STS-61-A

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
STS-61-A
Emblemat STS-61-A
Dane misji
Indeks COSPAR 1985-104A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-61-A
Pojazd
Wahadłowiec Challenger
Załoga
Zdjęcie STS-61-A
przedni rząd od lewej: Furrer, Dunbar, Buchli, Hartsfield, tylny rząd od lewej: Nagel, Bluford, Messerschmid, Ockels
Dowódca Henry Hartsfield
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 30 października 1985, 17:00:00 UTC
Orbita okołoziemska
Apogeum 331 km
Perygeum 319 km
Okres orbitalny 91 min
Inklinacja orbity 57°
Lądowanie
Miejsce lądowania Edwards AFB
Lądowanie 6 listopada 1985, 17:44:51 UTC
Czas trwania misji 7 dni, 0 godz, 44 min, 51 s
Przebyta odległość 4 682 148 km[1]
Liczba okrążeń Ziemi 112
Program lotów wahadłowców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

STS-61-A (ang. Space Transportation System) – dziewiąta misja wahadłowca kosmicznego Challenger i dwudziesta druga programu lotów wahadłowców.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

Załoga rezerwowa[edytuj | edytuj kod]

(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)

Parametry misji[1][edytuj | edytuj kod]

Cel misji[edytuj | edytuj kod]

  • Misja naukowa z laboratorium Spacelab-D1 („D” jak Deutschland), po raz pierwszy i ostatni w historii startowała ośmioosobowa załoga statku kosmicznego.

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Wyprawa poświęcona była pobytowi w przestrzeni kosmicznej laboratorium Spacelab. W tym locie laboratorium znalazło się na orbicie po raz czwarty i miało postać długiego pomieszczenia ciśnieniowego, połączonego tunelem z kabiną Challengera. Wyprawę zrealizowano na zamówienie Republiki Federalnej Niemiec, która dostarczyła 76 różnorodnych zestawów aparatury badawczej i naukowej. Z tego względu przedsięwzięcie oznaczono Spacelab D-1, a przebieg doświadczeń nadzorowano nie z Houston, a z ośrodka w Oberpfaffenhofen w RFN.
W locie uczestniczyła rekordowa liczna, 8-osobowa załoga. Tygodniowy lot rozpoczął się 30 października 1985 roku startem z Przylądka Canaveral na Florydzie, zakończył zaś 6 listopada w kalifornijskiej bazie im. Edwardsa na początku 112-ego okrążenia Ziemi.
Wyposażenie naukowe służyło do doświadczeń dotyczących przetwarzania materiałów, biologii, medycyny i nawigacji. Doświadczenia materiałowe prowadzono za pomocą dwóch pieców. Doświadczenia biologiczne wykonywano za pomocą zestawu Bio-Rack. Dotyczyły wpływu nieważkości na właściwości limfocytów warunkujących odporność organizmów na choroby. Badano zmysł równowagi, który sprawia kłopoty większości ludzi odbywających loty kosmiczne.
Lot STS 61-A wykorzystano dodatkowo do umieszczenia na orbicie małego, o masie 70 kg, amerykańskiego satelity łącznościowego GLOMR o zastosowaniu policyjnym (walka z przemytem) i wojskowym.
Lądowanie Challengera wiązało się z próbą nowego podwozia – z zamocowaną obrotowo i kierowaną przednią środkową sekcją. W podwoziach dawnego typu sekcja ta była nieruchoma. Dowódca promu po przyziemieniu z prędkością 320 km/h z powodzeniem manewrował dobiegiem. Ważąca około 100 ton maszyna na skutek ruchów przedniej sekcji podwozia zbaczała 6 m od linii środkowej pasa lotniskowego i powracała na nią posłusznie.
Do rangi symbolu urasta fakt, że start wahadłowca obserwował sędziwy niemiecki pionier astronautyki, Hermann Oberth[2] oraz, że była to ostatnia zakończona powodzeniem misja orbitera przed jego zniszczeniem w katastrofie podczas startu misji STS-51-L.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Mark Wade: STS-61-A (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-11-22].
  2. Jerzy Wierzbowski. „Astronautyka”. 4, s. 8-9, 1986. Warszawa. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]