Max Mallowan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Max Mallowan
Data i miejsce urodzenia 6 maja 1904
Wandsworth (Wielka Brytania)
Data i miejsce śmierci 19 sierpnia 1978
Wallingford (Wielka Brytania)
Zawód archeolog

Max Mallowan (sir Max Edgar Lucien Mallowan, ur. 6 maja 1904, zm. 19 sierpnia 1978) – brytyjski archeolog specjalizujący się w historii Bliskiego Wschodu. Urodzony w Londynie, studiował na Uniwersytecie Oksfordzkim.

Swoją karierę naukową rozpoczął jako asystent Leonarda Woolleya w wykopaliskach w Ur, Nimrud i starożytnej Niniwie w 1925 roku. Jako pierwszy w połowie lat 30. XX wieku prowadził badania m.in. w Tell Arbid w Syrii, mieście założonym ok. 2.800 roku p.n.e. Kierował pracami wykopaliskowymi (często pionierskimi) w historycznej północnej Mezopotamii, dokonując wielu odkryć na stanowiskach Tell Arpaczija[1], Czagar Bazar[2] i Tell Brak. Uzupełnił wiedzę na temat odkrytej przez Maxa von Oppenheima neolitycznej kultury Halaf.

W czasie II wojny światowej służył jako oficer łącznikowy przy Polskim Zespole Myśliwskim znanym jako Cyrk Skalskiego.[3] Po wojnie został dyrektorem British School of Archaeology in Iraq (obecnie British Institute for the Study of Iraq).

Drugi mąż słynnej brytyjskiej powieściopisarki Agathy Christie – małżeństwo zawarli 11 września 1930. Christie towarzyszyła mężowi w archeologicznych wyprawach i opisała je w książce Opowiedzcie jak tam żyjecie (Come, Tell Me How You Live) wydanej w 1946 roku. Po jej śmierci w 1976 roku Mallowan ożenił się z ze swoją współpracownicą Barbarą Parker.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

  • W latach 1937-1938 - prowadzi badania na stanowisku Tell Brak
  • W latach 1949-1958 - dyrektor British School of Archaeology in Iraq.
  • W latach 1949-1960 - profesor katedry Western Asiatic Archaeology w London University.
  • W roku 1960 odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego.
  • W roku 1966 opublikował wyniki swoich badań w 2 tomowy dziele zatytułowanym Nimrud and its Remains.
  • W roku 1968 otrzymał tytuł szlachecki za zasługi na polu archeologii.
  • W roku 1977 opublikował autobiografię Mallowan's Memoires.

Przypisy

  1. A dictionary of Archaeology, pod redakcją Iana Shawa i Roberta Jamesona, Oxford 1999, s. 75.
  2. S. Dalley, Mari and Karana: Two old babylonian cities, New Jersey 1984, s. 26.
  3. T. Darvill, Concise Oxford Dictionary of Archaeology, Oxford 2002, b.s.