Zobacz hasło
piędź w Wikisłowniku
Piędź – dawna miara długości, określana jako odległość między końcami kciuka i palca środkowego (lub małego) rozwartej dłoni. [1]. [2].
W dawnej Polsce jej wartość, zróżnicowana lokalnie, wynosiła w zależności od regionu:
- 1 piędź = 1/3 łokcia ≈ 19,8 cm lub
- 1 piędź = 3/4 stopy ≈ 22,3 cm[potrzebne źródło]
Przypisy
- ↑ Encyklopedia PWN 1993r. s.637
- ↑ Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. IV, s. 179, Warszawa 1900–1927.