Pańszczyzna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pańszczyzna – przymusowa i darmowa praca w formie renty feudalnej wykonywana przez chłopów na rzecz właściciela ziemskiego w wymiarze ustalonym jednostronnie przez niego bądź według norm zwyczajowych lub prawnych[1]. Wykształciła się w Europie w okresie feudalnym, po czym powoli zaczęła zamierać w wyniku przechodzenia na czynsz.

Pańszczyzna na świecie[edytuj | edytuj kod]

Historia pańszczyzny sięga czasów starożytnych (Grecja, Rzym). W Europie zachodniej występowała już w VII wieku[1]. Pańszczyzna zaczęła zanikać w Europie od XIV wieku, ale utrzymywała się na niektórych terytoriach, m.in. w Polsce, do XIX wieku.

  • 1811–1850 – zniesienie pańszczyzny w Prusach[2].
  • 1848 r. – zniesienie pańszczyzny w Austrii.
  • 1861 r. – zniesienie pańszczyzny w Rosji.
  • 1864 r. – zniesienie pańszczyzny w Królestwie Polskim.

Pańszczyzna w Polsce[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Pańszczyzna w Polsce.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Praca Zbiorowa. Mała encyklopedia rolnicza. Warszawa, 1964. s. 528
  2. Antoni Mączak, Encyklopedia historii gospodarczej Polski do 1945 roku, Warszawa 1981, t. 2, s. 35