Otto Kretschmer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otto Kretschmer

Otto Kretschmer (ur. 1 maja 1912 w Heidau, obecnie Golanka Dolna koło Legnicy, zm. 5 sierpnia 1998 w Straubingu) – niemiecki oficer marynarki, jeden z najskuteczniejszych dowódców niemieckich okrętów podwodnych (U-Bootów) w okresie II wojny światowej, z przydomkiem Król tonażu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dowodził 3 okrętami podwodnymi, należącymi najpierw do 1., później do 7 Flotylli. Od 31 lipca do 15 sierpnia 1937 roku służył jako pierwszy oficer na U-35, później był jego dowódcą. Od 1 października tego roku był dowódcą U-23, na którym odbył w latach 1939 – 1 kwietnia 1940 roku 8 patroli. W sumie przebywał na morzu 94 dni. Następnie dowodził okrętem U-99; do 17 marca 1941 roku odbył na nim także 8 patroli przebywając 119 dni na morzu. Dowodzone przez niego okręty zatopiły 47 alianckich statków handlowych o łącznym tonażu 274 333 BRT, zaś 18 lutego 1940 roku brytyjski niszczyciel HMS "Daring" eskortujący konwój HN-12. 17 marca 1941 roku w czasie bitwy o konwój HX-112 U-99 został zatopiony, a Otto Kretschmer został wzięty do niewoli. W tej samej walce zginął jego przyjaciel Joachim Schepke, dowódca U-100.

W niewoli Otto Kretschmer przebywał najpierw w obozie jenieckim w Szkocji, a następnie w Kanadzie. Podczas pobytu w niewoli pełni funkcję starszego obozu. Był założycielem tajnej grupy wywiadowczej o kryptonimie "Lorient", która dostarczała admirałowi Karlowi Dönitzowi m.in. wiadomości, kto zatopił U-99, plany obozów jenieckich, informacje wojskowe. Od jesieni 1942 roku wraz z 3 innymi dowódcami U-Bootów planował ucieczkę z obozu. W tym celu do wybrzeży kanadyjskich został skierowany okręt podwodny U-536. Jednakże krótko przed terminem ucieczki została ona wykryta, zaś Otto Kretschmer aresztowany (patrz: operacja "Kiebitz"). Po 6 latach pobytu w obozie jenieckim został zwolniony jako jeden z ostatnich oficerów Kriegsmarine.

Po wojnie służył w Bundesmarine; w latach 1965-1969 pełnił funkcję dowódcy sił NATO COMNAVBALTAP.

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

  • 9 października 1930 – Seekadett (kadet morski)
  • 1 stycznia 1932 – Fähnrich zur See (chorąży)
  • 1 kwietnia 1934 – Oberfähnrich zur See (starszy chorąży)
  • 1 października 1934 – Leutnant zur See (podporucznik marynarki)
  • 1 lipca 1936 – Oberleutnant zur See (porucznik marynarki)
  • 1 lipca 1939 – Kapitänleutnant (kapitan marynarki)
  • 1 marca 1941 – Korvettenkapitän (komandor podporucznik)
  • 1 września 1944 – Fregattenkapitän (komandor porucznik)
  • wrzesień 1970 – Flotillenadmiral (zob. kontradmirał)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • wrzesień 1939 – Odznaka Wojny Podwodnej (U-bootskriegsabzeichen)
  • 17 października 1939 – Krzyż Żelazny II klasy (Eisernes Kreuz II klasse)
  • 17 grudnia 1939 – Krzyż Żelazny I klasy (Eisernes Kreuz I klasse)
  • Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu i mieczami (Eichenlaub mit Schwertern zum Ritterkreuz des Eisernen Kreuz)
    • Krzyż Rycerski – 4 sierpnia 1940
    • Liście Dębu do Krzyża Rycerskiego – 4 listopada 1940
    • Miecze do Krzyża Rycerskiego – 26 grudnia 1941
Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Terence Robertson: Wilk na Atlantyku. Biografia Otto Kretschmera. Gdańsk: Wydawnictwo "Finna", 2003. ISBN 83-919748-6-3.
  • Gordon Williamson, Malcolm McGregor: German commanders of World War II.: Waffen-SS, Luftwaffe & Navy (2). Oksford: Osprey Publishing, 2006, s. 29-30. ISBN 184176597X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]