Nikołaj Iwanowicz Sałtykow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nikołaj Sałtykow
Nikolai Saltykov.jpg
Portret pędzla Martina Quadala z 1807 roku
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1736
Petersburg
Data i miejsce śmierci 11 czerwca 1816
Petersburg
przewodniczący Komitetu Ministrów Imperium Rosyjskiego
Okres urzędowania od 29 marca 1812
do 9 września 1812
Poprzednik Nikołaj Rumiancew
Następca Siergiej Wiazmitinow
Nikołaj Sałtykow
Николай Иванович Салтыков
generał feldmarszałek generał feldmarszałek
Przebieg służby
Lata służby 1748 - 1769
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Jednostki Lejb-Gwardyjski Siemionowski Pułk
Główne wojny i bitwy Wojna o sukcesję austriacką, Wojna siedmioletnia, Konfederacja barska, Wojna rosyjsko-turecka (1768-1774)
Późniejsza praca polityk, dyplomata
Odznaczenia
Order Świętego Andrzeja Powołańca (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Orła Białego

Nikołaj Iwanowicz Sałtykow hrabia 1790, książę 1814, (ros. Николай Иванович Салтыков), (ur. 11 listopada 1736, zm. 28 maja 1816 w Petersburgu) – przewodniczący Gabinetu Ministrów i przewodniczący Rady Państwa Imperium Rosyjskiego 1812-1816, generał-feldmarszałek rosyjski od 1796, prezydent Kolegium Wojennego1796-1802, p.o. prezydenta Kolegium Wojennego od 1788, wielki mistrz zakonu joannitów.

Od 1748 służył w Gwardii Cesarskiej. Uczestnik wojny siedmioletniej 1756 - 1763. Od 1758 ober-kwatermistrz działającej armii. W latach 1763-1768 dowódca oddziałów rosyjskich stacjonujących w Rzeczypospolitej. W l. 1769 - 1770 uczestnik wojny rosyjsko-tureckiej 1768-1774. Od 1773 wyznaczony na kuratora następcy tronu Pawła. i jednocześnie wiceprezydentem Kolegium Wojennego. Od 1783 wychowawca wielkich książąt Aleksandra i Konstantyna Pawłowiczów. Od 1788 pełniący obowiązki prezydenta , a w 1796 - 1802 prezydent Kolegium Wojennego. Głównodowodzący wojsk rosyjskich w Polsce w 1795. Od marca 1812 do maja 1816 przewodniczący Rady Państwa i przewodniczący Rady Ministrów.

Był odznaczony Orderem Orła Białego[1], Orderem Świętego Andrzeja Powołańca, Orderem Świętego Aleksandra Newskiego, Orderem Świętego Włodzimierza I klasy, Orderem Świętej Anny I klasy i pruskim Orderem Świętego Jana Jerozolimskiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 22 Moskwa 1975.

Przypisy

  1. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 206.