Oralia Domínguez

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Oralia Domínguez (ur. 25 października 1925 w San Luis Potosí, Meksyk, zm. 25 listopada 2013, w Mediolanie) – meksykańska śpiewaczka operowa, mezzosopran, śpiewająca w latach 50. i 60. na wiodących scenach europejskich.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Oralia Domínguez urodziła się w San Luis Potosi w północnym Meksyku. Studiowała w Meksyku w Narodowym Konserwatorium Muzycznym. Zadebiutowała w operze w mieście Meksyk w 1950. Jej światowa kariera rozpoczęła się udziałem w przedstawieniu Aidy Giuseppe Verdiego u boku Marii Callas, Mario del Monaco i Giuseppe Taddei w Palacio de Bellas Artes w Meksyku w roku 1951. Nagranie przedstawienia zostało wydane na płytach. Dd tej pory jest często wznawiane jako jedno z najbardziej ekscytujących nagrań operowych [1].

Jej europejski debiut nastąpił w Wigmore Hall w Londynie w 1953 roku. W tym samy roku zadebiutowała w La Scali, u boku Renaty Tebaldi, śpiewając Księżnę de Bouillon w Adrianie Lecouvreur. W następnym roku pod dyrekcją Victoria de Sabaty zarejestrowała Requiem Verdiego.

W 1955 roku wystąpiła w prapremierze opery Michaela Tippetta, Midsummer Marriage w londyńskiej Covent Garden, w latach 1955-1964 regularnie występowała na festiwalu w Glyndebourne (m. in. jako Pani Quickly w Falstaffie Verdiego). Śpiewała na większości liczących się scen operowych w Europie: m.in. mediolańskiej La Scali, Teatro San Carlo w Neapolu, Teatro La Fenice w Wenecji.

Śpiewała niezwykle rozległy repertuar. Oprócz ról verdiowskich (Amneris, Ulryka, Azucena, Eboli, Pani Quickly), śpiewała utwory barokowe (Koronacja Poppei Monteverdiego, Orfeusz Bertoniego, Orfeusz i Eurydyka Glucka, Dydona i Eneasz Purcella, Sofonisbę Traetty, opery Händel), często repertuar współczesny (Psalmy Lili Boulanger, opery Pizzettiego, Porrino). Rzadko zapraszana przez oficjalne firmy fonograficzne, przetrwało jednak wiele jej żywych występów: transmisje radiowe i telewizyjne, nagrania pirackie.

Nagrania[edytuj | edytuj kod]

Wykonała rolę Erdy w nagraniu Pierścienia Nibelunga Wagnera pod dyrekcja Karajana, z orkiestrą Filharmoników Berlińskich [2]. Nagrała tytułową rolę w oratorium Vivaldiego Judyta triumfująca (pod Alberto Zedda) [3]. Inne jej nagrania, przede wszystkim żywe rejestracje, obejmują Aidę, Giocondę (partia Cieci), Plaszcz, Bal maskowy, Trubadura, Midsummer Marriage (Madame Sosostris), Requiem Verdiego, Requiem Mozarta, Małą Mszę Uroczystą Rosssiniego, Miłość czarodziejem De Falli, Pieśń o ziemi Mahlera, Rapsodię na Alt Brahmsa. Nagrała fragmenty Carmen (w języku niemieckim) oraz niedawno wznowiony na CD recital arii (Donizetti, Rossini, Cilea, Verdi), nagrany dla Deutsche Grammophon.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Callas śpiewa wysokie Es w finale II aktu. Nagranie opublikowało m.in. EMI Classics, Myto Label, Archipel i wiele innych wytwórni.
  2. Wagner, Siegfried, Zoltan Kelemen, Helga Dernesch, Gerhard Stolze, Jess Thomas, Oralia Dominguez' Orkiestra: Filharmonicy Berlińscy, dyr. Herbert von Karajan, Deutsche Grammophone, ASIN: B0000254V2
  3. Antonio Vivaldi; Juditha triumphans, Oralia Domínguez, Irene Companez, Biancamaria Casoni, Emilia Cundari, dyr. Alberto Zedda; Accademia filarmonica romana, Coro; Orchestra dell'Angelicum, RCA Victrola VICS 6016 LP [1968], SARX 1995