Mitra (mitologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mitra zabijający byka, rzymska rzeźba z II wieku, (British Museum w Londynie)

Mitra (sankr. Mitráḥ, awest. Miθrō ميترا) – w mitologii indyjskiej bóg wedyjski z grupy Aditjów, najczęściej wymieniany w tekstach wraz z Waruną. W kręgu cywilizacji perskiej z czasem urósł do roli jednego z ważniejszych świętych zaratusztrianizmu. Główne bóstwo mitraizmu, znane jako Sol Invictus (Słońce Niezwyciężone), Kosmokratos (Władca Kosmosu), utożsamiane z Heliosem. Mimo to Mitra nie jest utożsamiany z Solem (Słońcem), pierwotnie nie był też bóstwem solarnym.

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

Zarówno wedyjskie Mitra jak i awestyńskie Mithra wywodzą się ze słowa mitra, oznaczającego przysięgę, pakt, ugodę, przyjaźń. W sanskrycie oraz współczesnych językach indoaryjskich – przyjaciel.

Mitra w Indiach[edytuj | edytuj kod]

Indyjski Mitra jest przedstawiony w Wedach jako ten, który zaprowadzał zgodę między ludźmi. Czuwa nad przestrzeganiem umów. Wiąże się go także ze Słońcem. Uosabia łagodny, opiekuńczy aspekt władzy królewskiej. Wraz z Waruną odzwierciedla stałość i niewzruszoność zasad rządzących wszechświatem. Jest tym, który przywraca ład.

Mithra w Persji[edytuj | edytuj kod]

W mitologii perskiej Mitra był bogiem słońca i światłości, opiekunem przysiąg i układów, patronem wojowników i władców, bogiem-słońcem zrodzonym ze skały. Przypisuje się Mitrze wiele niezwykłych czynów (m.in. ujarzmienie prabyka). Kult Mithry umocnił się w Persji, gdy religią państwową był zaratusztrianizm, wg którego Mitra jest jedną z głównych emanacji Ahura-Mazdy. W mitraizmie, będącym kombinacją zaratusztrianizmu i kultów hellenistycznych, Mithra został zrównany z Ahura-Mazdą, stając się głównym przedmiotem kultu.

Mitra w Grecji i Rzymie[edytuj | edytuj kod]

W okresie hellenistycznym bóg pojawił się w Grecji, gdzie jego kult nabrał cech ezoterycznych. Był identyfikowany z greckim Apollem lub Heliosem.

W I wieku kult Mitry (mitraizm) zaczął szerzyć się w Rzymie (mitreum) w podziemiach obecnej bazyliki św. Klemensa (San Clemente). W III i IV wieku mitraizm został włączony do państwowego kanonu religijnego w Rzymie. Mitrę przedstawiano jako młodzieńca w tunice i czapce frygijskiej na głowie, zabijającego byka.

Mitra a chrześcijaństwo[edytuj | edytuj kod]

Dzień narodzin Mitry, czyli 25 grudnia, został w IV wieku przyjęty jako dzień Narodzin Jezusa Chrystusa - obecnie pokrywa się z chrześcijańskim świętem Bożego Narodzenia. Warto nadmienić, iż w tradycji chrześcijańskiej pierwszym, który pisał o narodzinach Jezusa 25 grudnia, był już w II wieku Hipolit Rzymski, natomiast święto narodzin Mitry nie było świętem państwowym. Kult Mitry był bardzo popularny w Rzymie oraz na Bliskim Wschodzie. Gdy chrześcijaństwo stało się religią państwową, chrześcijanie, aby osłabić kult Mitry, przyjęli, że 25 grudnia, do tej pory obchodzony jako dzień urodzin Mitry, będzie dniem narodzin Jezusa.

Święto Słońca - dzień Mitry, przypadał na niedzielę. Według chrześcijan święcących ów dzień fakt ten jednak nie może być łączony z obchodzeniem przez chrześcijan niedzieli jako dnia Pańskiego, gdyż świadectwa odnośnie świętowania niedzieli pochodzą już z I i II wieku n.e.:

  • "W pierwszym dniu po szabacie, kiedy zebraliśmy się na łamanie chleba, Paweł, który nazajutrz zamierzał odjechać, przemawiał do braci i przedłużył mowę aż do północy" (Dzieje Apostolskie 20:7).
  • "W dniu Pana, w niedzielę, gromadźcie się razem, by łamać chleb i składać dziękczynienie, a wyznawajcie ponadto wasze grzechy, aby ofiara wasza była czysta" (Didache 14:1).
  • "Tak więc nawet ludzie żyjący dawniej w starym porządku rzeczy doszli do nowej nadziei i nie zachowują już szabatu, ale obchodzą dzień Pański, w którym to przez Jezusa Chrystusa i przez śmierć Jego także i nasze życie wzeszło jak słońce" (Ignacy Antiocheński, List do Kościoła w Magnezji 9:1).
  • "W dniu zaś, zwanym Dniem Słońca odbywa się zebranie w jednym miejscu wszystkich razem, i z miast i ze wsi. Tedy czyta się Pamiętniki apostolskie albo Pisma prorockie, (...) gdy modlitwa się skończy, przynoszą chleb oraz wino i wodę, a przełożony zanosi modlitwę, a także dziękczynienie. (...) Ci, którym się dobrze powodzi i którzy mają dobrą wolę, dają co chcą, a wszystko, co się zbierze, składa się na ręce przełożonego. On zaś roztacza opiekę nad sierotami, wdowami, (...) jednym słowem śpieszy z pomocą każdemu, kto jest w potrzebie. Zgromadzenie zaś nasze dlatego odbywa się w Dniu Słońca, ponieważ to pierwszy dzień, w którym Bóg przetworzył ciemności oraz materię i uczynił świat, ponieważ Jezus Chrystus, nasz Zbawiciel, tego samego dnia zmartwychwstał. W przeddzień bowiem Dnia Saturna został ukrzyżowany, a nazajutrz po tym dniu, to znaczy w Dzień Słońca, objawił się apostołom i tę im podał naukę, którąśmy niniejszym Waszej przedłożyli uwadze" (Justyn Męczennik, Apologia I:67,3-7a).

Prawdopodobnie tu należy upatrywać genezy przeniesienia ostatniego dnia tygodnia (szabatu) z soboty na niedzielę.

Chrześcijanie święcący sobotę z kolei tłumaczą, że tekst z Dziejów Apostolskich opisuje wyjątkowe spotkanie, związane z tym, iż Paweł miał nazajutrz odjechać, a więc nie jest to cotygodniowe nabożeństwo niedzielne. Niektóre odłamy uważają również, że Apostołowie respektowali zakaz rozpoczynania podróży w szabat, a mowa w tym fragmencie jest o "pierwszym dniu po szabacie", czyli czasie pomiędzy zachodem słońca rozpoczynającym nowy dzień (w naszej rachubie czasu sobotni wieczór), a północą. Sama podróż Pawła rozpoczęła się w niedzielę. Ponadto niektórzy uważają fragmenty Didache i Listu do Kościoła w Magnezji, mające być dowodem na wczesne święcenie niedzieli, za niepoprawnie przetłumaczone[1]. W związku z tym nie ma pewności, że początki święcenia niedzieli mają swoje źródło wcześniej, niż w pierwszej połowie II wieku, zaś ważnym tego czynnikiem mógł być właśnie popularny wtedy kult Mitry (obok zmartwychwstania Chrystusa i antyjudaistycznych postaw w Rzymie).

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. W obu fragmentach, w greckich wyrażeniach tłumaczonych jako "dzień Pański" brakuje rzeczownika ημερα (hemera), czyli dzień. Patrz: Samuele Bacchiocchi, Od soboty do niedzieli, str. 125-126 (przyp. 73) i 233-238.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Samuele Bacchiocchi, Od soboty do niedzieli, Wyd. "Znaki Czasu", Warszawa 1985

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]