Poziomka twardawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Poziomka twardawa
Fragaria viridis.jpeg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj poziomka
Gatunek poziomka twardawa
Nazwa systematyczna
Fragaria viridis Weston
Bot. univ. 2:327. 1771
Synonimy

Fragaria collina Ehrh.,
Fragaria vesca var. sativa L.,
Potentilla viridis (Weston) Prantl[2]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Hügel-Erdbeere - Früchte.jpg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o poziomce

Poziomka twardawa (Fragaria viridis) – gatunek rośliny z rodziny różowatych. Rośnie dziko w Azji i Europie[2]. W Polsce jest znacznie rzadsza od poziomki pospolitej.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Wysokość 5-15 cm. Wytwarza krótkie i monopodialne rozłogi, czasami ich brak.
Liście
Są trójdzielne i grubo piłkowane. Ząbki na brzegach liści są lekko zagięte do góry, przy czym szczytowy ząbek jest dużo mniejszy od pozostałych. Listki są silniej, jedwabiście owłosione niż u poziomki pospolitej.
Kwiaty
Na łodygach wyrasta zwykle od 3 do 10 białych kwiatków na szypułkach tylko niewiele dłuższych od liści. Kwiaty promieniste o działkach kielicha przylegających do "owocu" i odrywających się razem z nim.
Owoc
Owoce pozorne bardzo podobne do owoców poziomki pospolitej, lecz czerwonozielonawe i bardziej suche.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Siedlisko: zarośla, suche murawy, obrzeża lasów, słoneczne, wapienne wzgórza. Kwitnie w maju i czerwcu, kwiaty są zapylane przez owady. Nasiona rozsiewane przez zwierzęta lub ludzi (endochoria). W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla związku zespołów (All.) Geranion sanguinei[3].

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Tworzy mieszańce z poziomką pospolitą (F. x hagenbachiana Lang et Koch) oraz p. wysoką[4].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Sztuka kulinarna: Owoce o średnicy 1-2 cm są jadalne, mniej smaczne od p. pospolitej. Osiągają najlepszy smak dopiero w pełni dojrzałości. Zawierają wartościowe kwasy organiczne, węglowodany oraz bardzo dużo witaminy C, a także witaminy A, B1, B2, B6, E, H, PP i sole mineralne: wapnia, fosforu, kobaltu, zwłaszcza zaś żelaza[5] . Ze środowiska naturalnego są obecnie rzadko zbierane, ze względu na rzadkość występowania oraz znacznie mniejszą wydajność, niż mają poziomki pochodzące z uprawy.
  • Roślina lecznicza:

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-29].
  2. 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-28].
  3. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  4. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  5. 5,0 5,1 Anna Mazerant: Mała księga ziół. Warszawa: Inst. Wyd. Zw. Zawodowych, 1990. ISBN 83-202-0810-6.