Piotr od św. Józefa de Betancur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Piotr de Betancur OFS
Pedro de San José Betancur
Sanhermanopedro.JPG
Posąg na Teneryfie.
Data urodzenia 21 marca 1626
Vilaflor (Teneryfa)
Data śmierci 25 kwietnia 1667
Antigua Guatemala (Gwatemala)
Kościół/
wyznanie
katolicki
Data beatyfikacji 22 czerwca 1980
przez Jana Pawła II
Data kanonizacji 30 lipca 2002
Gwatemala
przez Jana Pawła II
Wspomnienie 24 kwietnia
Patron Wysp Kanaryjskich i Gwatemali
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Piotr od św. Józefa de Betancur OFS, również Piotr de Betancur, hiszp. Pedro de San José Betancur (ur. 21 marca 1626 w Vilaflor na Teneryfie, zm. 25 kwietnia 1667) − tercjarz franciszkański[1], misjonarz, zwany „człowiekiem, który był miłością” z racji na swe poświęcenie się pracy z sierotami, żebrakami i chorymi, pierwszy święty Wysp Kanaryjskich i Gwatemali[2], święty Kościoła katolickiego.

Urodził się jako piąte, najmłodsze dziecko w ubogiej, religijnej rodzinie. Pod wpływem opowieści o ciężkim losie wykorzystywanych przez konkwistadorów mieszkańcach Nowego Świata postanowił zostać misjonarzem. Udał się do Gwatemali i tam w 1655 roku wstąpił do Zakonu Świętego Franciszka, gdzie przyjął imię Piotr od św. Józefa. Pracował wśród więźniów, żebraków, chorych, sierot i pielgrzymów. Wybudował szpital Matki Bożej Betlejemskiej. Jest autorem reguły zakonnej dla zgromadzenia które założył: betlejemitów i betlejemek (łac. Ordo Fratrum Bethlemitarum, OFB).

Zmarł w opinii świętości w wieku 41 lat. Wspominany jest w Kościele katolickim w dzienną rocznicę śmierci.

22 czerwca 1980 beatyfikacji Piotra od św. Józefa de Betancur dokonał Jan Paweł II, a kanonizował go tenże papież 30 lipca 2002 roku.

Papież Jan Paweł II w czasie mszy kanonizacyjnej w homilii mówił o nim:

„(...) Br. Piotr był mężem głębokiej modlitwy (...) niestrudzenie i nieustannie poszukiwał woli Bożej. Dlatego jest on świetlanym przykładem dla współczesnych chrześcijan, którym przypomina, że aby stać się świętym, konieczne jest «chrześcijaństwo wyróżniające się przede wszystkim sztuką modlitwy» (Novo millennio ineute ). ”

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Lázaro Iriarte OFMCap, Józef Salezy Kafel OFMCap, Andrzej Józef Zębik OFMCap, Krystyna Kuklińska OSC: Historia franciszkanizmu. Kraków: Bracia Mniejsi Kapucyni, 1998, s. 569. ISBN 83-910410-0-X.
  2. Pielgrzymka do Kanady, Gwatemali i Meksyku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]