Orientacja seksualna niezgodna z ego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Orientacja seksualna niezgodna z ego (ego-dystoniczna)
ICD-10 F66.1

Orientacja seksualna niezgodna z ego (ego-dystoniczna)zaburzenie, w którym seksualne preferencje czy identyfikacja płciowa nie budzą zastrzeżeń, ale dana osoba chce zmienić orientację seksualną z powodu współistniejących zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania[1].

Historia klasyfikacji[edytuj | edytuj kod]

DSM[edytuj | edytuj kod]

Homoseksualizm został sklasyfikowany jako socjopatyczne zaburzenie osobowości w pierwszym wydaniu DSM, które ukazało się w 1952 roku. W klasyfikacji DSM-II, opublikowanej w 1968 roku, określono go jako dewiację seksualną. W grudniu 1973 roku Zarząd Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego zagłosował za usunięciem homoseksualizmu z klasyfikacji zaburzeń psychicznych. Decyzja Zarządu została poparta przez 58% członków Towarzystwa. W jego zastępstwie w DSM-II pojawiło się zaburzenie orientacji seksualnej. Nowa diagnoza traktowała homoseksualizm jako zaburzenie tylko wtedy, gdy osoba czuła się z nim źle i chciała zmienić swoją orientację. Również osoba heteroseksualna niezadowolona ze swojej orientacji seksualnej mogła, choć było to mało prawdopodobne, zażądać terapii, która by ją zmieniła[2]. Kilka lat po usunięciu homoseksualizmu z klasyfikacji zaburzeń psychicznych wśród członków Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego przeprowadzono badanie ankietowe, które pokazało, że 69% psychiatrów uważa homoseksualizm za patologiczną adaptację, a 73% z nich uznaje homoseksualistów za mniej szczęśliwych od heteroseksualistów. Wyniki opublikowało "Medical Aspects of Human Sexuality"[3]. W 1980 roku opublikowane zostało trzecie wydanie klasyfikacji – DSM-III, w którym zamiast zaburzenia orientacji seksualnej pojawił się homoseksualizm ego-dystoniczny. W 1987 ukazała się kolejna wersja klasyfikacji – DSM-III-R, w której ta diagnoza została zarzucona[2].

ICD[edytuj | edytuj kod]

W 1978 roku Światowa Organizacja Zdrowia opublikowała klasyfikację ICD-9, w której homoseksualizm został umieszczony w V rozdziale. W 1992 roku ukazała się ICD-10, w której homoseksualizm już się nie pojawił[4]. Zastąpiła go orientacja seksualna niezgodna z ego (ego-dystoniczna)[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Stanisław Pużyński, Jacek Wciórka (redaktorzy): Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w ICD-10: Opisy kliniczne i wskazówki diagnostyczne. Kraków–Warszawa: Uniwersyteckie Wydawnictwo Medyczne "Vesalius", Instytut Psychiatrii i Neurologii, 2000, s. 185. ISBN 83-85688-25-0.
  2. 2,0 2,1 Drescher J. Queer Diagnoses: Parallels and Contrasts in the History of Homosexuality, Gender Variance, and the Diagnostic and Statistical Manual. „Archives of Sexual Behavior”. 39 (2), s. 427–60, 2010. doi:10.1007/s10508-009-9531-5. PMID 19838785. [dostęp 2012-03-25]. 
  3. Sexes: Sick Again?. Time, 1978–02–20. [dostęp 2012–03–25].
  4. Mendelson G. Homosexuality and psychiatric nosology. „Australian and New Zealand Journal of Psychiatry”. 37 (6), s. 678–83, 2003. doi:10.1111/j.1440-1614.2003.01273.x. PMID 14636381.