STS-6

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
STS-6
Emblemat STS-6
Dane misji
Indeks COSPAR 1983-026A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-6
Pojazd
Wahadłowiec Challenger
Załoga
Zdjęcie STS-6
Od lewej: Donald Peterson, Paul Weitz, Story Musgrave, Karol Bobko
Dowódca Paul Weitz
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 4 kwietnia 1983 18:30 UTC
Orbita okołoziemska
Apogeum 295 km
Perygeum 288 km
Okres orbitalny 90,4 min
Inklinacja orbity 28,5°
Lądowanie
Miejsce lądowania Edwards AFB
Lądowanie 9 kwietnia 1983 18:53 UTC
Czas trwania misji 5 dni, 0 godz, 23 min, 42 sek
Przebyta odległość 3 370 437 km
Liczba okrążeń Ziemi 81
Program lotów wahadłowców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

STS-6 (ang. Space Transportation System) – pierwsza misja wahadłowca kosmicznego Challenger, 6. misja programu lotów wahadłowców.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)

Parametry misji[edytuj | edytuj kod]

Cel misji[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy lot nowego wahadłowca Challenger, umieszczenie na orbicie satelity telekomunikacyjnego TDRS-1 (Tracking and Data Relay Satellite) oraz pierwszy kosmiczny spacer (EVA) załogi samolotu kosmicznego.

Spacer kosmiczny (EVA)[edytuj | edytuj kod]

Musgrave podczas EVA
  • Musgrave i PetersonEVA 1
    • Początek EVA 1: 7 kwietnia 1983, 21:05 UTC
    • Koniec EVA 1: 8 kwietnia, 01:15 UTC
    • Czas trwania: 4 godz. 10 min

Misja[edytuj | edytuj kod]

Start przewidziany początkowo na 20 stycznia 1983 roku był trzykrotnie odkładany; dwukrotnie z powodu usterek technicznych (przeciek paliwa) i za trzecim razem ze względu na szalejącą przed startem burzę piaskową, która spowodowała przedostanie się pyłu do niektórych urządzeń pomiarowych, znajdujących się na pokładzie wahadłowca. Była to pierwsza misja drugiego po Columbii wahadłowca. Podczas startu po raz pierwszy zastosowano nowy, lżejszy główny zbiornik paliwa, a także nowe, lżejsze rakiety pomocnicze SRB. Głównym celem misji było wyniesienie na orbitę geostacjonarną pierwszego satelity komunikacyjnego systemu TDRSS, którego zadaniem jest zapewnienie komunikacji między satelitami rządowymi USA, wahadłowcami a stacjami naziemnymi. Satelita miał się ustabilizować na 41° długości geograficznej zachodniej. Orbita stacjonarna została osiągnięta dopiero po kilku miesiącach, dzięki wielu interwencjom zdalnym i próbom uruchomienia silników korekcyjnych przez naziemną stację oraz po zużyciu prawie całego zapasu posiadanego paliwa. Przyczyną był defekt rakiety napędowej IUS. Inne zaplanowane prace i badania dotyczące m.in. produkcji ultraczystych lekarstw w warunkach nieważkości zostały zrealizowane.[1]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. „Astronautyka”. 132 (2), s. 9, 1984. Wrocław: Wydawnictwo Ossolineum. ISSN 0004-623X. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]