Satyra na leniwych chłopów

Z Wikipedii

Satyra na leniwych chłopów to anonimowy wiersz powstały w II połowie XV w., inspirowany kulturą świecką, jedyny średniowieczny utwór o charakterze satyrycznym pisany w języku polskim, który zachował się w całości.

Utwór, składający się z 26 wersów parzyście rymowanych, ma istotne znaczenie dla rozwoju wiersza polskiego: reprezentuje bowiem w pełni już wykrystalizowaną formę sylabizmu względnego (wersy ośmiozgłoskowe z odstępstwami dziewięciozgłoskowymi).

Satyra pisana jest z pozycji szlacheckiej. Tematem utworu jest satyryczny obraz chłopów uchylających się od rzetelnej pracy na pańskich ziemiach w ramach tzw. pańszczyzny, wykorzystano w nim poetykę kontrastu: prostota, szczerość i prawość wyglądu chłopskiego kłócą się z obłudą i fałszywością jego natury.