Muchomor cesarski
| Muchomor cesarski | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Królestwo | grzyby |
| Gromada | podstawczaki |
| Klasa | pieczarniaki |
| Rząd | pieczarkowce |
| Rodzina | muchomorowate |
| Rodzaj | muchomor |
| Gatunek | muchomor cesarski |
| Nazwa systematyczna | |
| Amanita caesarea (Scop.) Pers.[2] Syn. meth. fung. 2: 252 (Getynga, 1801) |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Muchomor cesarski (Amanita caesarea (Scop.) Pers.) – gatunek grzybów należący do rodziny muchomorowatych.
Morfologia [edytuj]
- Kapelusz
- Średnica 8-20 cm, początkowo niemal kulisty, później płaskołukowaty, u starszych okazów płaski. Powierzchnia gładka i naga, czasami z resztkami osłony. Brzegi kapelusza wyraźnie prążkowane, barwa jaskrawopomarańczowa do czerwonopomarańczowqej, później blednąca do złotożółtej i bladożółtej[3].
- Blaszki
- Wolne i gęste, początkowo mają kolor bladożółty, później złotożółty[3].
- Trzon
- Wysokość do 16 cm, nieomal walcowaty, o nieco zgrubiałej podstawie otoczonej białą pochwą w postaci dużych płatów. Początkowo jest pełny, później rurkowaty. Posiada duży, żółty i zwisający pierścień[3].
- Miąższ
- Biały, tylko pod skórką złotożółty. Smak i zapach niewyraźny[3].
Występowanie [edytuj]
Jest pospolity na południu Europy, w Europie Środkowej jest rzadki[4]. Stadium młodociane ukazuje się nad ziemią przypominając tępy koniec jajka, potem szybko uwalnia się z osłony. Owocniki pojawiają się od lipca do października w świetlistych i ciepłych lasach liściastych pod dębami, kasztanem jadalnym, rzadziej pod bukami[3].
W Polsce opisano w literaturze tylko jedno stanowisko tego gatunku - w miejscowości Bielinek nad Odrą w 1959 r.[5]. Obecnie jest uważany za gatunek wymarły[6], możliwy jednak do znalezienia w cieplejszych regionach kraju[7].
Znaczenie [edytuj]
Grzyb jadalny. W starożytności uważany był za przysmak godny cesarskiego stołu, stąd też i jego nazwa. Obecnie nadal ceni się jego walory smakowe[4].
Gatunki podobne [edytuj]
- muchomor żółtawy (Amanita crocea). Jest jaśniejszy i ma trzon łuskowaty[3].
- muchomor czerwony (Amanita muscaria), który różni się ciemniejszą barwą kapelusza, białymi blaszkami i białym trzonem.
Przypisy
- ↑ Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-05].
- ↑ Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-02].
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
- ↑ 4,0 4,1 Andreas Gminder: Atlas grzybów. Jak bezbłędnie oznaczać 340 gatunków grzybów Europy Środkowej. 2008. ISBN 978-83-258-0588-3.
- ↑ Władysław Wojewoda: Checklist of Polisch Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
- ↑ Zbigniew Mirek: Red list of plants and fungi in Poland = Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany. Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 83-89648-38-5.
- ↑ Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.
