Paul Troger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paul Troger
Autoportrait Paul Troger 1728.jpg
Autoportret (1728–30)
Data i miejsce urodzenia 30 października 1698[1], Welsberg
Data i miejsce śmierci 20 lipca 1762, Wiedeń
Narodowość austriacka
Dziedzina sztuki malarstwo
Styl barok
Paul Troger, Chrystus na Górze Oliwnej (ok. 1750)

Paul Troger (ur. przed 30 października 1698[a] w Zell w Welsbergu w Tyrolu Południowym, zm. 20 lipca 1762 w Wiedniu) – austriacki malarz, freskant i grafik późnego baroku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 30 października 1698 roku jako piąty syn w rodzinie krawca i zakrystiana Andreasa Trogera i jego żony Marii Pracher[2][3]. Wcześnie zdradził talent plastyczny i został zauważony przez mecenasów sztuki[3]. Według jednych źródeł Troger miał służyć rodzinie von Firmian w Mezzocoronie, która miała opłacać mu naukę[3]. Troger kształcił się najpierw u Matthiasa Durchnera w Niederdorfie koło Welsbergu, a następnie u Giuseppe'go Albertiego (1664–1716) w Cavalese[4]. Według innych źródeł, głównym mecenasem Trogera był biskup Gurk Jakoba Maximiliana von Thun und Hohenstein (1681–1741)[4]. Dzięki pomocy finansowej brata a później Jakoba Maximiliana von Thun und Hohenstein[5][6], w latach 1717–23 studiował we Włoszech w Wenecji u Giovanniego Battisty Piazzetty (1682–1754)[4], a w latach 1723–1725 przebywał w Neapolu, Bolonii i Rzymie[4]. Do Austrii powrócił w 1726 a od 1728 roku aż do śmierci mieszkał w Wiedniu[3].

Po śmierci Jacoba van Schuppena został w latach 1754–57 rektorem Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu, gdzie pracował jako wykładowca[3]. Wykształcił wielu malarzy, m.in. jego uczniem był Martin Knoller (1725–1804)[3].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Troger tworzył głównie w Austrii i na Słowacji. Malował obrazy ołtarzowe oraz iluzjonistyczne malowidła sklepienne w klasztorach i kościołach. Wiele prac Trogera znajduje się w budowlach wzniesionych w Dolnej Austrii przez Josepha Munggenasta[7].

Freski[edytuj | edytuj kod]

Troger stworzył freski m.in. w kościele w St. Pölten (1729–30), opactwie Benedyktynów w Melku (1731), opactwie Benedyktynów w Altenburgu(1732–1733), opactwie Cystersów w Zwettl (1733), opactwie Benedyktynów w Seitenstetten (1735) i bazylice Maria Dreieichen (1752)[7].

Obrazy olejne – wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • W 1894 roku imieniem Trogera nazwano ulicę w czternastej dzielnicy Wiednia – Penzing – Trogerstrasse[8]
  • W 1998 roku przy Paul-Troger-Strasse w Welsbergu stanęło brązowe popiersie malarza autorstwa Hans Planggera, które od 1962 roku stało przed lokalną szkołą podstawową[9][2]

Uwagi

  1. 30 października 1698 to data chrztu, patrz Gandlau (1997).

Przypisy

  1. Harriet Brinkmöller-Gandlau: Troger, Paul. W: Verlag Traugott Bautz: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL). T. 12. Herzberg: 1997, s. 563–567. ISBN 3-88309-068-9. [dostęp 2015–05-11].
  2. 2,0 2,1 Klaus Steinmair. Nemo propheta in patria? Welsberg und Paul Troger. „Der Schlern – Zeitschrift für Südtiroler Landeskunde”. Heft 7/8, 2012. 86 (niem.). 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Hermann Arthur Lier: Troger, Paul. W: Allgemeine Deutsche Biographie. T. 38. 1894, s. 633-634. [dostęp 2015–05-11]. (niem.)
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Erich Egg: Paul Troger. Ferdinandeum, s. 13–14. [dostęp 2015–05-11]. (niem.)
  5. Maja Schrenzel: Paul Troger: Maler der Apokalypse. Wien: Össterreichischer Bundesverlag, 1985, s. 25. ISBN 3-215-05247-4. [dostęp 2015–05-11].
  6. Maja Schrenzel: Paul Troger: Maler der Apokalypse. Wien: Össterreichischer Bundesverlag, 1985, s. 29. ISBN 3-215-05247-4. [dostęp 2015–05-11].
  7. 7,0 7,1 Erich Egg: Paul Troger. Ferdinandeum, s. 19. [dostęp 2015–05-11]. (niem.)
  8. Felix Czeike: Historisches Lexikon Wien. Wien: Kremayr & Scheriau / Orac, 2004. [dostęp 2015–05-11].
  9. Initiativen für Welsberg: Der Barockmaler aus Welsberg: Paul Troger (niem.). W: Paultroger.it [on-line]. [dostęp 2015-05-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Dulewicz, Encyklopedia sztuki niemieckiej, Warszawa: WAiF ; Wydaw. Nauk. PWN, 2002. ISBN 83-01-13637-5.