Przypowieść o synu marnotrawnym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gerard van Honthorst, Syn marnotrawny (1623)
Guercino, Powrót syna marnotrawnego(1654-55)
Rembrandt, Powrót syna marnotrawnego (1668)
Pompeo Batoni, Powrót syna marnotrawnego (1773)

Przypowieść o synu marnotrawnym (lub Przypowieść o miłosiernym ojcu) – przypowieść nowotestamentowa, przedstawiona w Ewangelii według św. Łukasza (15,11-32).

Przypowieść ta, opowiedziana przez Chrystusa, pokazuje, czym jest miłosierdzie. Młodszy syn utracił łaskę, złamał przymierze miłości, utracił godność, a jednak doznał od ojca aktu miłosierdzia, ponieważ uznał swoją grzeszność i przyznał się do popełnionego błędu.

Przypowieść taka jak ta ma znaczenie dosłowne i znaczenie uniwersalne. Każda parabola ma nas czegoś nauczyć. Każdy może ją inaczej zinterpretować.

Treść (znaczenie dosłowne przypowieści)[edytuj | edytuj kod]

Ojciec miał dwóch synów. Młodszy poprosił ojca o przynależną mu część majątku i opuścił dom. Wszystko jednak roztrwonił, żyjąc rozrzutnie i zaczął cierpieć niedostatek. W krainie, w której przebywał, nastał głód. Zapragnął wówczas pożywić się czymkolwiek, choćby tym, co jadły świnie czyli strąkami. A więc został świniopasem (dla Żydów było to najbardziej hańbiące zajęcie, gdyż świnie uważali za nieczyste). Ale nawet tego nikt mu nie chciał dać. Wtedy pomyślał sobie: Iluż to najemników mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu z głodu ginę!. Postanowił wówczas wrócić do ojca, przyznać, że zgrzeszył przeciw niemu i Bogu, i prosić, żeby uczynił go choćby jednym z najemników. Kiedy tylko ojciec ujrzał wracającego do domu syna, wzruszył się, rzucił mu się na szyję i ucałował. Syn przyznał się do winy, a ojciec kazał swym sługom przynieść najlepszą szatę którą mieli, pierścień na ręce i sandały na nogi, i wyprawić ucztę, by wszyscy mogli radować się z powodu jego powrotu. W ten czas starszy syn przebywał polu. Gdy wracał usłyszał muzykę dobiegającą z jego domu. Zapytał się więc sługi, dlaczego jest tak głośno. On odpowiedział mu, że jego brat przybył i ojciec kazał zabić utuczone cielę i wyprawić ucztę. Wten drugi syn, gdy to usłyszał oburzył się, ponieważ cały czas trwał przy ojcu i pomagał mu gdy on potrzebował pomocy. Czuł się więc niedoceniony i niepotrzebny, jednakże ojciec pouczył starszego syna, by cieszył się z powrotu brata, który był umarły, a znów ożył, zaginął, a odnalazł się.

Przypowieść o synu marnotrawnym w malarstwie[edytuj | edytuj kod]

  • Hieronim BoschSyn marnotrawny, ok. 1510, Museum Boymans-van Beuningen – Rotterdam
  • Jan Sanders van HemessenSyn marnotrawny, 1536, Musées Royaux des Beaux-Arts – Bruksela
  • Jan Sanders van HemessenSyn marnotrawny, ok. 1540, Gemaeldegalerie – Berlin
  • Peter Paul RubensPowrót syna marnotrawnego, 1618, Koninklijk Museum voor Schone Kunsten – Antwerpia
  • GuercinoPowrót syna marnotrawnego, 1619, Kunsthistirisches Museum – Wiedeń
  • GuercinoPowrót syna marnotrawnego, 1654-55, Timker Museum of Art – San Diego
  • Gerrit van HonthorstSyn marnotrawny, 1623, Alte Pinakothek – Monachium
  • Gerrit van HonthorstSyn marnotrawny, 1623, Staatsgalerie – Schleissheim
  • Rembrandt van RijnAutoportret z Saskią w scenie z synem marnotrawnym w tawernie, ok. 1635, Gemaeldegalerie – Drezno
  • Rembrandt van RijnPowrót syna marnotrawnego, 1668, Ermitaż – St. Petersburg
  • Govert FlinckPowrót syna marnotrawnego, ok. 1640, North Carolina Museum of Art. – Raleigh
  • Salvator RosaSyn marnotrawny, 1640, Ermitaż – St. Petersburg
  • Gabriel MetsuSyn marnotrawny, 1640, Ermitaż – St. Petersburg
  • David Teniers IISyn marnotrawny, ok. 1640, Institute of Art – Minneapolis
  • Bartolomé Esteban MurilloPrzypowieść o synu marnotrawnym, ok. 1660,

(6 obrazów), Narodowa Galeria Irlandii – Dublin

Przypowieść o synu marnotrawnym w muzyce[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]