Christoph Willibald Gluck

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Christoph Willibald Gluck
Christoph Willibald Gluck painted by Joseph Duplessis.jpg
Gluck, detal portretu Josepha Duplessis z roku 1775
Imiona i nazwisko Christoph Willibald Ritter von Gluck
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1714
Erasbach
Królestwo Prus
Data i miejsce śmierci 15 listopada 1787
Wiedeń,
Cesarstwo Austriackie
Narodowość Niemiec
Dziedzina sztuki muzyka poważna
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Źródła Christoph Willibald Gluck w Wikiźródłach
Wikicytaty Christoph Willibald Gluck w Wikicytatach

Christoph Willibald Ritter von Gluck (ur. 2 lipca 1714 w Erasbach koło Berching, zm. 15 listopada 1787 w Wiedniu) – niemiecki kompozytor okresu klasycyzmu.

Był synem leśniczego. Ojciec nie życzył sobie, aby syn kształcił się w kierunku muzycznym, dlatego ten, mając 13 lat, uciekł z domu do Pragi, gdzie pracował jako wędrowny muzykant. Później przez dwa lata był na służbie u Lobkowitzów w Wiedniu. W 1736, dzięki pomocy księcia Francesco Saverio Melziego, wyjechał do Mediolanu, gdzie był uczniem Sammartiniego. Tam też zaczął komponować opery (w Mediolanie stworzył m.in. Artakserksesa i Ippolita). W latach 1748-1751 podróżował po Europie wraz z trupą operową, w Londynie poznał Haendla. Dzięki ożenkowi z córką bogatego kupca wiedeńskiego (1752) mógł osiąść na stałe w Wiedniu, gdzie udało mu się uzyskać stanowisko kapelmistrza Opery Dworskiej. Od 1772 roku, dzięki swej byłej uczennicy, królowej Marii Antoninie, komponował dla paryskiej Académie Royale de Musique, wprowadzając reformę w operze francuskiej. W Paryżu, po premierze Ifigenii w Aulidzie wybuchł słynny spór glukinistów z piccinistami (zwolennikami opery włoskiej Picciniego).

Gluck był jednym z reformatorów opery klasycznej. Przełomowym dziełem była opera Alceste, nawiązująca do opery francuskiej, zwłaszcza do zdobyczy dramatu muzycznego (tragédie lyrique). Gluck pozostawił ponad 100 dzieł scenicznych – poza operami tworzył także balety, pantomimy, pasticcia, kantaty dramatyczne i pieśni.

Najbardziej znane dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Artaserse (Artakserkses, 1741)
  • Ippolito (1745)
  • La clemenza di Tito (1752)
  • Le cadi dupé (Oszukany Kadi, 1761)
  • Orfeo ed Euridice (Orfeusz i Eurydyka, 1762)
  • La rencontre imprévue (Nieprzewidziane spotkanie, 1764)
  • Alceste (Alcesta, 1767)
  • Paride ed Elena,1770
  • Iphigénie en Aulide, 1774
  • Armide (Armida, 1777)
  • Iphigénie en Tauride (Ifigenia na Taurydzie, 1779)
  • Echo et Narcisse, 1779

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bruce Alan Brown: Gluck and the French Theatre in Vienna, Oxford: Clarendon Press 1991
  • Józef Kański: Przewodnik operowy, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1973, s. 28
  • Encyklopedia muzyki PWN
  • Piotr Kamiński: Tysiąc i jedna opera. T. I. Kraków: PWM, 2008, s. 469-470. ISBN 978-83-224-0901-5.
Wikimedia Commons