Ruhnu (wyspa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ruhnu
Kościół we wsi Ruhnu
Kościół we wsi Ruhnu
Kontynent Europa
Państwo  Estonia
Akwen Morze Bałtyckie
Powierzchnia 11,9 km²
Populacja (2011)
 • liczba ludności
 • gęstość

55
6 os./km²
Położenie na mapie Estonii
Mapa lokalizacyjna Estonii
Ruhnu
Ruhnu
Ziemia 57°48′11,38″N 23°14′42,04″E/57,803160 23,245010Na mapach: 57°48′11,38″N 23°14′42,04″E/57,803160 23,245010
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ruhnu (szw. Runö) - niewielka wyspa na morzu Bałtyckim w Zatoce Ryskiej należąca do Estonii. Od łotewskiego wybrzeża dzieli ją zaledwie 37 kilometrów. Administracyjnie znajduje się w Prowincji Saare. Zajmuje powierzchnię 11,9 km² i w roku 2011 liczyła 55 mieszkańców[1]. Na wyspie znajduje się jedna wieś - Ruhnu i wiejska gmina Ruhnu. Z powodu dużego zasolenia wód podziemnych (podsiąkanie wód morskich) wodę pitną pobiera się z odwiertu o głębokości 787 m.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze ślady człowieka na wyspie datowane są na 5000 rok p.n.e. Od XIII wieku stopniowo zasiedlana przez Szwedów. Pierwsza pisemna wzmianka pochodzi z 1341 - jest to list biskupa Kurlandii znoszący na wyspie pańszczyznę. Od 1721 Ruhnu znalazła się w granicach Imperium Rosyjskiego. W 1842 liczba mieszkańców zbliżyła się do 400. W okresie I wojny światowej Ruhnu należała do Niemiec. Po wojnie prawa do wyspy rościły Szwecja i Łotwa, jednakże mieszkańcy wyspy opowiedzieli się za przynależnością do nowo powstałej Estonii. W roku 1934 z 282 mieszkańców wyspy 98% stanowili Szwedzi, a jedynie 2% Estończycy. Podczas II wojny światowej Ruhnu, podobnie jak cała Estonia znalazła się pod okupacją sowiecką (1940-1941), niemiecką (1941-1944), a od 1944 ponownie sowiecką. Do sierpnia 1944 roku cała ludność wyspy została ewakuowana do Szwecji. Po wojnie Ruhnu była stopniowo zasiedlana przez etnicznych Estończyków, aczkolwiek ZSRR utrzymywało na wyspie garnizon wojskowy. Po odzyskaniu niepodległości przez Estonię w 1991 Ruhnu stała się jej najmniejszą gminą.

Atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Do głównych atrakcji wyspy należą drewniany kościół z 1644 roku oraz unikatowa, metalowa latarnia morska z 1877. Izolacja wyspy była przyczyną wykształcenia się odrębnej kultury, zwyczajów oraz gwary mieszkańców wyspy.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Na wyspę można się dostać regularnymi połączeniami lotniczymi i promowymi z Parnawy lub z Kuressaare.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Ruhnu (Ruhnu). CityPopulation.de. [dostęp 19 kwietnia 2014].