STS-51-L

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
STS-51-L
Emblemat STS-51-L
Dane misji
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-51-L
Pojazd
Wahadłowiec Challenger
Załoga
Zdjęcie STS-51-L
Tył (od lewej): Ellison Onizuka, Christa Corrigan McAuliffe, Gregory Jarvis, Judith Resnik;
Przód: Michael Smith, Francis Scobee, Ronald McNair
Dowódca Francis Scobee
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC-39B
Początek misji 28 stycznia 1986, 17:38 czasu polskiego (16:38 UTC)
Orbita okołoziemska
Apogeum 14 km
Lądowanie
Miejsce lądowania Kalifornia (planowane)
Lądowanie 3 lutego 1986 (planowane)
Czas trwania misji 73,13 sekundy
Przebyta odległość 18 mil (29 km)
Program lotów wahadłowców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

STS-51-L – ostatnia misja promu kosmicznego Challenger. 28 stycznia 1986 r., w dniu startu po 73 sekundach na oczach całego świata rozpadł się zespół wahadłowca. Zginęła cała 7-osobowa załoga, w tym pierwsza nauczycielka w kosmosie Christa McAuliffe. Była to 25. misja programu lotów wahadłowców, a 10. Challengera. Ładunkiem wyniesionym w ładowni promu był satelita TDRS-B, zniszczony wraz z promem.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)

Dublerzy:

Parametry misji[edytuj | edytuj kod]

Cel misji[edytuj | edytuj kod]

Umieszczenie na orbicie satelity telekomunikacyjnego TDRS-2 (Tracking and Data Relay System).

Katastrofa[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Katastrofa promu Challenger.

28 stycznia 1986 r., w 73 sekundzie misji wahadłowiec wraz ze zbiornikiem zewnętrznym rozpadł się na wysokości ok. 14,5 km. Przyczyną katastrofy było uszkodzenie pierścienia uszczelniającego w prawym silniku wspomagającym, które nastąpiło w pierwszej sekundzie lotu. Na skutek tego uszkodzenia, w efekcie oddziaływania gorących gazów na powstałą nieszczelność, na zewnątrz połączenia, po 59 sekundach lotu pojawił się płomień, który w T+60,447 s odchylił się ku obejmie mocującej rakietę SRB ze zbiornikiem ET. Płomienie o temperaturze 3200°C wypaliły niewielki otwór w zbiorniku ciekłego wodoru. W 72 sekundzie, po kolei, pęka dolny trzpień łączący SRB z ET, dolna część SRB odsuwa się od ET, SRB łamie prawe skrzydło orbitera, następnie najprawdopodobniej czubek SRB wbija się w górną część ET i przebija zbiornik ciekłego tlenu, pęka zbiornik wodoru. W T+73,2 pomiędzy orbiterem a ET pojawia się błysk ognia, zbiornik ET rozpada się, a fala uderzeniowa zaczyna niszczyć orbiter. W T+73,36 eksplodują zbiorniki paliwa OMS i stopnia IUS w ładowni oraz zbiorniki hydrazyny satelity TDRS. W T+73,605 odbierane są ostatnie dane telemetryczne. W T+74,60 eksplodują zbiorniki paliwa RCS z przodu orbitera, odpada kabina załogi.

Przez 25 sekund od katastrofy kabina jeszcze wznosiła się, a następnie zaczęła spadać i uderzyła o powierzchnię Atlantyku z prędkością 330-333 km/h (przeciążenie ok. 200 G) o 16:41:58.

Rakiety SRB w tym czasie kontynuowały lot i zostały zdetonowane w T+110 przez oficera bezpieczeństwa ze względu na zagrożenie jakie stwarzały.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]