Pascendi Dominici Gregis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Papież Pius X

Pascendi Dominici Gregisencyklika papieża Piusa X wydana 8 września 1907 o podtytule Encyklika Ojca Świętego Piusa X o zasadach modernistów.

Encyklika Pascendi Dominici Gregis potępia modernizm katolicki, który nazywa syntezą wszystkich herezji. Papież zwraca uwagę na błędy z niego płynące takie jak: agnostycyzm, immanentyzm życiowy, religię jako owoc przyrody, ewolucję dogmatów, doświadczenie religijne, negację Tradycji, symbolizm teologiczny, permanentyzm, ewolucjonizm religii oraz manię reformatorską we wszystkich dziedzinach życia kościelnego.

Na wstępie Pius X zaznacza, że obecnie zwolenników tych błędów nie należy szukać wśród otwartych wrogów Kościoła, ale w samym Kościele.

"(...) zwolenników błędów należy dziś szukać nie już wśród otwartych wrogów Kościoła, ale w samym Kościele: ukrywają się oni - że tak powiemy - w samym wnętrzu Kościoła; stąd też mogą być bardziej szkodliwi, bo są mniej dostrzegalni. Będziemy więc mówić, Czcigodni Bracia, nie o niekatolikach, lecz o wielu z liczby katolików świeckich, oraz - co jest boleśniejsze - o wielu z grona samych kapłanów (...)"

Budowa encykliki[edytuj | edytuj kod]

Encyklika Pascendi Dominici Gregis składa się z następujących rozdziałów:

  • wstęp,
  • rozdział I Modernista-Filozof,
  • rozdział II Modernista-Wierzący,
  • rozdział III Modernista-Teolog,
  • rozdział IV Modernista-Historyk,
  • rozdział V Modernista-Krytyk,
  • rozdział VI Modernista-Apologeta,
  • rozdział VII Modernista-Reformator,
  • rozdział VIII Przyczyny modernizmu,
  • rozdział IX Środki zaradcze,
  • zakończenie.

Środki zaradcze[edytuj | edytuj kod]

Na zakończenie encykliki papież podaje środki zaradcze przeciw opisanym błędom. Należą do nich [1]:

  • wykładanie filozofii św. Tomasza z Akwinu we wszystkich seminariach duchownych;
  • niepowierzanie nauczania modernistom i zwolnienie tych, którzy już nauczają;
  • nieprzyznawanie nikomu doktoratu z teologii i prawa kanonicznego zanim nie wykaże się studiami filozoficznymi;
  • czuwanie biskupów nad pismami modernistów, aby ich nie drukowano i nie czytano;
  • pozbawienie tytułu wydawców katolickich tych księgarzy, którzy mają na półkach pisma modernistów;
  • przeszkadzanie w wydawaniu pism modernistycznych;
  • ustanowienie cenzorów pośród ludzi poważanych i uczonych z łona duchowieństwa świeckiego i zakonnego;
  • zakaz wydawania gazet i czasopism przez kapłanów bez pozwolenia biskupa;
  • biskupi powinni ograniczyć urządzanie kongresów przez kapłanów, a jeżeli już pozwolą, to tylko pod warunkiem, że w rozprawach pominie się sprawy, które należą do Stolicy Apostolskiej i biskupów;
  • utworzenie rady z duchowieństwa, tak świeckiego, jak i zakonnego, w każdej diecezji, zwoływanej co dwa miesiące w celu omówienia stosownych środków przeciw zgubnym prądom;
  • po upływie roku od wydania encykliki, a następnie co trzy lata, biskupi i przełożeni generalni zakonów przesyłali do Rzymu sprawozdanie o spełnieniu poleceń, zawartych w encyklice, co do nauk wykładanych w seminariach duchownych, a także w innych zakładach.

W tej części Pius X często powołuje się na nauczanie Leona XIII, a szczególnie na jego konstytucję Officiorum.

Po wydaniu[edytuj | edytuj kod]

Encyklika była w swoim czasie bardzo głośna[2]. W 1910 Pius X odwołał się do niej w przysiędze antymodernistycznej ("Ja ... (...) poddaję się też z należytym uszanowaniem i całym sercem wyrokom potępienia, orzeczeniom i wszystkim przepisom zawartym w encyklice Pascendi i dekrecie Lamentabili, zwłaszcza co się tyczy tzw. historii dogmatów."[3]). Przysięgę tą musiał składać każdy ksiądz i biskup przed uzyskaniem święceń oraz nauczyciele religii i profesorowie seminariów duchownych (obowiązek ten zniósł w 1967 Paweł VI).

Tradycjonaliści katoliccy oskarżają posoborowych hierarchów Kościoła katolickiego, że głoszą oni poglądy modernistyczne potępione w Pascendi Dominici Gregis.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. za komentarzem do encykliki kard. Jana Puzyny
  2. Wielka ilustrowana encyklopedia Gutenberga (1929-1934, Kraków)
  3. Niezależny Portal Informacyjny Patriota.pl

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]