STS-51-L
| STS-51-L | |
 |
|
| Dane misji | |
| Zaangażowani |  NASA |
| Oznaczenie kodowe | STS-51-L |
| Pojazd | |
| Wahadłowiec | Challenger |
| Załoga | |
 Tył (od lewej): Ellison Onizuka, Christa Corrigan McAuliffe, Gregory Jarvis, Judith Resnik; Przód: Michael Smith, Francis Scobee, Ronald McNair |
|
| Start | |
| Miejsce startu | Stany Zjednoczone, KSC, LC39-B |
| Początek misji | 28 stycznia 1986, 17:38 czasu polskiego (15:38 UTC) |
| Orbita okołoziemska | |
| Apogeum | 14 km |
| Lądowanie | |
| Miejsce lądowania | Kalifornia (planowane) |
| Lądowanie | 3 lutego 1986 (planowane) |
| Czas trwania misji | 73,13 sekundy |
| Przebyta odległość | 18 mil (29 km) |
| Program lotów wahadłowców | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
STS-51-L – ostatnia misja promu kosmicznego Challenger. 28 stycznia 1986 r., w dniu startu po 73 sekundach na oczach całego świata rozpadł się zespół wahadłowca. Zginęła cała 7 osobowa załoga, w tym pierwsza nauczycielka w kosmosie Christa McAuliffe. Była to 25. misja wahadłowca, a 10. Challengera. Ładunkiem wyniesionym w ładowni promu był satelita TDRS-B, zniszczony wraz z promem.
Spis treści |
Załoga [edytuj]
- Dowódca Francis Scobee (2)
- Pilot Michael Smith (1)
- Ronald McNair (2)
- Ellison Onizuka (2)
- Gregory Jarvis (1)
- Judith Resnik (2)
- Pierwsza Nauczycielka w kosmosie Christa Corrigan McAuliffe (1)
(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)
Dublerzy:
Parametry Misji [edytuj]
- Masa
- startowa orbitera: 121 778 kg
- lądującego orbitera: 90 584 kg (planowane)
- Perygeum: 285 km (planowane)
- Apogeum: 295 km (planowane)
- Inklinacja: 28,45° (planowana)
Cel misji [edytuj]
Umieszczenie na orbicie satelity telekomunikacyjnego TDRS-2 (Tracking and Data Relay System).
Katastrofa [edytuj]
28 stycznia 1986 r., w 73 sekundzie misji wahadłowiec wraz ze zbiornikiem zewnętrznym rozpadł się na wysokości ok. 14,5 km. Przyczyną katastrofy było uszkodzenie pierścienia uszczelniającego w prawym silniku wspomagającym, które nastąpiło w pierwszej sekundzie lotu. Na skutek tego uszkodzenia, w efekcie oddziaływania gorących gazów na powstałą nieszczelność, na zewnątrz połączenia, po 59 sekundach lotu pojawił się płomień, który w T+60,447 s odchylił się ku obejmie mocującej rakietę SRB ze zbiornikiem ET. Płomienie o temperaturze 3200° C wypaliły niewielki otwór w zbiorniku ciekłego wodoru. W 72 sekundzie, po kolei, pęka dolny trzpień łączący SRB z ET, dolna część SRB odsuwa się od ET, SRB łamie prawe skrzydło orbitera, następnie najprawdopodobniej czubek SRB wbija się w górną część ET i przebija zbiornik ciekłego tlenu, pęka zbiornik wodoru. W T+73,2 pomiędzy orbiterem a ET pojawia się błysk ognia, zbiornik ET rozpada się, a fala uderzeniowa zaczyna niszczyć orbiter. W T+73,36 eksplodują zbiorniki paliwa OMS i stopnia IUS w ładownii oraz zbiorniki hydrazyny satelity TDRS. W T+73,605 odbierane są ostatnie dane telemetryczne. W T+74,60 eksplodują zbiorniki paliwa RCS z przodu orbitera, odpada kabina załogi.
Przez 25 sekund od katastrofy kabina jeszcze wznosiła się, a następnie zaczęła spadać i uderzyła o powierzchnię Atlantyku z prędkością 330-333 km/h (przeciążenie ok. 200 G) o 16:41:58.
Rakiety SRB w tym czasie kontynuowały lot i zostały zdetonowane w T+110 przez oficera bezpieczeństwa ze względu na zagrożenie jakie stwarzały.
-
58 sekunda: prom odchylił się ku obejmie mocującej rakietę SRB ze zbiornikiem ET. Płomienie o temperaturze 3200° C wypaliły niewielki otwór w zbiorniku ciekłego wodoru.
-
73 sekunda: Challenger rozpada się
-
Wahadłowiec w obłoku paliwa i utleniacza
-
Symboliczny grób członków załogi misji STS-51-L wahadłowca Challenger na Narodowym Cmentarzu w Arlington
Zobacz też [edytuj]
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||||||||
