Robert Maćkowiak
| Robert Maćkowiak | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Dyscypliny | lekkoatletyka | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Robert Maćkowiak (ur. 13 maja 1970 w Rawiczu) – polski lekkoatleta (sprinter). Wielokrotny medalista mistrzostw świata i Europy.
Spis treści |
[edytuj] Osiągnięcia
Najlepsze wyniki osiągał w biegach na 200 m i na 400 m, jako zawodnik Śląska Wrocław. Międzynarodową karierę rozpoczął w 1989, zdobywając złoty medal mistrzostw Europy juniorów w sztafecie... 4 x 100 m. W późniejszym czasie stał się niekwestionowanym liderem grupy lisowczyków - 400-metrowców prowadzonych przez trenera kadry Józefa Lisowskiego.
W przeciwieństwie do kolegów ze sztafety 4 x 400 m, wiele wartościowych sukcesów osiągnął w startach indywidualnych. Był wicemistrzem Europy (1998) i finalistą olimpijskim (2000) w biegu na 400 m oraz 2-krotnie brązowym medalistą halowych ME: w 1998 (400 m) i 2002 (200 m).
Sztafeta po wodzą Maćkowiaka zdobyła złoty medal (po dyskwalifikacji sztafety USA za doping)[1] mistrzostw świata w Sewilli, ratując rzutem na taśmę honor całej naszej reprezentacji (2:58,91). Wcześniej srebrny krążek zapewnili sobie nasi czterystumetrowcy w mistrzostwach Europy w Budapeszcie - 2:58,88. W mistrzostwach świata w Atenach (1997), również po dyskwalifikacji Amerykanów, polskiej sztafecie z Maćkowiakiem przypadł medal brązowy (3:00,26).
Do największych sukcesów Maćkowiaka można też zaliczyć złoty medal w sztafecie 4 x 400 m na halowych mistrzostwach świata w 2001 i na halowych mistrzostwach Europy w 2002. W HMŚ 1999 polska sztafeta z Maćkowiakiem była druga, ale ustanowiła aktualny do dziś rekord Europy (3:03,01).
W igrzyskach olimpijskich zadebiutował w 1996, zajmując wraz ze sztafetą 6. miejsce. W 2000 wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Sydney zdobywając 5. miejsce w biegu na 400 m i dopiero 7. pozycję w biegu sztafetowym. Polacy wtedy byli pewniakami do medalu, lecz na skutek potknięcia Maćkowiaka (organizatorzy pozostawili blok startowy na torze po którym biegli Polacy) stracili szanse na podium.
Sukcesów pomniejszej rangi zanotował Maćkowiak jeszcze wiele: był 5-krotnie na podium superligi Pucharu Europy, również 5-krotnie zwyciężał w I lidze PE. 3-krotnie był medalistą Światowych Igrzysk Wojskowych w sztafecie 4 x 400 m (1995 - 2. miejsce, 1999 i 2003 - 1. miejsce), zwyciężył też z kolegami w Igrzyskach Frankofońskich (2001). Magazyn Track and Field News sklasyfikował go w 2000 na 9. miejscu na świecie wśród specjalistów od jednego okrążenia.
6-krotnie zdobywał tytuł indywidualnego mistrza kraju, był też 7-krotnie mistrzem Polski w hali.
Jest aktualnym współrekordzistą Polski w sztafecie 4 x 400 m – 2:58,00 (1998). Ten wynik ustanowił wraz z Rysiukiewiczem, Haczkiem i Czubakiem podczas Igrzysk Dobrej Woli w Nowym Jorku, gdzie polska sztafeta przegrała tylko z fenomenalnie przygotowanymi Amerykanami pod wodzą Michaela Johnsona (RŚ - 2:54,20 - wynik wymazano jednak z tabel z powodu dopingu).
Oficjalnie karierę zakończył w 2006.
[edytuj] Rekordy życiowe
[edytuj] na stadionie
- bieg na 100 m - 10,45 - 26 maja 1990, Wrocław
- bieg na 200 m - 20,61 (6.wynik w historii polskiej lekkoatletyki) - 1 sierpnia 1996, Atlanta (USA)
- bieg na 300 m - 33,21 - 2005
- bieg na 400 m - 44,84 (2.wynik w historii polskiej lekkoatletyki) - 5 sierpnia 2001, Edmonton (Kanada)
[edytuj] w hali
- bieg na 60 m - 6,87 - 16 lutego 1992, Spała
- bieg na 200 m - 20,68 (2.wynik w historii polskiej lekkoatletyki) - 1 marca 2002, Wiedeń (Austria)
- bieg na 400 m - 45,94 (rekord Polski) - 9 marca 1997, Paryż (Francja)
Przypisy
- ↑ Gazeta Wyborcza: Męska sztafeta 4x400 m mistrzem świata po dziewięciu latach (pol.). [dostęp 25 listopada 2008].
