Posługa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Posługa (łac. ministerium; dawniej święcenia niższe, w tradycji wschodniej chirotesja) – w chrześcijaństwie jest to urząd powierzany przez biskupa (rzadziej tez przez prezbitera) wiernemu, który ma pełnić określone zadania w Kościele (w liturgii i poza nią). W świadomości katolickiej posługi odróżnia się od święceń sakramentalnych (które udzielane są przez nałożenie rąk), podobnie, jak w Kościołach prawosławnych odróżnia się chirotesję od chirotonii[1]. Ceremonia (obrzęd) wprowadzenia w posługę nazywa się obecnie ustanowieniem (łac. institutione)[2].

Kościół katolicki[edytuj | edytuj kod]

Posługi udzielane w Kościele łacińskim to:

Posługi te powierza się na stałe. Ponadto muszą je przyjąć kandydaci do diakonatu (zarówno stałego, jak i przejściowego - na drodze do kapłaństwa).

Kościoły prawosławne[edytuj | edytuj kod]

Posługi udzielane w Kościołach prawosławnych to:

  • subdiakon (ippodiakon)
  • lektor (cztiec)
  • paramonar (ponomar lub prysłużnik) - Ich obowiązkami są: podawanie kadzielnicy, świecy, ksiąg prezbiterowi, wynoszenie świec, bicie w dzwony, podawanie prosfor i wina po Eucharystii i inne czynności w czasie nabożeństwa[3].

Wspólnoty przywiązanie do liturgii tradycyjnej[edytuj | edytuj kod]

W niektórych wspólnotach katolickich praktykuje się także udzielanie posług:

Wszystkie w/w posługi (ostiariusz, lektor, egzorcysta, akolita, subdiakon) obowiązywały w całym Kościele do roku 1973. Zostały zreformowane w motu proprio Ministeria Quaedam przez papieża Pawła VI. Ostiariat, lektorat, egzorcystat i akolitat nazywano przed tą reformą święceniami niższymi, a subdiakonat zaliczano do świeceń wyższych. To zaliczenie subdiakonatu do święceń wyższych było wyłącznie rozwiązaniem prawnym, wynikającym z przyjęcia przez subdiakonów celibatu i obowiązku modlitwy brewiarzowej. Natomiast teologicznie subdiakonat, tak jak pozostałe jak w/w urzędy, nie wchodził w zakres świętej hierarchii (do której należeli diakoni, prezbiterzy i biskupi)[4].

"Posługa" a "funkcja liturgiczna"[edytuj | edytuj kod]

Oprócz posług, biskupi i inni kapłani powierzają też wiernym funkcje liturgiczne. Najbardziej znane z nich to[5]:

"Ustanowienia" w Kościele starożytnym[edytuj | edytuj kod]

W chrześcijaństwie starożytnym swego rodzaju posługami (ustanowieniami - institutiones) były takie stany w Kościele, jak[6]:

Przypisy

  1. zob. Bogusław Nadolski, Posługi liturgiczne: Leksykon liturgii, Poznań 2006, ss. 1203-1205.
  2. por. Obrzęd ustanowienia w posłudze lektora, Watykan 1973; por. Obrzęd ustanowienia w posłudze akolity, Watykan 1973.
  3. http://www.old.cerkiew.pl/prawoslawie/text.php?id=248
  4. por. Codex Iuris Canonici, can. 949, Watykan 1917.
  5. por. Konferencja Episkopatu Polski, Dyrektorium duszpasterstwa służby liturgicznej, Kraków 2009.
  6. por. Bogusław Nadolski, Sakrament święceń (Sacramentum ordinis), s. 1410: Leksykon liturgii, Poznań 2006, ss. 1404-1429.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Bogusław Nadolski, Posługi liturgiczne: Leksykon liturgii, Poznań 2006, ss. 1203-1205.
  2. Bogusław Nadolski, Sakrament święceń (Sacramentum ordinis): Leksykon liturgii, Poznań 2006, ss. 1404-1429.