Rogoząb australijski
| Rogoząb australijski | |
| Neoceratodus forsteri[1] | |
| (Krefft, 1870) | |
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Nadgromada | ryby kostnoszkieletowe |
| Gromada | mięśniopłetwe |
| Podgromada | dwudyszne |
| Rząd | rogozębokształtne |
| Rodzina | rogozębowate |
| Rodzaj | Neoceratodus |
| Gatunek | rogoząb australijski |
| Synonimy | |
|
|
Rogoząb australijski, barramunda, baramunda (Neoceratodus forsteri) – najbardziej pierwotny gatunek ryby dwudysznej, jedyny współcześnie żyjący przedstawiciel rodziny rogozębowatych (Ceratodontidae). Gatunek o niewielkim, lokalnym znaczeniu gospodarczym.
Spis treści |
Występowanie [edytuj]
W zapisie kopalnym były szeroko rozsiedlone. Obecny zasięg występowania tego gatunku obejmuje rzeki Burnet i Mary – stan Queensland w Australii. Rogoząb zasiedla wody stojące i wolno płynące.
Budowa [edytuj]
Ciało nieznacznie ścieśnione, dobrze rozwinięte płetwy piersiowe i brzuszne, przypominające nieco łapy, łuski duże i cienkie. Płuco pojedyncze, prymitywne, powstało z przekształconego pęcherza pławnego. Duże okazy dochodzą do 2 m długości i osiągają ciężar kilkudziesięciu kilogramów.
Tryb życia [edytuj]
W okresie suszy, gdy rzeki i zbiorniki wysychają, rogoząb oddycha powietrzem atmosferycznym, płuco częściowo przejmuje funkcje skrzeli, umożliwiając zwierzęciu przetrwanie w błotnistych zatokach i większych kałużach. Nie zapada w stan estywacji. Dorosłe okazy żywią się mięczakami i rybami, młode osobniki jedzą glony.
Rozmnażanie [edytuj]
Gatunek jajorodny. Tarło odbywa we wrześniu–październiku. Duża i kleista ikra podobna jest do skrzeku płazów.
Przypisy
- ↑ Neoceratodus forsteri w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
Bibliografia [edytuj]
- Neoceratodus forsteri. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 9 lutego 2009]
- Mały słownik zoologiczny: ryby. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.
- Włodzimierz Załachowski: Ryby. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997. ISBN 83-01-12286-2.