Robur (samochód)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy samochodu. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Robur
Robur LO 2002
Robur LO 2002
Producent VEB-Robur-Werke Zittau
Zaprezentowany 1961
Okres produkcji 1962–1991
Miejsce produkcji  NRD, Żytawa
Poprzednik Robur Garant 30
Dane techniczne
Segment ciężarowe, dostawcze, autobusy
Dane dodatkowe
Pokrewne IFA W50
Konkurencja IFA W50
Star 200
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Robur – samochód, produkowany przez VEB ROBUR-Werke Zittau w NRD w latach 1962-1991 jako ciężarówka i autobus. Wytwarzano go także z napędem na cztery koła AWD i 4x2. Ostatnie egzemplarze zjechały z taśmy produkcyjnej w roku 1991.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1888 w Zittau Karl Gustav Hiller założył wytwórnię mającą produkować maszyny tekstylne. W 1890 roku kupił prawa licencyjne od angielskiej firmy Rover na montaż rowerów[1]. W 1903 rozpoczął się montaż motocykli Phänomen z silnikami firmy Fafnir. W 1908 r. uruchomiona została seryjna produkcja trójkołowych samochodów Phänomobil, które produkowane były do 1927 roku. W 1916 r. firma zostaje przekształcona w spółkę akcyjną Phänomen Werke Gustav Hiller[1]. W 1927 powstała lekka ciężarówka 4RL o ładowności 0,75 t. W 1931 pojawił się Phänomen Granit 25 o ładowności 1,5 t, a w 1936 na rynek wszedł Granit 30 o ładowności 2,5 t. W końcowej fazie II wojny światowej alianci zniszczyli fabrykę w Zittau. Po wojnie Phänomen Werke została znacjonalizowana. Po okresie odbudowy produkcja ruszyła 1 maja 1946 roku. Początkowo wytwarzane były drobne przedmioty gospodarstwa domowego oraz odbywał się remont pojazdów Armii Czerwonej stacjonującej w tej strefie okupacyjnej. W 1949 powstała Niemiecka Republika Demokratyczna i w zakładzie odżyła koncepcja powrotu do produkcji samochodów. W styczniu 1950 pierwsze Granity 27 opuściły hale produkcyjne w Zittau. Ich ładowność została z 1,5 t podwyższona do 2 ton.[1] W 1952 opracowany został model Granita 32 z silnikiem Diesla chłodzonym powietrzem. Ale do seryjnej produkcji jednak nie wszedł. Z początkiem 1957 r. firma otrzymała nową nazwę VEB Robur Werke Zittau (słowo Robur pochodzi z języka łacińskiego i oznacza dosłownie „pień dębu”, a przenośnie „moc, siłę, wytrzymałość”). Granit został kompletnie przekonstruowany. Otrzymał nową kabinę i nowe podwozie. Zmieniono też nazwę na Garant. Jako skrzyniowy, sanitarka, mikrobus i wiele innych nadwozi produkowany był do 1961 roku. W 1961 r. na wiosennych targach lipskich zaprezentowany został zupełnie nowy model – Robur LO 2500. Pojazd z nowoczesną jak na owe czasy kabiną i silnikiem 51,5 kW chłodzonym powietrzem mógł pomieścić 2,5 t ładunku[1]. Wersja 4x4 o ładowności 1,8 t otrzymała kryptonim LO 1800A. W 1968 firma dokonała modernizacji. Robur drugiej generacji oznaczony został symbolami LO 2501 i LO 1801A. Optyczna różnica to zmieniona atrapa wlotu powietrza. Wersja terenowa przeznaczona była dla armii NRD i straży granicznej. W 1974 roku do produkcji wszedł LO 3000, o ładowności do 3 t. Model terenowy 4x4 otrzymał oznaczenie LO 2002A. Robur 2002 produkowany był w latach 1973-1990 dla armii NRD w wersjach: skrzyniowy, zdejmowany kontener sanitarny i wóz sztabowy[1]. Jesienią 1982 w ofercie handlowej Robura pojawił się silnik Diesla, także chłodzony powietrzem. Modele LD 3001 i LD 3002 charakteryzowały się zmniejszonymi wymiarami kół i powiększonym rozstawem osi. Robur mimo swojej popularności w krajach RWPG, nie był poza nie eksportowany. Nowe modele Robura 0611 i D 609 trafiły w nieodpowiedni czas. W 1990 doszło do zjednoczenia obu państw niemieckich. Na nowym rynku niemieckim Robur był już przestarzałą konstrukcją. W 1991 produkcja została definitywnie wstrzymana. Na rynek eksportowy pojawiła się także wersja z klimatyzowaną kabiną pod nazwą Safari[1].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Dobiesław Wieliński: Dwie fazy rozwoju (pol.).