STS-61-A
| STS-61-A | |
 |
|
| Dane misji | |
| Indeks COSPAR | 1985-104A |
| Zaangażowani |  NASA |
| Oznaczenie kodowe | STS-61-A |
| Pojazd | |
| Wahadłowiec | Challenger |
| Załoga | |
 przedni rząd od lewej: Furrer, Dunbar, Buchli, Hartsfield, tylny rząd od lewej: Nagel, Bluford, Messerschmid, Ockels |
|
| Dowódca | Henry Hartsfield |
| Start | |
| Miejsce startu | Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A |
| Początek misji | 30 października 1985, 17:00:00 UTC |
| Orbita okołoziemska | |
| Apogeum | 331 km |
| Perygeum | 319 km |
| Okres orbitalny | 91 min |
| Inklinacja orbity | 57° |
| Lądowanie | |
| Miejsce lądowania | Edwards AFB |
| Lądowanie | 6 listopada 1985, 17:44:51 UTC |
| Czas trwania misji | 7 dni, 0 godz, 44 min, 51 s |
| Przebyta odległość | 4 682 148 km |
| Liczba okrążeń Ziemi | 112 |
| Program lotów wahadłowców | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
STS-61-A (ang. Space Transportation System) – dziewiąta misja wahadłowca kosmicznego Challenger i dwudziesta druga programu lotów wahadłowców.
Spis treści |
Załoga [edytuj]
- Henry Hartsfield (3), dowódca (CDR)
- Steven Nagel (2), pilot (PLT)
- Bonnie Dunbar (1), specjalista misji 1 (MS2)
- James Buchli (2), specjalista misji 2 (MS1)
- Guion Bluford (2), specjalista misji 3 (MS3)
- Reinhard Furrer (1), specjalista ładunku 1 (PS1) (Niemcy)
- Ernst Messerschmid (1), specjalista ładunku 2 (PS2) (Niemcy)
- Wubbo Ockels (1), specjalista ładunku 3 (ESA, (PS3) (Holandia)
-
- Ulf Merbold (2), rezerwowy specjalista ładunku
(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)
Parametry misji [edytuj]
- Masa:
- startowa orbitera: 110 568 kg
- lądującego orbitera: 97 144 kg
- Ładunku: 14 451 kg
- Perygeum: 319 km
- Apogeum: 331 km
- Inklinacja: 57,0°
- Prędkość: - km/h
- Okres orbitalny: 91,0 min
Cel misji [edytuj]
- Misja naukowa z laboratorium Spacelab-D1 ("D" jak Deutschland), po raz pierwszy i ostatni w historii startowała ośmioosobowa załoga statku kosmicznego.
Przebieg misji [edytuj]
Wyprawa poświęcona była pobytowi w przestrzeni kosmicznej laboratorium Spacelab. W tym locie laboratorium znalazło się na orbicie po raz czwarty i miało postać długiego pomieszczenia ciśnieniowego, połączonego tunelem z kabiną Challengera. Wyprawę zrealizowano na zamówienie Republiki Federalnej Niemiec, która dostarczyła 76 różnorodnych zestawów aparatury badawczej i naukowej. Z tego względu przedsięwzięcie oznaczono Spacelab D-1, a przebieg doświadczeń nadzorowano nie z Houston, a z ośrodka w Oberpfaffenhofen w RFN.
W locie uczestniczyła rekordowa liczna, 8-osobowa załoga. Tygodniowy lot rozpoczął się 30 października 1985 roku startem z Przylądka Canaveral na Florydzie, zakończył zaś 6 listopada w kalifornijskiej bazie im. Edwardsa na początku 112-ego okrążenia Ziemi.
Wyposażenie naukowe służyło do doświadczeń dotyczących przetwarzania materiałów, biologii, medycyny i nawigacji. Doświadczenia materiałowe prowadzono za pomocą dwóch pieców. Doświadczenia biologiczne wykonywano za pomocą zestawu Bio-Rack. Dotyczyły wpływu nieważkości na właściwości limfocytów warunkujących odporność organizmów na choroby. Badano zmysł równowagi, który sprawia kłopoty większości ludzi odbywających loty kosmiczne.
Lot STS 61-A wykorzystano dodatkowo do umieszczenia na orbicie małego, o masie 70 kg, amerykańskiego satelity łącznościowego GLOMR o zastosowaniu policyjnym (walka z przemytem) i wojskowym.
Lądowanie Challengera wiązało się z próbą nowego podwozia – z zamocowaną obrotowo i kierowaną przednią środkową sekcją. W podwoziach dawnego typu sekcja ta była nieruchoma. Dowódca promu po przyziemieniu z prędkością 320 km/h z powodzeniem manewrował dobiegiem. Ważąca około 100 ton maszyna na skutek ruchów przedniej sekcji podwozia zbaczała 6 m od linii środkowej pasa lotniskowego i powracała na nią posłusznie.
Do rangi symbolu urasta fakt, że start wahadłowca obserwował sędziwy niemiecki pionier astronautyki, Hermann Oberth[1].
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Jerzy Wierzbowski. Astronautyka. . 4, s. 8-9, 1986. Warszawa.
Bibliografia [edytuj]
|
|||||||||||
