Robert Maćkowiak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Robert Maćkowiak
Robert Mackowiak.jpg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy

Robert Maćkowiak (ur. 13 maja 1970 w Rawiczu) – polski lekkoatleta (sprinter). Wielokrotny medalista mistrzostw świata i Europy.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Najlepsze wyniki osiągał w biegach na 200 m i na 400 m, jako zawodnik Śląska Wrocław. Międzynarodową karierę rozpoczął w 1989, zdobywając złoty medal mistrzostw Europy juniorów w sztafecie... 4 x 100 m. W późniejszym czasie stał się niekwestionowanym liderem grupy lisowczyków - 400-metrowców prowadzonych przez trenera kadry Józefa Lisowskiego.

W przeciwieństwie do kolegów ze sztafety 4 x 400 m, wiele wartościowych sukcesów osiągnął w startach indywidualnych. Był wicemistrzem Europy (1998) i finalistą olimpijskim (2000) w biegu na 400 m oraz 2-krotnie brązowym medalistą halowych ME: w 1998 (400 m) i 2002 (200 m).

Sztafeta po wodzą Maćkowiaka zdobyła złoty medal (po dyskwalifikacji sztafety USA za doping)[1] mistrzostw świata w Sewilli, ratując rzutem na taśmę honor całej naszej reprezentacji (2:58,91). Wcześniej srebrny krążek zapewnili sobie nasi czterystumetrowcy w mistrzostwach Europy w Budapeszcie - 2:58,88. W mistrzostwach świata w Atenach (1997), również po dyskwalifikacji Amerykanów, polskiej sztafecie z Maćkowiakiem przypadł medal brązowy (3:00,26).

Do największych sukcesów Maćkowiaka można też zaliczyć złoty medal w sztafecie 4 x 400 m na halowych mistrzostwach świata w 2001 i na halowych mistrzostwach Europy w 2002. W HMŚ 1999 polska sztafeta z Maćkowiakiem była druga, ale ustanowiła aktualny do dziś rekord Europy (3:03,01).

W igrzyskach olimpijskich zadebiutował w 1996, zajmując wraz ze sztafetą 6. miejsce. W 2000 wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Sydney zdobywając 5. miejsce w biegu na 400 m i dopiero 6. pozycję w biegu sztafetowym. Polacy wtedy byli pewniakami do medalu, lecz na skutek potknięcia Maćkowiaka stracili szanse na podium.

Sukcesów pomniejszej rangi zanotował Maćkowiak jeszcze wiele: był 5-krotnie na podium superligi Pucharu Europy, również 5-krotnie zwyciężał w I lidze PE. 3-krotnie był medalistą Światowych Igrzysk Wojskowych w sztafecie 4 x 400 m (1995 - 2. miejsce, 1999 i 2003 - 1. miejsce), zwyciężył też z kolegami w Igrzyskach Frankofońskich (2001). Magazyn Track and Field News sklasyfikował go w 2000 na 9. miejscu na świecie wśród specjalistów od jednego okrążenia.

6-krotnie zdobywał tytuł indywidualnego mistrza kraju, był też 7-krotnie mistrzem Polski w hali.

Jest aktualnym współrekordzistą Polski w sztafecie 4 x 400 m – 2:58,00 (1998). Ten wynik ustanowił wraz z Rysiukiewiczem, Haczkiem i Czubakiem podczas Igrzysk Dobrej Woli w Nowym Jorku, gdzie polska sztafeta przegrała tylko z fenomenalnie przygotowanymi Amerykanami pod wodzą Michaela Johnsona (RŚ - 2:54,20 - wynik wymazano jednak z tabel z powodu dopingu).

Oficjalnie karierę zakończył w 2006. Obecnie jest trenerem motorycznym na Polish Soccer Skills w Wałczu.

Rekordy życiowe[edytuj | edytuj kod]

na stadionie[edytuj | edytuj kod]

w hali[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Gazeta Wyborcza: Męska sztafeta 4x400 m mistrzem świata po dziewięciu latach (pol.). [dostęp 25 listopada 2008].
  2. 2,0 2,1 Zbigniew Jonik: All-Time Lists / Tabele najlepszych w historii (pol.). zbjonik.republika.pl. [dostęp 18 lipca 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]