Rovinj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rovinj
Rovigno
Widok na centrum miasta
Widok na centrum miasta
Flaga
Flaga Rovinj
Państwo  Chorwacja
Żupania Istarska županija
Prawa miejskie 1531
Burmistrz Giovanni Sponza
Powierzchnia 88 km²
Populacja (2009)
• liczba ludności
• gęstość

13 501[1]
180 os./km²
Położenie na mapie Chorwacji
Mapa lokalizacyjna Chorwacji
Rovinj
Rovinj
Ziemia 45°04′N 13°38′E/45,066667 13,633333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Rovinj (wł. Rovigno) – miasto w Chorwacji na półwyspie Istria leżące nad Morzem Adriatyckim, liczące 13 501 mieszkańców[1], z których jedna trzecia to Włosi.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia Rovinja sięga VII wieku p.n.e., był wówczas osadą plemienia Iliria[2]. W 129 p.n.e. znalazł się pod panowaniem Imperim Rzymskiego. Rzymianie miasto nazywali Arupiunum albo Mons Rubineus, później Ruginium i w końcu Ruvinium. Zbudowano je na wyspie blisko wybrzeża[3]. W 856 roku był atakowany przez Słowian pod wodzą księcia Domagoja. Dopiero w 1763 miasto połączono z lądem zasypując cieśninę. Po rozpadzie cesarstwa około V wieku w stał się częścią Bizancjum. Od VI do VIII wieku należał do Egzarchatu Rawenny. W 788 stał się częścią Imperium Frankońskiego, którzy ufortyfikowali miasto. Nie zabezpieczyło to jednak przed ciągłymi oblężeniami i zniszczeniami czynionymi przez Saracenów i piratów w IX i X wieku. Przez kolejne wieki miejscowość należała do władców feudalnych. Od 1209 była rządzona przez patriarchę Akwilei. W latach 1283-1797 weszła w skład Republiki Wenecji. Miasto również w tym czasie otrzymało prawa miejskie (1531). Miasto za czasów Wenecjan zostało dobrze ufortyfikowane posiadając mury miejskie z trzema bramami. Istniejące do dzisiaj mury miejskie, barokowa brama miejska zwana "Łuk Balbi" (1680) i późno-renesansowa wieża zegarowa, pochodzą właśnie z okresu panowania Wenecji. [4].

Po upadku Wenecjan i po czasach napoleońskich, Rovinj stał się częścią Cesarstwa Austriackiego do czasu I wojny światowej. Pod panowaniem Habsburgów (1813-1920) miasto szybko się rozwijało. Stało się największym miastem na zachodnim wybrzeżu Istrii. Wówczas powstał zakład przetwórstwa rybnego, fabryka tytoniu, teatr oraz lecznica Marii Teresy. Od 1920 do 1945 należała do Włoch, by po II wojnie światowej stać się częścią Socjalistycznej Republiki Chorwacji w ramach Socjalistycznej Federacji Republik Jugosławii. Podczas tego okresu większość włoskich mieszkańców opuściło miasto. Dzisiaj leży w granicach Republiki Chorwacji (1991)[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Przybrzeżne kamieniczki w Rovinju
  • Brama Portica
  • Brama św. Benedykta
  • Brama Świętego Krzyża
  • Klasztor Franciszkanów
  • Kaplica Świętej Trójcy
  • Katedra św. Eufemii (XVIII w.) - szczątki świętej przechowywane są w rzymskim sarkofagu w prawej apsydzie. Dzwonnica katedry ma 61 metrów wysokości i jest wzorowana na dzwonnicy św. Marka w Wenecji. Wieńczy ją miedziana figura św. Eufemii.
  • Kościół św. Krzyża
  • Kościół św. Tomasza
  • Łuk Balbi w stylu barokowym z 1680 r.
  • Ratusz

Polonica[edytuj | edytuj kod]

Na wyspie św. Katarzyny koło Rovinja znajduje się pałacyk hrabiego Ignacego Korwin-Milewskiego zbudowany na przełomie XIX/XX wieku według projektu krakowskiego architekta Teodora Talowskiego[5]. Korwin-Milewski posiadał w swojej rezydencji wspaniałą kolekcję polskiego malarstwa w tym dzieła takich malarzy jak Gierymskiego, Chełmońskiego, Pankiewicza, Wyczółkowskiego, Stanisławskiego, de Laveaux, Malczewskiego, Matejki[6].

Współpraca[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 world-gazetter.com (dostęp: 25 maja 2009)
  2. M.Leniuk,Zielony Przewodnik - Chorwacja,Kraków 2007, s.56
  3. 3,0 3,1 History of Rovinj
  4. Rovinj Culture | Rovinj History
  5. S. Łoza, Architekci i budowniczowie w Polsce, Warszawa 1954
  6. Andrzej Ryszkiewicz, Ignacy Korwin Milewski, Art and Business 9/97