Egzorcyzm
Egzorcyzm (gr. ἐξορκισμός, exorkismós - zaprzysiężenie, zaklęcie) – obrzęd poświęcenia mający na celu uwolnienie człowieka, zwierzęcia, miejsca lub przedmiotu od „wpływu złego ducha”.
W Kościele katolickim egzorcyzmem nazywany jest obrzęd liturgiczny mający na celu usunięcie bezpośredniego wpływu Szatana na osobę, ewentualnie (rzadziej) zwierzę, miejsce lub przedmiot w formie opętania, dręczenia lub zniewolenia. Egzorcyzmy w Kościele katolickim należą do sakramentaliów[1].
Spis treści |
Naukowy wymiar egzorcyzmu [edytuj]
 |
Ten artykuł lub sekcja opisuje teorie, metody lub czynności niezgodne z obecną wiedzą medyczną. |
Opętanie przez demona nie jest medycznie uzasadnione, nie występuje w klasyfikacjach takich jak DSM-IV, tudzież ICD-10. Osoby deklarujące wiarę w to zjawisko przypisują czasem opętaniu symptomy związane z chorobami psychicznymi (choć należy zauważyć, że sami katoliccy egzorcyści uprzedzają, że można pomylić ze sobą opętanie i chorobę psychiczną, a także często współpracują z psychiatrami[potrzebne źródło]), takimi jak: histeria, mania, psychoza, zespół Tourette’a, epilepsja, schizofrenia, zaburzenie dysocjacyjne tożsamości[2][3][4]. W przypadku zaburzenia dysocjacyjnego tożsamości, u 29% badanych, alternatywna osobowość identyfikuje siebie jako demona[5]. Istnieje również forma monomanii zwana demonomanią lub demonopatią, w której pacjent wierzy, iż jest opętany przez jednego lub więcej demonów.
Wrażenie, że egzorcyzm oddziałuje na ludzi doświadczających symptomów opętania jest przypisywane efektowi placebo oraz sile sugestii[6]. Niektórzy hipotetycznie opętani to osobowości narcystyczne lub o niskiej samoocenie demonstrujące opętanie w celu zwrócenia na siebie uwagi[2].
Antropolodzy oraz psychiatrzy wskazali podobieństwa pomiędzy tradycyjnym diagnozowaniem opętania a współczesnymi kryteriami diagnostycznymi dla zaburzeń dysocjacyjnych. Przez wieki, egzorcyzmowanie było leczeniem „z wyboru” takich zaburzeń[potrzebne źródło]. Chrześcijańskie i judaistyczne praktyki egzorcyzmowania zostały razem opisane wraz z pokrewnymi technikami zaczerpniętymi z innych kultur[7]. Wspólne cechy wskazane w tradycyjnych egzorcyzmach zawierają:
- użycie specjalnych technik diagnostycznych
- użycie zaklęć, świętych ksiąg i muzyki
- użycie rytualnych przedmiotów
- użycie siły fizycznej
- słowną konfrontację
- opiekę nad egzorcyzmowanym, po odprawieniu rytuału
- nienarażanie egzorcysty[3]
Kontrowersje wzbudził przypadek opętania Anneliese Michel[8], ze względu na to, że egzorcyzmy nie zakończyły się powodzeniem, a opętana osoba zmarła. Winy dopatrywano się w działaniach księdza egzorcysty, który miał zniechęcić Anneliese Michel do zażywania leków psychotropowych. Z perspektywy czasu podważa się wyniki śledztwa podkreślając, że to właśnie przedawkowanie leków doprowadziło do skrajnego wyczerpania organizmu dziewczyny[potrzebne źródło].
Zobacz też [edytuj]
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Egzorcyzmy, opętania, dręczenia a nauczanie Kościoła
- Demonologia ducha
- Opętanie - okiem psychologa klinicznego
Przypisy
- ↑ Fr. Gabriele Amorth: An Exorcist Tells His Story. San Francisco, Stany Zjednoczone: Ignatius Press, 1999, s. 43. (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 HowStuffWorks "Exorcism Controversy"
- ↑ 3,0 3,1 Dissociation : Vol. 3, No. 2, p. 094-101 : Historical and folk techniques of exorcism: applications to the treatment of dissociative disorders
- ↑ Dissociative Trance Disorder: Clinical and Rorschach Findings in Ten Persons Reporting Demon Possession and Treated by Exorcism
- ↑ http://www.rcpsych.ac.uk/pdf/erlendsson_01_jun_03.pdf
- ↑ Voice of Reason: Exorcisms, Fictional and Fatal | LiveScience
- ↑ Zob. A. Migda, Egzorcyzm pentekostalny, Warszawa 2010.
- ↑ Nagrania z egzorcyzmów Anneliese Michel
|
|||||||||||||||||||||||||||
