Christoph Willibald Gluck
| Christoph Willibald Gluck | |
 Gluck, detal portretu Josepha Duplessis z roku 1775 |
|
| Imiona i nazwisko | Christoph Willibald Ritter von Gluck |
| Data i miejsce urodzenia | 2 lipca 1714 Erasbach Królestwo Prus |
| Data i miejsce śmierci | 15 listopada 1787 Wiedeń, Cesarstwo Austriackie |
| Narodowość | Niemiec |
| Dziedzina sztuki | muzyka poważna |
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
 Teksty na Wikiźródłach |
|
 Cytaty w Wikicytatach |
|
Christoph Willibald Ritter von Gluck (ur. 2 lipca 1714 w Erasbach koło Berching, zm. 15 listopada 1787 w Wiedniu) – niemiecki kompozytor okresu klasycyzmu.
Był synem leśniczego. Ojciec nie życzył sobie aby syn kształcił się w kierunku muzycznym, dlatego też ten mając 13 lat uciekł z domu do Pragi, gdzie pracował jako wędrowny muzykant. Później przez dwa lata był na służbie u Lobkowitzów w Wiedniu. W 1736, dzięki pomocy księcia Francesco Saverio Melziego wyjechał do Mediolanu, gdzie był uczniem Sammartiniego. Tam też zaczął komponować opery (w Mediolanie stworzył m.in. Artakserksesa i Ippolita). W latach 1748 - 1751 podróżował po Europie wraz z trupą operową, w Londynie poznał Haendla. Dzięki ożenkowi z córką bogatego kupca wiedeńskiego (1752) mógł osiąść na stałe w Wiedniu, gdzie udało mu się uzyskać stanowisko kapelmistrza Opery Dworskiej. Od 1772 roku, dzięki swej byłej uczennicy, królowej Marii Antoninie, komponował dla paryskiej Académie Royale de Musique, wprowadzając reformę w operze francuskiej. W Paryżu, po premierze Ifigenii w Aulidzie wybuchł słynny spór glukinistów z piccinistami (zwolennikami opery włoskiej Picciniego).
Gluck był jednym z reformatorów opery klasycznej. Przełomowym dziełem była opera Alceste, nawiązująca do opery francuskiej, zwłaszcza do zdobyczy dramatu muzycznego (tragédie lyrique). Gluck pozostawił ponad 100 dzieł scenicznych - poza operami tworzył także balety, pantomimy, pasticcia, kantaty dramatyczne i pieśni.
Najbardziej znane dzieła [edytuj]
- Artaserse (Artakserkses, 1741)
- Ippolito (1745)
- La clemenza di Tito (1752)
- Le cadi dupé (Oszukany Kadi, 1761)
- Orfeo ed Euridice (Orfeusz i Eurydyka, 1762)
- La rencontre imprévue (Nieprzewidziane spotkanie, 1764)
- Alceste (Alcesta, 1767)
- Paride ed Elena,1770
- Iphigénie en Aulide, 1774
- Armide (Armida, 1777)
- Iphigénie en Tauride (Ifigenia na Taurydzie, 1779)
- Echo et Narcisse, 1779
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Bruce Alan Brown: Gluck and the French Theatre in Vienna. Oxford: Clarendon Press 1991
- Józef Kański: Przewodnik operowy Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1973, s. 28
- Encyklopedia muzyki PWN
- Piotr Kamiński: Tysiąc i jedna opera. T. I. Kraków: PWM, 2008, s. 469-470. ISBN 978-83-224-0901-5.
