Perłówka jednokwiatowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Perłówka jednokwiatowa
Perłówka jednokwiatowa w lesie bukowym
Perłówka jednokwiatowa w lesie bukowym
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj perłówka
Gatunek perłówka jednokwiatowa
Nazwa systematyczna
Melica uniflora Retz
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Perłówka jednokwiatowa (Melica uniflora) – gatunek byliny należący do rodziny wiechlinowatych. Występuje w Azji i Europie na obszarach o klimacie oceanicznym. W Polsce gatunek rzadki.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Wieloletnia, roślina zielna, tworząca zwarte murawy w lasach bukowych lub grądach o bujnym runie.
Łodyga
Cienkie, wiotkie źdźbło o wysokości do 60 cm. Pod ziemią cienkie i długie kłącze, z którego wyrastają rozłogi.
Liście
Jasnozielone o długiej równowąskiej blaszce. Pochwa liściowa zrośnięta rurkowo obejmującą źdźbło przechodzi potem w blaszkę liściową. W miejscu przejścia znajduje się niewielki błoniasty języczek zakończony ząbkiem.
Kwiaty
Drobne kłoski zebrane w szczytową, wiechę.
Owoc
Ziarniak.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Rośnie w lasach liściastych, najczęściej bukowych, rzadziej na obrzeżach zarośli, w zbiorowiskach okrajkowych. Jest geofitem i hemikryptofitem. kwiaty ma wiatropylne. Preferuje podłoża o żyznej próchnicznej glebie. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla związku lasów bukowych (All. Fagion) oraz dla żyznej buczyny niżowej (Galio odorati-Fagetum)[2]. Jest podstawową rośliną żywicielską dla motyla Elachista compsa.

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Tworzy mieszańce z perłówką zwisłą (Melica nutans) i kolorową (Melica picta).

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-12-23].
  2. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. František Činčura, Viera Feráková, Jozef Májovský, Ladislav Šomšák, Ján Záborský: Pospolite rośliny środkowej Europy. Jindřich Krejča, Magdaléna Záborská (ilustracje). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1990. ISBN 83-09-01473-2.
  2. Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.