Operacja Panzerfaust

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Operacja Panzerfaust – nazwa niemieckiej operacji wojskowej w czasie II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Gdy w październiku 1944 roku Adolf Hitler dowiedział się, że ówczesny regent Królestwa Węgier – admirał Miklós Horthy – planuje sekretne rokowania z Armią Czerwoną w sprawie ewentualnej kapitulacji Węgier, wysłał oddział specjalny pod dowództwem Ottona Skorzenego w celu powstrzymania Horthyego. Hitler obawiał się, że kapitulacja Węgier odetnie drogę powrotu milionom niemieckich żołnierzy walczących na Bałkanach.

Niemiecki czołg Tiger II w Budapeszcie, październik 1944

Początkowo próbowano skłonić Horthyego do uległości, porywając jego syna (operacja "Mickey Mouse"). Choć porwanie się udało, nie udało się zaszantażować admirała, który wystosował radiowo propozycję rozejmu z ZSRR. W tej sytuacji zdecydowano się na siłowe obalenie rządu Horthyego, przy użyciu komandosów, regularnych wojsk oraz przy pomocy faszyzującego stronnictwa Strzałokrzyżowców. Przed akcją ambasador Niemiec Edmund Veesenmayer aresztował regenta po dobroci, nie wiadomo jak przekonał admirała do oddania się w ręce nazistów.

Oprócz komanda Skorzenego, w operacji "Panzerfaust" użyto także 30 czołgów typu Königstiger z 22. Dywizji Pancernej i 8 czołgów typu Panther. Wspomogły one SS-manów i elitarne jednostki spadochroniarzy w szturmowaniu bunkrów w górach, w których ukrył się Horthy i kilku wiernych mu dygnitarzy. Obrońcy wytrzymali ok. trzydzieści minut, po czym się poddali. Podczas gdy Niemcy atakowali bunkry, rząd Horthyego podpisał bezwarunkową kapitulację Węgier.

Aby jednak utrzymać Węgry w stanie wojny z Sowietami, Niemcy utworzyli nowy rząd, który anulował poprzednie postanowienia (m.in. o kapitulacji). Szefem rządu został wierny Hitlerowi Ferenc Szálasi – przywódca Strzałokrzyżowców. Węgry walczyły po stronie państw Osi do kwietnia 1945 roku, kiedy to ostatni niemieccy żołnierze zostali wyparci z Węgier przez Armię Czerwoną, a część z wiernych rządowi Szálasiego wycofała się wraz z nim do Niemiec i walczyła aż do ich ostatecznej kapitulacji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kozima Noboru: Bitwy Hitlera w II wojnie światowej. Tom 6, rozdział 7.