Wał Antonina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Mur Antoninusa)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wał Antonina – fortyfikacja złożona z kamieni i darni, zbudowana przez Rzymian wzdłuż dzisiejszego Central Belt of Scotland pomiędzy zatoką Morza Północnego, a zatoką Morza Irlandzkiego. Reprezentuje wysuniętą najbardziej na północ granicę Imperium Rzymskiego. Ma prawie 63km (39 milę) długości, 3 metry (10 stóp) wysokości i 5m (16 stóp) szerokości. Obrona została podparta przez głęboki rów znajdujący się po północnej stronie muru. Bariera była drugą z ,,wielkich wałów’’ zbudowanych przez Rzymian w północnej Brytanii. Jego ruiny są mniej widoczne niż bardziej znanego Muru Hadriana na południu. Budowę rozpoczęto w 142 roku na rozkaz rzymskiego cesarza Antoniusza Piusa. Ukończenie budowy zajęło 12 lat. Wał rozciąga się 63 km (39 mil) od wioski Old Kilpatrick we wschodnim Dunbartonshire nad zatoką Morza Irlandzkiego do Carriden niedaleko Bo'ness nad zatoką Morza Północnego. Wał został stworzony, aby poszerzyć terytorium Rzymian i podkreślić władzę przez zastąpienie Wału Hadriana 160 km na południu jako granicę Brytanii. Rzymianie ustanawiali dużą ilość fortów i tymczasowych obozów na północ od Wału Antonina w celu obrony ich szlaków prowadzących do północnej Szkocji, ale nie podbili Kaledończyków. Wał Antonina został wystawiony na wiele ataków. Rzymianie nazywali teren na północ od Wału Antonina Kaledonią, jednak to pojęcie w niektórych kontekstach może odnosić się do całego terytorium na północ od Muru Hadriana.

Położenie i konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Wał Antonina jest krótszy niż Mur Hadriana a w czasie budowy w większej ilości użyto darni położonej na kamiennych fundamentach niż kamiennych bloków, mimo to było to wciąż wielkie osiągnięcie. Kamienne fundamenty i skrzydła prawdziwych fortów ukazują, że oryginalnym planem była budowa kamiennej ściany podobnej do Muru Hadriana, zostało to jednak szybko skorygowane. Jako budowla, Wał był typowym nasypem posiadającym 4 metry (13 stóp) wysokości, stworzony z warstw darni i miejscami ziemi, z wielkim rowem po północnej stronie i wojskowymi ścieżkami na południu. Początkowo rzymianie planowali budowę fortów co 10 km (6 mil), ale zostało to szybko zmienione na co 3,3 km (2 mile), co dawało razem 19 fortów wzdłuż Wału. Najlepiej zachowany i jednocześnie najmniejszy z fortów to Rough Castle Fort.

Porzucenie[edytuj | edytuj kod]

Wał został porzucony 8 lat po jego ukończeniu, kiedy rzymskie legiony wycofały się na Wał Hadriana w 162 roku. Po pewnym czasie tereny te (pielęgnowane jako ,,ziemia niczyja’’, która później znana była jako Północna Anglia) stały się miejscem osiedlenia Brytańskich plemion.

Lista Dziedzictwa Narodowego UNESCO[edytuj | edytuj kod]

Rząd Wielkiej Brytanii przy poparciu Szkockiego rządu starał się o wpisanie Wału Antonina na listę Narodowego Dziedzictwa UNESCO od 2003 roku. Został on wpisany na listę w czerwcu 2008 roku jednak nie figuruje on na mapie UNESCO jako dziedzictwo narodowe. Historyczna Szkocja Kilka miejsc wzdłuż wału znajduje się pod opieką Historycznej Szkocji są to:

  1. Bar Hill Fort
  2. Bearsden Bath House
  3. Castlecary
  4. Croy Hill
  5. Dullatur
  6. Rough Castle
  7. Seabegs Wood
  8. Watling Lodge
  9. Westerwood

Wszystkie te miejsca są dostępne dla turystów.

W literaturze[edytuj | edytuj kod]

Wał Północny jest przedstawiany w niektórych powieściach historycznych Rosemary Sutcliff jako w pełni funkcjonujący bastion potęgi Rzymu w The Mark of the House Lord, a także jako porzucona ruina we Frontier Wolf.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]