivan comments probed.
  25. China Open, konferencja po meczu z Marco Fu.
  26. Wpis na stronie głównej ronnieosullivan.biz, tam też zamieszczona jest cała notka.
  27. bbc.co.uk: O’Sullivan 147 sees off Williams.
  28. bbc.co.uk O’Sullivan punished for comments.
  29. Po sezonie 2007/08 Doherty stracił miejsce w czołowej 16 światowego rankingu. Por. Światowy ranking snookerowy 2008/2009.
  30. bbc.co.uk: O’Sullivan comeback stuns Doherty (ang.). [dostęp 29 sierpnia 2008].
  31. bbc.co.uk: O’Sullivan too strong for Perry (ang.). [dostęp 29 sierpnia 2008].
  32. bbc.co.uk: O’Sullivan sneaks into semi-final (ang.). [dostęp 30 sierpnia 2008].
  33. bbc.co.uk: O’Sullivan and Harold reach final (ang.). [dostęp 31 sierpnia 2008].
  34. bbc.co.uk: Classy O’Sullivan wins NI Trophy (ang.). [dostęp 1 września 2008].
  35. Rozgrywanym od 29 września do 5 października.
  36. bbc.co.uk: O’Sullivan progresses in Shanghai (ang.). [dostęp 2 października 2008].
  37. bbc.co.uk: O’Sullivan reaches Shanghai semis (ang.). [dostęp 3 października 2008].
  38. bbc.co.uk: O’Sullivan & Walden set for final (ang.). [dostęp 4 października 2008].
  39. bbc.co.uk: Walden stuns O’Sullivan in final (ang.). [dostęp 7 października 2008].
  40. bbc.co.uk: O’Sullivan recovers to beat Liang (ang.). [dostęp 16 października 2008].
  41. bbc.co.uk: Shocked O’Sullivan ends Fu reign (ang.). [dostęp 16 października 2008].
  42. bbc.co.uk: Terrific Trump shocks O’Sullivan (ang.). [dostęp 16 października 2008].
  43. bbc.co.uk: O’Sullivan to miss Bahrain event (ang.). [dostęp 9 listopada 2008].
  44. premierleaguesnooker.com: O’Sullivan wins Premier League for eighth time (ang.). [dostęp 7 maja 2009]. (Internet Archive).
  45. bbc.co.uk: O’Sullivan survives McLeod test (ang.). [dostęp 14 grudnia 2008].
  46. bbc.co.uk: O’Sullivan beats Perry at Masters (ang.). [dostęp 12 stycznia 2009].
  47. bbc.co.uk: O’Sullivan sets up Maguire semi (ang.). [dostęp 17 stycznia 2009].
  48. bbc.co.uk: O’Sullivan to play Selby in final (ang.). [dostęp 17 stycznia 2009].
  49. bbc.co.uk: O’Sullivan reclaims Masters crown (ang.). [dostęp 18 stycznia 2009].
  50. bbc.co.uk: O’Sullivan defeats legend Davis (ang.). [dostęp 19 lutego 2009].
  51. bbc.co.uk: O’Sullivan loses to Fu in Wales (ang.). [dostęp 20 lutego 2009].
  52. bbc.co.uk: O’Sullivan battles on in Beijing (ang.). [dostęp 1 kwietnia 2009].
  53. bbc.co.uk: O’Sullivan reaches China quarters (ang.). [dostęp 2 kwietnia 2009].
  54. worldsnooker.com: Rocket Through To Quarters (ang.). [dostęp 2 kwietnia 2009].
  55. bbc.co.uk: Higgins beats O’Sullivan in China (ang.). [dostęp 3 kwietnia 2009].
  56. bbc.co.uk: Shanghai Masters draw/results (ang.). [dostęp 2009-09-09].
  57. bbc.co.uk: O’Sullivan sets up Higgins clash (ang.). [dostęp 2009-09-12].
  58. bbc.co.uk: O’Sullivan beats Higgins in semis (ang.). [dostęp 2009-09-12].
  59. bbc.co.uk: O’Sullivan seals Shanghai Masters (ang.). [dostęp 2009-09-14].
  60. bbc.co.uk: O’Sullivan secures Grand Prix win (ang.). [dostęp 2009-10-20].
  61. bbc.co.uk: Higgins squeezes out O’Sullivan (ang.). [dostęp 2009-10-20].
  62. bbc.co.uk: Ronnie O’Sullivan overcomes Stevens at UK Championship (ang.). [dostęp 2009-12-08].
  63. bbc.co.uk: Ronnie O’Sullivan and John Higgins through to quarters (ang.). [dostęp 2009-12-09].
  64. bbc.co.uk: John Higgins edges Ronnie O’Sullivan to make UK final (ang.). [dostęp 2009-12-13].
  65. sportinglife.com: O’SULLIVAN: I’LL PLAY ON LONGER NOW (ang.). [dostęp 2009-12-20].
  66. Artykuł w serwisie Worldsnooker.com: „O’Sullivan – I Could Win Six Of The Best” – If I play for another ten or 12 years then I could get more than six. I could win six UK titles and six Worlds as well if I play for that long.[...].
  67. 67,0 67,1 snooker.org: Masters 2010 (ang.). [dostęp 2010-01-16].
  68. eurosport.pl: Snooker - Ostatnie minuty horroru (pol.). [dostęp 2010-01-17].
  69. bbc.co.uk: O’Sullivan edges Williams in Wembley Masters thriller (ang.). [dostęp 2010-01-16].
  70. bbc.co.uk: Mark Selby shocks Ronnie O’Sullivan at Masters final (ang.). [dostęp 2010-01-18].
  71. bbc.co.uk: Ronnie O’Sullivan whitewashes Jamie Cope at Welsh Open (ang.). [dostęp 2010-01-28].
  72. bbc.co.uk: Ronnie O’Sullivan misses 147 on way to Welsh Open semis (ang.). [dostęp 2010-01-29].
  73. bbc.co.uk: John Higgins trumps Ronnie O’Sullivan at Welsh Open (ang.). [dostęp 2010-01-31].
  74. eurosport.pl: Misjonarz O’Sullivan z przerostem powera (pol.). [dostęp 2010-08-15].
  75. bbc.co.uk: Ronnie O’Sullivan reaches semi-finals at World Open (ang.). [dostęp 2010-09-26].
  76. sport.onet.pl: World Open: triumf mistrza świata (pol.). [dostęp 2010-09-27].
  77. eurosport.pl: Moc była z O’Sullivanem (pol.). [dostęp 2010-10-31].
  78. Grał jakby nie chciał. Ronnie odpada z UK (pol.). [dostęp 2010-12-09].
  79. eurosport.pl: Coś się nie zazębiło. Allen odprawia O’Sullivana! (pol.). [dostęp 2011-01-12].
  80. snooker.org: Caesarscasino.com Snooker Shoot-Out (ang.). [dostęp 2011-01-30].
  81. eurosport.pl: O’Sullivan zrobił swoje. Przyjechał, pojechał.. (pol.). [dostęp 2011-03-30].
  82. eurosport.pl: 147 Ronniego O’Sullivana! Już 11. maks. w karierze! (pol.). [dostęp 2011-08-26].
  83. eurosport.pl: FIESTA!. [dostęp 2011-11-14].
  84. Eurosport: O’Sullivan traci tytuł na rzecz szalonego Goulda (ang.). [dostęp 2011-11-21].
  85. eurosport.pl: Ronnie O’Sullivan wygrywa ligę po raz dziesiąty! (pol.). [dostęp 2012-12-04].
  86. eurosport.pl: O’Sullivan wykopany. „Nie czerpię radości z gry” (pol.). [dostęp 2011-12-12].
  87. eurosport.pl: O’Sullivan przerywa rankingową posuchę! (pol.). [dostęp 2012-02-06].
  88. Ronnie O’Sullivan the official website: Statement: Ronnie O’Sullivan withdraws from Haikou World Open (ang.). [dostęp 2012-03-03].
  89. eurosport.pl: Najlepsze w snookerze w sezonie 2011/12 (pol.). [dostęp 2012-05-14].
  90. eurosport.pl: Ronnie O’Sullivan wraca do gry (pol.). [dostęp 2012-08-19].
  91. Eurosport: Ronnie O’Sullivan turniejem w Zielonej Górze zakończył karierę? (pol.). [dostęp 2012-11-13].
  92. Eurosport.onet.pl: Snooker: wielki powrót O’Sullivana, „Rakieta” zagra w mistrzostwach świata (pol.). [dostęp 2013-02-26].
  93. bbc.co.uk: Ronnie O'Sullivan: I was offered £20,000 to fix match (ang.). [dostęp 2013-10-11].
  94. Ronnie O'Sullivan wins Champion of Champions title in Coventry (ang.). [dostęp 2013-11-25].
  95. bbc.co.uk: Ronnie O'Sullivan beats Ricky Walden 6-0 to reach Masters semi (ang.). [dostęp 2014-01-17].
  96. bbc.co.uk: Ronnie O'Sullivan: Steve Davis says 'Rocket' stronger than ever (ang.). [dostęp 2014-01-20].
  97. bbc.co.uk: Ronnie O'Sullivan beats Ding Junhui in Welsh Open final (pol.). [dostęp 2014-03-08].
  98. eurosport.onet.pl: Ronnie O'Sullivan ambasadorem Eurosportu (pol.). [dostęp 2014-03-08].
  99. worldsnooker.com: [http://www.worldsnooker.com/staticFiles/71/c1/0,,13165~180593,00.pdf WORLD SNOOKER LIMITED PRIZE MONEY RANKINGS AFTER THE WORLD CHAMPIONSHIP 2014] (ang.). [dostęp 2014-05-07].
  100. Według wyliczeń – witryny www.cuetracker.com dokładna suma nagród uzyskanych przez zawodnika podczas turniejów to – 7.588.245 GBP (stan na 03.03.2014)
  101. Wyraz „The Rocket” w tłumaczeniu na polski oznacza – „Rakieta”. Określenie to jest aluzją do szybkiej gry O’Sullivana.
  102. 102,0 102,1 102,2 sweeblenews.com: Ronnie O’Sullivan - a troubled genius (ang.). [dostęp 2009-08-25].
  103. W latach 1975-2003 turniej ten nazywał się „Benson & Hedges Masters”. W roku 2004 po prostu Masters, w 2005 zmieniono nazwę na Rileys Club Masters, zaś w 2006 po znalezieniu innego sponsora nazwano te zawody: „Saga Insurance Masters”. Potocznie jednak używa się nazwy Masters.
  104. Chris Turner’s Snooker Archvie: PTC. [dostęp 2011-04-11].
  105. WWW Snooker: Players Tour Championship Event One (2011). [dostęp 2011-06-22].
  106. WWW Snooker: Players Tour Championship Event Seven (2011). [dostęp 2011-09-31].
  107. 107,0 107,1 WWW Snooker: Players Tour Championship Event Nine (2011). [dostęp 2011-11-14].
  108. WWW Snooker: Players Tour Championship Event Four (2013). [dostęp 2013-08-25].
  109. Za stroną ronnieosulivan.biz (Internet Archive).
  110. Źródło:„O’Sullivan: Losowanie Mistrzostw świata było ustawione” w 147.pl.
  111. 111,0 111,1 111,2 111,3 111,4 Czasu polskiego UTC+2.
  112. bbc.co.uk: O’Sullivan drives off with maximum break (materiał Video).
  113. cytaty za bbc.co.uk.
  114. Krótki wywiad z Ronnie O’Sullivan po meczu ćwierćfinałowych – za forum ronnieosullivan.tv.
  115. Wywiad (materiał Video) na stronie bbc.co.uk.
  116. Bwin.com: O’Sullivan 1.36, Hendry 3.15, William Hill: O’Sullivan 1/3, Hendry 9/4.
  117. bbc.co.uk: Brilliant O’Sullivan into final.
  118. worldsnooker.com: Post match reaction to the first semi-final. (Intenet Archive).
  119. RONNIE: I CAN WIN MORE.
  120. Dane z dnia 15 marca 2009 roku, pierwsza piątka faworytów to: Ronnie O’Sullivan 2/1, Mark Selby 11/2, Stephen Maguire 10/1, Shaun Murphy 10/1, John Higgins 12/1.
  121. bbc.co.uk: O’Sullivan breezes into round two (ang.). [dostęp 18 kwietnia 2009].
  122. bbc.co.uk: Stuttering O’Sullivan suffers shock exit (ang.). [dostęp 25 kwietnia 2009].
  123. 123,0 123,1 123,2 snooker.org: Betfred.com World Championship 2010 (ang.). [dostęp 2010-06-24].
  124. eurosport.pl: Ronnie O’Sullivan iskrzył, Mark Selby błyszczał (pol.). [dostęp 2010-04-29].
  125. eurosport.pl: O’Sullivan: Snooker to ja. Gram po raz ostatni (pol.). [dostęp 2011-04-18].
  126. eurosport.pl: Snooker - O’Sullivan dobija Dale’a (pol.). [dostęp 2011-04-21].
  127. bbc.co.ul: World Snooker: O’Sullivan finds form to defeat Murphy (pol.). [dostęp 2011-04-26].
  128. bbc.co.uk: World Snooker: Ronnie O’Sullivan is the man to beat - Robertson (ang.). [dostęp 2012-05-05].
  129. uk.eurosport.yahoo.com: Superb O’Sullivan claims fourth world title (ang.). [dostęp 2012-05-07].
  130. eurosport.onet.pl: Snookerowe MŚ: Ronnie O’Sullivan odetchnął z ulgą, obrońca tytułu ciągle w grze (pol.). [dostęp 2014].
  131. eurosport.onet.pl: Snookerowe MŚ: wielki faworyt pokonany, Mark Selby najlepszym zawodnikiem świata (pol.). [dostęp 2014-05-06].
  132. telegraph.co.uk: Snooker: O’Sullivan throws off title shackles (ang.). [dostęp 3 kwietnia 2009].
  133. bbc.co.uk: Snooker: Tale of two Ronnies (ang.). [dostęp 3 kwietnia 2009].
  134. guardian.co.uk: Ronnie O’Sullivan on how he changed his life (ang.). [dostęp 3 kwietnia 2009].
  135. 135,0 135,1 wp.pl: Ronnie O’Sullivan chciał się zabić (pol.). [dostęp 3 kwietnia 2009].
  136. Informacja znaleziona na oficjalnym forum Ronnie O’Sullivana.
  137. twitter.com: Ronnie O’Sullivan (ang.). [dostęp 2012-02-18].
  138. ronnieosullivan.tv: Stats (ang.). [dostęp 2012-02-18].
  139. ronnieosullivan.tv: Ronnie O’Sullivan Forum (ang.).
  140. O’Sullivan apologises after walk-out (Eurosport).
  141. Guardian.co.uk: O’Sullivan faces censure for antagonistic frame of mind (ang.). [dostęp 9 listopada 2008].
  142. bbc.co.uk: O’Sullivan suffers rare whitewash (ang.). [dostęp 9 listopada 2008].
  143. Łukasz Zaranek: Kubica: Ronnie O’Sullivan to mój idol (pol.). dziennik.pl, 2008-01-14. [dostęp 2009-04-19].
  144. onet.pl: Ronnie O'Sullivan idolem Heather Watson (pol.). dostępu=2013-12-08.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons