Rafał Augustyn (kompozytor)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Rafał Augustyn (ur. 28 sierpnia 1951 we Wrocławiu) – polski kompozytor, krytyk muzyczny, a także filolog polski.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studia kompozytorskie odbył w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu u R. Bukowskiego (1971-1974) i w Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w Katowicach u H.M. Góreckiego (dyplom 1978). W latach 1969-1974 studiował polonistykę na uniwersytecie we Wrocławiu (doktorat 1982 — Zagadnienia pokrewieństw strukturalnych w twórczości artystycznej okresu modernizmu). Od 1973 pracownik Instytutu Filologii Polskiej tegoż uniwersytetu. W latach 1979-1980 wykładowca języka polskiego w State University of New York w Stony Brook. Współpracownik „Ruchu Muzycznego” i miesięcznika „Odra” oraz Polskiego Radia (między innymi cykl Nowa muzyka, nowa wrażliwość) i Telewizji Polskiej TVP (cykl Klasyk, nasz bliski). W latach 1984-1994 wraz z M. Pijarowskim kierował festiwalem Musica Polonica Nova we Wrocławiu. 1981-1998 członek Komisji Programowej festiwalu Warszawska Jesień. Współzałożyciel Wydawnictwa Muzycznego „Brevis”. Sporadycznie występuje jako pianista.

Uzyskał wiele nagród kompozytorskich, m.in. nagrodę Związku Kompozytorów Polskich za wybitne osiągnięcia kompozytorskie w 2005. Był członkiem Komisji Programowej Festiwalu Warszawska Jesień (1980-1998).

Wybrane kompozycje[edytuj | edytuj kod]

  • Ballada na smyczki, 1977
  • Atlantyda I na orkiestrę, 1979
  • Atlantyda II na orkiestrę i chór, 1983
  • Auftakt na orkiestrę, 1989
  • A linea na wiolonczelę i orkiestrę smyczkową, 1995
  • Toccata festiva na orkiestrę młodzieżową, 1997
  • 2 kwartety smyczkowe — I 1972, II z fl. ad lib., 1981, Kr. 1986
  • Klangfarbenmelodie na kwartet perkusji, 1979
  • Romans na puzon, kb., kotły i 2 fortepiany, 1980
  • Miroirs dla 5 wykonawców, 1997
  • na instrumenty solowe: En blanc et noir na klawesyn, 1979, Kr. 1987, 2. wersja na klawesyn i orkiestrę kameralną, 1987
  • Long Island Rail Road na skrzypce i przedmioty towarzyszące, 1984
  • Utwór cykliczny nr 1 na skrzypce, 1986, Poznań 1990
  • Utwór cykliczny nr 2 na amplifikowany kontrabas solo, 1990, Poznań 1994
  • Varesiana na flet, 1987, Poznań 1996
  • na fortepian: Monosonata 1976, Kr. 1979, Utwory podróżne 1971-82, Wariacje na temat Paganiniego 1989, Poznań 1993
  • Trzy nokturny rzymskie na chór mieszany, 1990, Poznań 1993
  • Szczebrzeszyn na chór dziecięcy, 1992, Poznań 1992
  • In partibus na chór m. i fortepian, 1995
  • Carmina de tempore na sopr., fortepian i altówkę, 1981, Poznań 1998
  • A Life’s Parallels na gł. wysoki i orkiestrę, 1983
  • 5 kaligramów Apollinaire'a na sopr. i fortepian, 1991, Poznań 1998
  • Au pair, solo na skrzypce i fortepian (2001)
  • Itinerarium, concertino na orkiestrę i fortepian (2001).
  • sceniczna: balet Figle szatana według Adama Münchheimera i Stanisława Moniuszki, 1985
  • Król siedmiodniowy, pantomima w dwóch aktach (1988)
  • pantomima Cantus puerorum, libr. H. Tomaszewski według Księgi Daniela, 1993
  • muzyka teatralna
  • elektroniczna: SPHAE.RA 1992; Per Sawa 1998.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • O melodyce utworów T. Bairda, RM 1975 nr 8
  • Pojęcie secesji w zastosowaniu do muzyki, w: Muzyka polska a modernizm, praca zbior., Kr. 1981
  • Tendencje klasycystyczne w najnowszej muzyce polskiej, RM 1984 nr 13
  • Artykulacja słowa u Mahlera oraz H.M. Górecki jako pedagog, «Zeszyty Naukowe Akad. Muz. we Wrocławiu» nr 35 oraz 49, Wrocław 1983, 1990.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]