Opactwo Beuron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Arcyopactwo Beuron, luty 2008
Arcyopactwo Beuron
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy Badenia-Wirtembergia
Powiat Tuttlingen
Położenie na mapie Badenii-Wirtembergii
Mapa lokalizacyjna Badenii-Wirtembergii
Arcyopactwo Beuron
Arcyopactwo Beuron
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Arcyopactwo Beuron
Arcyopactwo Beuron
Ziemia 48°03′05″N 8°58′11″E/48,051389 8,969722Na mapach: 48°03′05″N 8°58′11″E/48,051389 8,969722
Portal Portal Niemcy

Arcyopactwo św. Marcina w Beuronbenedyktyński klasztor w Beuron w dolinie Dunaju w Niemczech, założony w 1863 w miejscu, gdzie tradycja życia klasztornego sięga IX w.

Apostolstwo[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec XIX w. jeden z członków opactwa, Anselm Schott, przygotował popularne tłumaczenie łacińskiej liturgii mszalnej w języku niemieckim. Mszalik ten znany był powszechnie pod nazwą "Schott" i jest jednym ze świadectw działalności apostolskiej opactwa, szczególnie w dziedzinie formacji liturgicznej[1].

W latach 19271933 wielokrotnie przyjeżdżała tu Edith Stein, korzystając z kierownictwa duchowego arcyopata Raphaela Walzera. On też pomógł jej rozeznać powołanie do Karmelu, do którego wstąpiła w 1933 w Kolonii. W 1935 opat Walzer został zmuszony przez reżim nazistowski do emigracji do Francji.

W 1945 roku w opactwie utworzono Vetus latina-Institut zajmujący się starołacińskimi przekładami Pisma Świętego[2].

Kongregacja Beuron[edytuj | edytuj kod]

Jedną z pierwszych fundacji było Opactwo Maredsous w Belgii w 1872r.. Opactwo Beuron stało się oficjalnie opactwem macierzystym Kongregacji Beuron w 1873 r., kiedy to przez Stolicę Apostolską został zatwierdzony statut. Następne fundacje, poza Niemcami, dokonywały się w okresie Kulturkampfu, kiedy wspólnota mnichów została wygnana z Beuron. Po ich powrocie możliwe były fundacje wewnątrz Niemiec: Opactwo Maria Laach (1893 r.); opactwo Gerleve (1904 r.); opactwo Neresheim (1920); opactwo Weingarten (1922 r.); opactwo Neuburg (1926 r.) i inne. Ostatnimi fundacjami były: opactwo Tholey, na nowo ustanowione w 1949 r. i klasztor Nütschau - fundacja opactwa Gerleve dokonana w 1951 r.

W XX w. Kongregacja kontynuowała swą działalność poza Niemcami: w Belgii, Austrii, Portugalii, Brazylii i Japonii. W 1906 r. założono opactwo Zaśnięcia (lub Wniebowzięcia) NMP w Jerozolimie - obecnie opactwo Świętej Marii na Syjonie. Fundacje poza Niemcami w późniejszym okresie oddzieliły się od Kongregacji Beuron, często z powodów politycznych.

Członkiem kongregacji był belgijski historyk i patrolog Germain Morin (1861 – 1946).

Od 2004 r. filią opactwa stała się Cella s. Benedict na wyspie Reichenau na Jeziorze Bodeńskim – reaktywacja klasztoru Reichenau, jednego z wczesnośredniowiecznych ośrodków życia mniszego, utworzonego w 724 r.

Kongregacja posiada też gałąź żeńską, w skład której wchodzi dziewięć opactw benedyktynek - w Niemczech i poza granicami.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Por. Joseph Ratzinger, Milestones. Memoires 1927-1977, Ignatius Press, San Francisco 1998, s. 19. ISBN 0-89870-702-1
  2. Por. Omówienie Vetus latina na stronie arcyopactwa Beuron.